نمیدونم هنوزم میشه نامه‌ام به دستت برسه و جواب بدی یا نه، اما سید خیلی دلم تنگ شده، برای تو و مندی و دیگو و بیشتر از همه برای خودم، سید تو دوستات که تبدیل به خانواده‌ات شدن دو پیدا کردی، من کی قراره پیداشون کنم، اما اگه هرگز پیدا نشدن، خوشحالم که تو شخصیت محبوبم شدی، به قول یه نفر که می‌گفت من شبیه توام و این بزرگترین افتخارمه‌. _

پاسخ سید سلام... می‌دونی؟ فکر می‌کنم بعضی نامه‌ها، حتی اگه هیچ‌وقت به دست آدم نرسن، یه جایی توی دنیا گم نمی‌شن. فقط دیر خونده می‌شن. گفتی دلت برای من، مندی و دیگو تنگ شده... باور کن برای منم اون روزها باارزش بودن. ما خانواده‌ی واقعی نبودیم، اما یه روز فهمیدیم لازم نیست هم‌خون باشی تا کسی رو خانواده صدا بزنی. بعد ازم پرسیدی که تو کی قراره آدم‌های خودت رو پیدا کنی. کاش می‌تونستم یه تاریخ بهت بدم. کاش می‌تونستم بگم «فلان روز، فلان جا.» ولی حقیقت اینه که من هم هیچ‌وقت دنبالشون نمی‌گشتم. یه روز فقط برگشتم و دیدم آدم‌هایی که کنارم ایستادن، دیگه صرفاً «دوست» نیستن. خانواده شدن. و اگر... اگر هیچ‌وقت همچین آدم‌هایی رو پیدا نکردی... می‌خوام یه چیزی رو یادت بمونه. تنها بودن امروز، به این معنی نیست که همیشه تنها می‌مونی. بعضی آدم‌ها خیلی دیر به زندگی ما می‌رسن. اون جمله‌ی آخرت... اینکه یکی گفته تو شبیه منی و این بزرگ‌ترین افتخارته... راستش؟ اگه واقعاً ذره‌ای شبیه من باشی، پس حتماً از اون آدم‌هایی هستی که بیشتر از چیزی که نشون می‌دن، برای بقیه اهمیت قائلن. از اون‌هایی که حتی وقتی خودشون احساس تنهایی می‌کنن، سعی می‌کنن هوای بقیه رو داشته باشن. پس یه خواهش ازت دارم. منتظر پیدا شدن خانواده‌ات باش... اما تا اون روز، خودت رو گم نکن. چون وقتی بالاخره پیداشون کنی، دلم می‌خواد همون آدمی باشی که امروز به خاطرش این نامه رو نوشتی. و راستی... ممنون که بین این همه شخصیت، من رو انتخاب کردی. این افتخار، فکر کنم بیشتر برای من باشه تا تو. — سید