آیا واقعاً زندگی کرده‌ایم ؟! این تردید نزدیک است ما را از پا در آورد.

تنها کاری که ما کردیم بازی با زمان بوده، اول فکر کردیم، زیادی کوچکیم پس باید زود بزرگ شویم، بزرگ شدن را در درازی‌ قد دیدیم و نه در بارهای روی دوش، بعد که بزرگ شدیم، خواستیم دوباره کوچک باشیم و کوچکی را در نداشتن بار دیدیم، نه در کودکی کردن و دنیایش، تنها می‌خواستیم چیزی باشیم که نیستیم و وقتی به آن تبدیل شدیم، خواستیم فرار کنیم، شاید چون دردناک بود و غمگین؟ و ما تنها کودکانی بودیم که از خانه‌های بالشتی به دنیای سنگی قدم گذاشتیم و عروسک هایمان جا ماندند تا روزی که برگردیم، خواستیم برگردیم، اما هرگز برنگشتیم.