سرمای این اعماق، بند بند وجودم را از هم می‌گسلد. ژنرال، انگار که دارم در آغوشِ سرد ِنیستی، از دستان ِتو رها می‌شوم.

پنجه‌هایت را به من برسان. نگذار که این سکوت ِابدی، آخرین کلام ِمیان ما باشد. نگذار که در این ظلمت، از خاطرم محو شوی.

تاب ِماندن نیست. انگار سنگینی تمام ِاین آب‌ها بر سینه‌ام نشسته. تنها آرزویم این است که پیش از خاموشی ِچشمان‌م، یک‌بار دیگر، آن گرمای ِمألوف دستانت را بازیابم.

می‌دونی؟ وحشت دارم از دیدن عکس‌هات.

هربار که گالری‌م رو باز می‌کنم و با عکس‌هات مواجه می‌شم دست‌هام شروع به لرزیدن می‌کنه.

بدون اینکه متوجه بشم شروع به اشک‌ریختن می‌کنم.

تمام خاطرات گذشته درست مثل یه طناب دور گردن‌م پیچیده می‌شن و برای خلاص‌کردن‌م نهایت تلاش‌شون رو می‌کنن.

عکس‌هات دلتنگی‌م رو هزاران‌برابر می‌کنه. نفس‌م رو می‌بره. نبودنت خفه‌م می‌کنه.

متنفرم از اینکه از یه‌جایی به بعد فقط از سنگ‌قبرت و گل‌های اطراف‌ش عکس دارم. متنفرم از اینکه دیگه نمی‌تونم از چشم‌ها و لبخندهای قشنگ‌ت که هربار بیشتر از قبل عاشق‌شون می‌شدم عکس بگیرم.

متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم.