بعضی وقتا ذهنم میره سمت اینکه چرا اون دلش تنگ نمیشه و احساس دلتنگی و تنهایی و نیاز به من رو احساس نمیکنه. بعد میگم خب طرف مثل تو از همه جا زده شده و طرد شده نیست که هیچ دوستی نداشته باشه، خانواده داره، رفیق داره، مهم تر از همه پارتنر داره. این تویی که بعد اون تنها شدی و دیگه حالت برای کسی مهم نبود. این تویی که دیگه کسیو نداری که حواسش بهت باشه، براش مهم باشی، مراقبت باشه، سعی کنه خوشحالت کنه. این تویی که جای زخمت داره مدام کنده میشه و خونریزی میکنه وگرنه که ..
در حالی که ذهن من اور دوز کرده از خاطرات و ..، در حالی که من هر شب دلدردای عصبی میکشم، در حالی که شب و روز من داره میگذره به تلاش برای فرار از فکر کردن به اون، اون با خیال راحت و خیلی خوشحال و بی غم و بی فکر من داره زندگی شادشو زندگی میکنه.
دریم کر من چیزی نیست که بخواد به تصویر کشیده بشه و با فیلم درکش کرد. دریم کر من جاییه که با تو باشم. کنار تو باشم. دریم کر من اون رویاییه که دستام تو دستای توعه و لبخند میزنی بهم. و خوشحالی کنارم. دریم کر من اون آرامشیه که بعد رفتنت فقط تو رویاهات دنبالش گشتم. دریم کر من اون خوشحالی و احساس عمیقیه که با تو تجربش کردم و بدون تو محروم شدم از داشتنش. دریم کر من جاییه که شاخ و برگ درختا تکون میخوردن و من داشتم به تو درخت خودمو نشون میدادم و تو با لبخند میگفتی چقدر قشنگه. دریم کر من بغل توعه، بین دستای توعه. دریم کر من آرامش آغوشیه که بدنم ازش محروم شد. دریم کر من همونجاییه که تو باشی، چشمای تو باشه، و شب انقدر بلند باشه که بتونم نقطه به نقطهی صورتتو ببوسم و چقدر تلخه این رفتن بی بازگشت و شکنجهی بی انتها.