قبل از اینکه به کسی بگین" دوستت دارم " یه لحظه فکر کنین که حاضرین براش چیکار کنین؟
باهاش ازدواج کنین؟ بچهدارشین؟
اگه مریضیای داشته باشه که خودشو خیس کنه حاضرین پوشکشو عوض کنین؟
یا اگه خدایی نکرده فلج بشه و قیافش کج بشه بازم باهاش میمونین؟
اگه سالگرد ازدواجتون بود و مجبور بودین تو خونه بمونین و نودل فوری بخورین بازم خوشحال بودین؟
یا مثلا اگه چهرهی عشقتون افتاده شد یا دستاش چروک شد بازم مثل قبل دوسش دارین؟
اگه نصف بدنش سوخت چی حاضرین تحملش کنین؟
میخواستم سعی کنم آدمارو دوست داشته باشم ، اما هر بار بهم ثابت میکردن که ارزششو ندارن که وقتی نگاشون میکردم مطمئن میشدم ادما چقدر میتونن کثیف باشن اما جوری رفتار کنن که انگار پاک ترین آدمای روی زمینن .
تنهایی خوبه، اما یه روز حالِ دلت اونقدری بد میشه که نیاز داری پناه بیاری به یکی، یکی که بفهمه چی میگی، یکی که درک کنه، یکی که اونقدری واسش مهم باشی که بشینه پای تموم حرفات، یکی که با رفتارش، حرفاش، کاراش بهت نشون بده که همیشه کنارت میمونه و هیچوقت تنهات نمیزاره، یه کاری کنه که وقتی پیششی تموم دردا و غمات یادت بره یکم میگذره میبینی تو هیچکسو نداری حتی حالتو بپرسه دقیقا همون لحظه با تموم گوشت و پوستت حس میکنی.
هر چی سنم بالاتر میره بیشتر درک میکنم ، چرا یه عده
از مردم یدفعه ناپدید میشن و یه زندگی شخصی و
ساکت رو انتخاب میکنن .