یه چیزی که فهمیدم اینه که اون تایم کوتاهی‌که خونه تنهام زندگی مسالمت آمیز تری با خودم دارم. به خودم‌گیر نمیدم، دائما مشغولم، اورثینک نمی‌کنم، چیزای رندوم درست می‌کنم، درجه‌ی جدید و شدیدی از خلاقیتم شکوفا میشه انگار.

اشتباه برداشت نشه من واقعا عاشق وقت گذروندن و صحبت کردن با یه‌سری آدمام، ولی اون تایم تنهایی واقعا به معنای واقعی شارژم می‌کنه برای ادامه‌ی زندگی.

"My child is fine" Your child can tell what conan gray song it is withing 2 secs of it playing.

"My child is fine" Your child can read yasitdamchcaysfhifwssyniacsdtbwabaiwymtassces.

پایسیز ، تو خیلی سریع همه‌چیز رو درباره بقیه می‌فهمی.

لو رفتم که.

آدمایی رو که می‌گن گل هدیه‌ی مزخرفیه رو اصلا درک نمی‌کنم. منظورتون چیه؟ من اگه گل بگیرم اول میذارمش تو آب و تا وقتی خشک شه مثل پروانه دورش می‌چرخم، بعد بعضی از گلبرگ‌هایی که میفتن رو می‌ذارم لای کتاب و بعد گله رو خشکش می‌کنم و میذارمش تو گلدون تا هر بار نگاهش کنم یه لبخند بزرگ بیاد روی لبام.

بعضی وقتا که به یکی نگاه میکنم و میگم چقد باحاله، کاش دوستم بود به این فکر میکنم تاحالا کسی هم به من نگاه کرده و بگه چقد باحاله، کاش دوستم بود؟