تمام سنگ های این قبرستان، به نام من است. عجیب بود، مگر نه؟ یک نفر، هزار دفعه مرا کشت.

عهد کردم که ازین پس ندهم دل به خیال که مرا جان به لب امد ز خیالات محال..

*

من حسادت میکنم حتی به تنها بودنت من به فرد رو به رویت لحظه خندیدنت

اگه دل به دل راه داره پس چرا من بی تو پریشان وتو انگار نه انگار...

چرا ما در این خیابان پرسه زدیم ما‌که انتهای این خیابان را میدانستیم...

مرا برای روز مبادا کنار بگذار . . مثل مسافرخانه‌ای متروکه‌ام ، در جاده ای سوت و کور ، یک روز خسته از راه می‌رسی و جز آغوش من برایت پناهی نیست!:)

˒ در نهایت نا امیدی ، او تمامِ امیدم بود . ˓

لب‌های تو آتشکده، موی تو کلیسا بیچاره اذانی که پدر خوانده به گوشم

نمی‌دانی همزمان که از تهِ دل دوستت دارم چقدر از تو دلخونم ، می‌خواهم تمام خشمم را سرت فریاد بکشم ، وَ در آغوشت بگیرم.. ؛ چطور بگویم.؟ انگار من ماهی‌ام تو دریایی و من در همان حال که محتاجِ توام می‌ترسم که در آب خفه شَوم.

تو همانی که دلم لک زده لبخندش را او که هرگز نتوان یافت همانندش را

ی‌‌ثانیه‌بیشتر‌دوست‌دارم:)