یادم آمد ناگاه آخرین مانده ان جمع پریشانم ، آه

حالم عالی ست . به گمان خوب ِخوب . تمایل به نشستن و تماشا . میخواهم مابقی عمرم را چای بنوشم و پایم را روی هم بگذارم .گه گاهی که سوز امد لباس گرمم را بپوشم و گرما که زیاد شد انها را بکنم . شاید یک شال کافی باشد . یک کلاه و چمدان و به گمانم رفتن و احتمالا یادداشتی هم بیخ در که سلام من رفته ام . دنبال من نگردید .باز نخواهم گشت . اگر مرا درکنجی یا پس کوچه ای ، شب پرسه ها تنها ، دیدید ، ندیدید . سعی کنید که نشناسید . شبیه سوزاندن کاغذ پاره هایی که قرار بود یادگاری بمانند اما اکنون از جبر ، خاکستر ناشناخته ای که دیگر نمیشناسید . مثل پاییز ، درختی که برگش را نمیشناسد . دیگر سوز و سرما را نمیشناسد . باران را ، جوانه زدن و بهار را . درختی که خود را نمیشناسد . اینجا ما بعد از بستن چمدان تصمیم به الزایمر گرفته ایم . _ ویل متهم / پاییز ۴۰۵

میخونه پس میده ؟ یا فقط لاش گل میزاره ؟