و باز مثل همیشه ، از تمام زشتی های عالم به خواب و رویا پناه میبریم✨

یاد یچیزی افتادم یه مدتی بود زندگیم به یکنواخت ترین حالت ممکن میگذشت ،نه میتونستم کاری کنم و نه میتونستم کاری نکنم و رسما تو برزخ بودم. صرفا بخاطر اینکه یخوره هیجان داشته باشم ، صرفا بخاطر اینکه نمودار زندگیم یخورده انحنا داشته باشه ، رفتم به دیدن یکی از عزیزترینام تو زندگی که تو حال اسفناکی بود. فراموش کردن چهرش سخته و پشیمونی اینکه چرا نذاشتم تو تصوراتم همونقدر شیرین و مقتدر بمونه سخت تر...

آدما خیلی از تصمیمات فاجعه بار زندگیشون رو ام دقیقا زمانی که حوصلشون سر رفته بود ، یا دلشون هیجان میخواست میگیرن.

الان دوباره تو اون موج صاف بی انتها گیر افتادم. موجی که شاید یه زمانی تو آینده آرزوش رو داشته باشم.

ولی خب کی به کیه؟ آدما همیشه نسبت به گذشته خودشون خیلی بی رحمانه رفتار میکنن. یادمون میره اون من قبلی خیلی چیزای من الان رو نمیدونه.

مجبور کردن یه نفر به خوندن عربی دبیرستانای ایران میتونه به عنوان روش جدید شکنجه به رسمیت شناخته بشه

میدونید چیه؟ من یکنواخت ترین نوجوونی رو داشتم. بدون بیرون رفتنی ، بدون پیچوندنی ، بدون اولین هایی ، بدون پنهان کاری ، بدون نمرات بد و ... . ولی فرقم با بقیه دوستام اینه که اونا از این کارا آسیب دیدن ، و من از اینکه هیچکدومو انجام ندارم. دیگه حسی بهشون ندارم ، مثل کسی که همه چیو تجربه کرده و دیگه سیر شده. من از تجربه نکردن سیر شدم.

ملت با وجود اینستاگرام چطور میتونن خوشحال بمونن؟ حتی لحظه ای موندن توش هم حس خفگی بهم دست میده.

روزا میگذرن و میگذرن بدون اینکه هدفی داشته باشن. شبها جوری به خواب میریم که انگار توی قبر خوابیدیم و صبح جوری بیدار میشیم که انگار از برزخ بیرون کشیدن مارو.