صدام کن ایرانی چون؛

من نمیدانم چه حکمت در میان است این عاشقان را شعر گفتن سهل باشد از زمانی که دلم با چشمت آمیخت گویی قلم با نثرِ ساده قهر باشد

گفتی: چگونه می‌توان باور تورا کرد گفتم: ز چشمانم بخوانی عاشق هستم گفتی: قسم برخور بر آنچه می‌پرستی گفتم: نفهمیدی تو را من می‌پرستم؟

گفتی هوس‌بازانه باشد، هر هوس را عشق نشمر غافل! چو چشمانت بدیدم از شمردن ناتوانم

یک‌ماه‌پیش‌چنین‌ساعتی...

از این به بعد اینجا پیام بدید

من نمیدانم که بعضی ها چگونه بر بهشت و بر جهنم نقض دارند لابد آن غافل دلانِ ساده اندیش لذت آن بوسه‌ی بَرّین ندانند بوسه‌ی عاشق کشِ لب های لعلی کان فقط اعماقِ جنت می‌توان زد عاقبت، عاشق برای آن رسیدن صبح و شب درگاه الله میتوان زد جنتِ عاشق دلان، آری همان لب وان جهنم دوری از لب های یار است ایزدا، باری نظر بر حال ما کن این جهنم بنده ات را اکتفا است