وقت رفتن کاش در چشمم نمی غلتید اشک آخرین تصویر او در چشم هایم تار بود

تنها به شوق کرب‌وبلا می‌کشم نفس ، دنیای بی حسین به دردم نمی‌خورد .

هیچ منی بدون تو وجود نداره.

گفته بودی گریه کن از غصه‌ات کم میشود من اگر یک شب ببارم این جهان غم میشود

درگیر تو بودم من دیوانه و افسوس ، پیراهنت آلوده به آغوش دگر بود .

و اما اگر مرگم فرا رسید ، و یکدیگر را ندیدیم بدان من تو را بسیار آرزو کردم : ) .

ما با خیال کربلا هم عالمی داریم :)

اگر از قند لبت حومه‌ی قم شعبه‌ی سوهان بزنی پوزِ این حاج حسین و پسران را تو چه اسان بزنی.

با شهد لبت کم شد اگر رونق ِسوهان ، از بخت ِبد حاج‌حسین و پسران است.

لب‌های تو مشکوک به بیماری قند است ، معنای رطب بر سر یک نخل بلند است .

زیباترین انسان‌هایی که تاکنون شناخته‌ام، آن هایی بودند که شکست خورده بودند، رنج می‌کشیدند، دچار فقدان شده بودند و با این حال راه خود را از اعماق درد و رنج گشودند و بیرون آمدند. این افراد حسی از قدردانی، حساسیت و فهم زندگی داشتند که آن‌ها را پر از شفقت، ملایمت و توجه عمیق عاشقانه می‌کرد‌. زیبایی این افراد اتفاقی و بی سبب نبود.