خب اقیانوسی که عمیق نباشه، اقیانوس نیست.

نهنگ قاتل، فیلسوفِ سیاه و سفیدِ اقیانوس است که می‌داند در دنیای وحشیِ زیر آب، «خانواده» تنها پناهگاه در برابر تاریکی مطلق است.

او هنرمندی است که بومِ نقاشی‌اش اقیانوس است و ضرب‌قلم‌هایش، مرز میان زندگی و مرگ را در سکوتِ سنگینِ اعماق، ترسیم می‌کند.

نهنگ قاتل یادآورِ این حقیقتِ تلخ است که در چرخه طبیعت، گاهی زیباترین شکارچیان، وفادارترین نگهبانانِ گله‌ی خویش‌اند.

وقتی به چشمانِ نافذِ یک نهنگ قاتل می‌نگری، گویی به اعماقِ تاریخی می‌نگری که در آن هوش، سلاحی است که می‌تواند همزمان نوازش کند و ویران سازد.

بله، اما نه اینکه نهنگ‌های قاتل امروزی از خشکی به دریا آمده باشند؛ بلکه نیاکان بسیار دورِ همهٔ نهنگ‌ها و دلفین‌ها حدود ۵۰ میلیون سال پیش پستاندارانی چهارپا و خشکی‌زی بودند. در طول میلیون‌ها سال، این جانوران کم‌کم به زندگی در آب سازگار شدند: پاهایشان به باله تبدیل شد، بدنشان کشیده و آب‌لغز شد، سوراخ بینی‌شان به بالای سر منتقل شد و در نهایت کاملاً آبزی شدند. نهنگ قاتل امروزی نیز از نوادگان همین مسیر تکاملی است و از نظر علمی، بزرگ‌ترین عضو خانوادهٔ دلفین‌ها محسوب می‌شود. به زبان ساده و عمیق: نهنگ قاتل، یادگارِ موجودی خشکی‌زی است که آن‌قدر با دریا خو گرفت تا سرانجام خشکی را برای همیشه پشت سر گذاشت.