مثل قطاری شدم که نمیدونه مقصدش کجاست ...

روز یکشنبه یه انشا نوشته بودم توش درباره احساساتم به اول سال و حرفایی که دلم میخواست به دوستای نزدیکم بگم رو هم گفتم. برای دبیر ادبیات هم نوشتم. نوشتم که چقدر برام دل انگیز و زیبا بود و امیدوارم که بتونم یه روز دوباره ببینمش. نوشتم که قرار بود سال رو با انزوا شروع کنم و با انزوا تموم کنم. نوشتم که حالا چقدر از شنیدن و شنیده شدن لذت بردم. نوشتم که برام عزیز بودن و هستن. نوشتم تا بفهمن برام مهمن. نمیدونم ... فقط امیدوارم حداقل چند کلمه از اون انشایی که با دستای عرق کرده و تپش قلب نوشتم تو ذهنشون بمونه.

برنامه دارم برنامه هایی که برای تابستون ریختم رو مثل برنامه های تعطیلات عید بگذرونم.

روی چمنا دراز میکشم و کتاب میخونم آهنگ گوش میدم و موهامو به باد میسپرم دیگه از زندگی چی میخوام؟

کیه که داره بستنی میخوره و امتحان کشوری داره؟ آفرین من.

لانا نیستید ، نمی شود برایتان مرد.

اینکه با گل جدیدم حرف میزنم و براش اهنگ میزارم عادیه دیگه؟

آقا بسه دیگه من میخوام با پای خودم برم خانه سالمندان

یکی از عجیب ترین علایق من پنجره تمیزه. قشنگ روحم جلا داده میشه وقتی میبینمش