‌

*

نمیخواهی بگویی دوستم داری؟

من قانعم شبانه به خوابی ببینمت اما فقط بیا که حسابی ببینمت..

بالاخره همه یک روزی می‌میرند ! و صد سال که بگذرد دیگر هیچکس درباره‌ی اینکه که بودند و چطور مردند سوال نمی‌کند، پس بهتر است همانطور که دلت می‌خواهد زندگی کنی و همانطور که دوست‌ داری بمیری.

باید کمی دیوانه‌تر باشیم اگر نه دیوانه خواهد کرد ما را زندگانی...

شعر من سخت صریح است ولی تو انگار ، ساکن کوچه مشهور علی چپ هستی .

مثل موهایت پریشانم ولی افسوس که ، مثل موهایت مرا هم پشت گوش انداختی .

*

و در عمیق ترین نقطه‌ی ِچشمانت برای خودم خانه‌ای ساختم؛ تا اشک‌‌هایم از تو نهفته نباشد!:)

تو دیوونه ی‌ مورد علاقمی :)

نزدیک رقیبانی و میبوسمت از دور دور است که یادی کنی از عاشق مهجور