-

ز نامت کَرم می‌جوشد .¹¹⁸

لایق جنون نبود :)

پرسید در چه حالی؟ پاسخ ز دیده‌ام ریخت.

کیست این بیمار در چشمت، که می‌گرید حزین؟(:

جهان آلوده‌ی خواب است و من در وهم خود بیدار

این خانه ویران چه غم زلزله دارد؟(:

وقتِ خواب است و دلم پیش تو سرگردان است شب بخیر ای نفست شرحِ پریشانیِ من :).

‌

این یک من؛ آنقدر خسته‌است که اگر قرار است ناراحتم کنی بماند برای بعد، الان وقت‌اش نیست.. ـ مجنون

از دور که به تو نگاه میکردم خیال های مغزم داد می‌زدند که تو عاشقمی‌ ؛ افسوس که حقیقت زندگی هیچگاه قابل فهم و درک نبود . حالا مجبوریم درد عشق را به جان بخریم :)

زندگی به من آموخت؛ هر چه سکوت اختیار کنم ، عاقل تر خواهم بود و هر چه بیشتر بدانم ، بیشتر رنج خواهم کشید دیگران را با تمام نقص ها و کاستی هایشان بپذیرم زیرا خودم هم کامل نیستم . تا زمانیکه نعمتی عطا شده است ، قدرش را بدانم و ای کاش ها و حسرت هایِ بعد از حادثه را بی فایده قلمداد کنم. ابر ها ، کتاب ها، لبخند ها، و حتی عابرانی که به صورت اخم دارند را دوست بدارم قبل از شروع هر کاری ، یاد خدا را در قلبم زنده نگه دارم بگذرم از چیزی که سهمِ من نبوده و نخواهد شد حتی اگر قلبم توسط دیگران زخمی شد ، به مرهم آن بپردازم و ببخشم، نه به نفرین و کینه و انتقام جویی مشغول شوم روحِ حساسم را ، پایمالِ روح های چرکین نکنم بدانم که نمیشود همه را راضی نگه داشت و اینکه : در پایان بدانم ، زندگی آنقدر کوتاه است که نباید بی عشق سپری شود و آنقدر طولانی، که برای نوشتنِ غزلی عاشقانه کفایت میکند...