نیاز دارم یه نفر بیاد با کاردک جمعم کنه بس که گشادم

اینکه منتظر .... is typing کسی نیستم سلامت روانمو تضمین میکنه

جوری قیمت هر کتاب قلبمو به لرزه در میاره<<<

باید یه انگیزه پیدا کنم. یه هدف.

مثل قطاری شدم که نمیدونه مقصدش کجاست ...

روز یکشنبه یه انشا نوشته بودم توش درباره احساساتم به اول سال و حرفایی که دلم میخواست به دوستای نزدیکم بگم رو هم گفتم. برای دبیر ادبیات هم نوشتم. نوشتم که چقدر برام دل انگیز و زیبا بود و امیدوارم که بتونم یه روز دوباره ببینمش. نوشتم که قرار بود سال رو با انزوا شروع کنم و با انزوا تموم کنم. نوشتم که حالا چقدر از شنیدن و شنیده شدن لذت بردم. نوشتم که برام عزیز بودن و هستن. نوشتم تا بفهمن برام مهمن. نمیدونم ... فقط امیدوارم حداقل چند کلمه از اون انشایی که با دستای عرق کرده و تپش قلب نوشتم تو ذهنشون بمونه.

برنامه دارم برنامه هایی که برای تابستون ریختم رو مثل برنامه های تعطیلات عید بگذرونم.

روی چمنا دراز میکشم و کتاب میخونم آهنگ گوش میدم و موهامو به باد میسپرم دیگه از زندگی چی میخوام؟