دریم این واقعیت منه.

اما نمی‌توانستم از حس ناامیدی خود امید بگریزم و در دل ، خود را برای مرگی تاریک آماده کرده بودم ؛ مرگی که به گمانم چیزی نمی توانست آن را پیش از ساعتی به تعویق اندازد ، چرا که با هر گره دریایی که پیش می‌رفتیم ، تلاطم آب های سیاه و سهمگین ، هولناک تر و تاریک تر از قبل می شد. -دست نوشته ای در بطری-ادگار آلن پو

کپریکورن ، اون واقعا تو رو میفهمه و برای تلاشت احترام قائله. این خیلی خوبه، نه؟

آره‌خب.

کپریکورن ، بازی روانی راه انداختی دیگه. کار همیشگیته.

ح

کپریکورن ، غم رو از خودت دور نکن. احساسش کن تا تموم بشه.

غم که رفیق نیمه راه نشد ما هم نمیشیم.

بده صیص 🤙🤙🤙🤙