در وفای عشق تو، مشهورِ خوبانم چو شمع
شبنشینِ کویِ سربازان و زندانم چو شمع
روز و شب خوابم نمیآید به چشمِ غمپرست
بس که در بیماریِ هجرِ تو گریانم چو شمع
رشته صبرم به مِقراضِ غمت بُبریده شد
همچنان در آتشِ مهرِ تو سوزانم چو شمع
گر کَمیَت اشک گُلگونَم نبودی گرمرو
کِی شدی روشن به گیتی رازِ پنهانم چون شمع؟
در میان آب و آتش همچنان سرگرمِ توست
این دل زارِ نزارِ اشک بارانم چو شمع
در شب هجران، مرا پروانه وصلی فرست
ور نه از دَردَت جهانی را بسوزانم چو شمع
بی جمالِ عالمآرایِ تو روزم چون شب است
با کمالِ عشق تو در عین نُقصانم چو شمع
کوهِ صبرم نَرم شد چون موم در دستِ غمَت
تا در آب و آتشِ عشقت گُدازانَم چو شمع
هَمچو صُبحم یک نفس باقیست با دیدارِ تو
چهره بنما دلبرا تا جان بَراَفشانم چو شمع
سرافرازم کن شبی از وصلِ خود ای نازنین
تا مُنَور گردد از دیدارت ایوانم چو شمع
آتش مهرِ تورا حافظ عجب در سر گرفت
آتشِ دل، کِی به آبِ دیده بِنشانم چو شمع