من برات از مراحل فروپاشی ستاره ها و جذب نور توسط سیاه چاله ها میگم،تو از ترسناکی اون ها میگی. من از شرجی هوا و برخورد ذرات آب و کشش سطحی میگم،تو از بوی اعجاب آور خاک نم زده میگی. من از احتمال ریاضی وقوع یه اتفاق میگم،تو از جادوی تقدیر و سرنوشت میگی. من از پمپ الکتریکی قلب و نقش گره های سینوسی تو تنظیم ضربان میگم،تو از تپش قلب بخاطر عشق میگی. من از یه قاتل باهوش میگم،تو با امیدواهی میگی که شاید یه روز متحول بشه. من برای فهمیده شدن زیادی منطقی ام.

منم بازی

نوشتن برای من اجبار بود. نه این که شغلم باشد. نه این که کسی مرا تهدید به نوشتن بکند. من خودم نوشتن را برای خود اجبار کرده بودم. خود طناب دار را سفت می‌کردم. من غبطه می‌خوردم. حسادت می‌کردم. به کسانی که با آزادی می‌نوشتند حسادت می‌کردم. به داستان هایی که طرفدار ها داشتند نگاه می‌کردم و افسوس می‌خوردم برای داستان های خودم. و بعد، فرزندانی که خود خالقشان بودم را سرزنش می‌کردم. من قاتل خود بودم. قاتل دنیای خود. قاتلی سیاه برای سفید. سفید. من معروف بودم به سفید. به برف های زمستانی که پایانش شروع دوباره بود. من سفیدی ابر های بی‌شکل بودم. سفید بودم و با این حال، آتش سرخی به جان خود می‌انداختم. سفید بودم و با این حال، خودم را تبدیل به خاکستر می‌کردم. خاکستری بی‌جان که می‌گفتند روزی ققنوسی از آن برمی‌خیزد. اما من می‌دانستم که ققنوس، افسانه‌ای خیالی بود. نوشته های من ققنوس نبودند تا از منه خاکستر برخیزند. ولی می‌دانید، من کمی، فقط کمی .. امیدوار بودم به زاغ. آخر زاغ ها معروف بودند به موجودات زیرک و دروغگویی که یک رودهٔ راست درون شکمشان نیست و خب، خیال داشتم بتوانم راویِ قصه هایم را به زاغ بدل کنم. می‌خواستم سفید بنویسم سیاهیِ پوچ این دیار را. اما نتوانستم. در آخر، من بودم و قلم و کاغذ سفیدی که سیاهیِ این دیار را به رخ می‌کشید. من نتوانستم سفید بنویسم. متوجه هستید؟ - میکائیل بیانکی "رِن"

رنی سیاه می‌نویسد همچون سیاهی این دیار، همچون رنگِ زاغ راوی.

تنها چیزی که تو خونم نمیفته کنکوره