باید یه انگیزه پیدا کنم. یه هدف.

مثل قطاری شدم که نمیدونه مقصدش کجاست ...

روز یکشنبه یه انشا نوشته بودم توش درباره احساساتم به اول سال و حرفایی که دلم میخواست به دوستای نزدیکم بگم رو هم گفتم. برای دبیر ادبیات هم نوشتم. نوشتم که چقدر برام دل انگیز و زیبا بود و امیدوارم که بتونم یه روز دوباره ببینمش. نوشتم که قرار بود سال رو با انزوا شروع کنم و با انزوا تموم کنم. نوشتم که حالا چقدر از شنیدن و شنیده شدن لذت بردم. نوشتم که برام عزیز بودن و هستن. نوشتم تا بفهمن برام مهمن. نمیدونم ... فقط امیدوارم حداقل چند کلمه از اون انشایی که با دستای عرق کرده و تپش قلب نوشتم تو ذهنشون بمونه.

برنامه دارم برنامه هایی که برای تابستون ریختم رو مثل برنامه های تعطیلات عید بگذرونم.

روی چمنا دراز میکشم و کتاب میخونم آهنگ گوش میدم و موهامو به باد میسپرم دیگه از زندگی چی میخوام؟

کیه که داره بستنی میخوره و امتحان کشوری داره؟ آفرین من.

لانا نیستید ، نمی شود برایتان مرد.

اینکه با گل جدیدم حرف میزنم و براش اهنگ میزارم عادیه دیگه؟

آقا بسه دیگه من میخوام با پای خودم برم خانه سالمندان