متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم. متنفرم.

گوشه به گوشه‌ی خانه نبودنت را فریاد می‌کشد.

بدتر از نبودنت اینه که هیچ‌کس شبیهت نیست.

ترس‌م از آن است که شبی خیال ِآمدن به خواب‌م رو داشته باشی و من در فکرت بیدار ماتده باشم.

باید اعتراف کنم گلوم می‌سوزه از بس تلاش‌ کردم بی‌صدا اشک بریزم تا کسی بیدار نشه.