چطور میتونم یه مشت خاطره و احساساتی که پشت حرفای اینجا گذاشتم رو ول کنم آخه

زندگی سخت شده دفترچه خاطرات عزیزم بقول یه نفر ، از یه سنی به بعد وقتی نداری بزاری برای گریه کردن. باید در حین گریه ظرف بشوری ، رانندگی کنی و کارای عقب مونده رو انجام بدی. دارم به اون سن میرسم انگار.

چای همیشه حالمو خوب میکنه .... همیشه☕️

نمیفهمم چه خصومت شخصی با تماس تلفنی دارم

بوی تعفن همه جارا برداشته ، دفترچه خاطرات عزیزم. لبخند های مضحک ، جملات فسلفی که از گوشه کتاب ها برداشته اند ، آغوش هایی که به قصد خنجر به عمل آمده اند و هزار هزار زباله این چنینی که دنیایمان با آن دست و پنجه نرم میکند. میگفتند شنیدن کی بود مانند دیدن ، ولی این روزا دیدنی هارا هم نمیتوان باور کرد. حال تو بگو ، لبخند عکس هایت را باور کنم یا بوی روح گندیده ات را؟

و باز مثل همیشه ، از تمام زشتی های عالم به خواب و رویا پناه میبریم✨

یاد یچیزی افتادم یه مدتی بود زندگیم به یکنواخت ترین حالت ممکن میگذشت ،نه میتونستم کاری کنم و نه میتونستم کاری نکنم و رسما تو برزخ بودم. صرفا بخاطر اینکه یخوره هیجان داشته باشم ، صرفا بخاطر اینکه نمودار زندگیم یخورده انحنا داشته باشه ، رفتم به دیدن یکی از عزیزترینام تو زندگی که تو حال اسفناکی بود. فراموش کردن چهرش سخته و پشیمونی اینکه چرا نذاشتم تو تصوراتم همونقدر شیرین و مقتدر بمونه سخت تر...

آدما خیلی از تصمیمات فاجعه بار زندگیشون رو ام دقیقا زمانی که حوصلشون سر رفته بود ، یا دلشون هیجان میخواست میگیرن.

الان دوباره تو اون موج صاف بی انتها گیر افتادم. موجی که شاید یه زمانی تو آینده آرزوش رو داشته باشم.