گاهی بهتر است غبار خاطرات‌مان دست نخورده باقی بمانند.

زمان می‌تواند روابط را تغییر دهد، درست همان‌طور که دریا می‌تواند شکل ماسه‌ها را عوض کند.

و تو جبران نمی‌شوی؛ حتی به گریه‌های عمیق.

گاه با خود فکر ‌می‌کنم که اگر شب نبود آدم ها در کجا رویاهای‌شان را آغوش می‌گرفتند و در خود گم‌ می‌شدند.

می‌گویند، گذر کن؛ عادت کن؛ زندگی کن. چقدر چیدن کلمات در کنار یکدیگر و بخشیدن ِآوایی به آنها ساده است. نمی‌دانند این فرمانده، خسته و بی‌رمق شده. نمی‌دانند روح‌ش کهنه گردیده و دیگر قابل استفاده نیست. نمی‌فهمند غم چقدر خطرناک است. به قدری که آن فرمانده را به زانو درآورده. به‌راستی، این غم، این درد، این حجم از دلتنگی و نبودن‌ها، چه زمانی اجازه‌ی نفس‌کشیدن را به او می‌دهند؟ کِی دوباره طعم زندگی را به زیر زبان‌ش می‌غلتانند؟ اصلا، او باز زنده خواهد شد؟ یا پایان‌ش را همین دلتنگی‌ها رغم خواهند زد؟