به من گفته بودند که اندوه به مرور زمان کمرنگ می‌شود، اما اشتباه می‌کردند. اندوه کمرنگ نمی‌شود، بلکه عمیق‌تر می‌شود؛ مثل ریشه‌هایی که در تاریکیِ زمین فرو می‌روند تا درخت را محکم‌تر نگه دارند.
عجیب است که آدم‌ها چقدر دوست دارند رنج بکشند، اما نمی‌دانند چطور شاد باشند. شاد بودن، شجاعتی بزرگ‌تر از رنج کشیدن می‌طلبد.
من فقط از یک چیز می‌ترسم؛ اینکه لیاقتِ رنج‌هایم را نداشته باشم.
اگر روزی دریا خشک شود، ان وقت دریانورد با کدامین موج به سوی بی‌کران آسمان برود؟
هدایت شده از Ethereal
در جستجوی همان لحظاتی که زمان، بی‌رحمانه آن‌ها را از ما گرفت.
هدایت شده از Ethereal
نه آن‌قدر نزدیک است که قلب آرام گیرد و نه آن‌قدر دور که رشته‌های امید پاره شود.
من امروز برای آدم بودن زیادی خسته‌ام، کاش سنگ بودم ته اقیانوس زیر کلی جلبک.