«این هوا جان می‌دهد برایِ خودکشی و یا نوشیدن قهوه..»

وَ این‌گونه توبیخ شدم.. به یک‌بار بوسیدنِ تو ، سال‌هاست در برزخی دست و پا میزنم ، وَ به تعداد دانه‌هایی که یک انسانِ سخاوتمند ، جلو کبوترانِ حرم دانه می‌پاشد ؛ از تو سؤال دارم.. می‌شود دست برداری تا به خاطر یک جرم ساده و کوتاه، آنقدر در برزخ نبوسیدنت، ذره ذره آب نشوم وَ رسوای دو عالم نشوم.."؟

تو را گم کرده‌ام در کوچه‌ای بارانی و اکنون بعد از تو تمام شهر بارانی‌ست.

انتَ‌حِلمی

تو‌آرزویِ‌منی

الهی به رقیه ؟

جایی‌دور‌از‌ این حوالی.

من همان دختر بی‌حوصله‌ی غم زده‌ام ، آدم بدقلقی که رگ خوابش شعر است :)

باید از همان دور دوست‌دارت می‌ماندم؛ از نزدیک، نا امید‌کننده بودی عزیز من.

تورا نشد؛ می‌روم خودم را فراموش کنم.

نیمی از من در تو بود و نیم من را برده ای .. نصف و نیمه گوشه‌ی تنهایی ام گم میشوم؛)

حالا که جان ما شده ای میروی؟