همانطور که کراواتش را باز میکرد؛ به جسمِ نحیفِ چسبیده به دیوار نگاه کردُ صورتش را به نفسهای گرمش رساند که چهره اش درهم شد، بازهم شام خوشمزه‌اش را سوزانده بود، به ناچار تخم مرغ سوخته را برای شامش برگزید. ‌-سامِر ‌

داشت لب پنجره سیگار میکشید... خسته بود؛ انقدر خسته که بعد از آخرین پوکِ سیگار یادش رفت؛ سیگارو بندازه پایین نه خودشو! ‌

من پسر صلحم اما ننه سر زا رفت. ‌

کتُ شلوار رنگُ رو رفته ی قهوه‌یی‌اش را با ذوق پوشید تا نگاهش به درزُ چاکهای کت افتاد تمامِ ذوقش به انی فروکش کرد با چشمانی اشک آلود به خود نگاهی انداخت و چیزی را زمزمه کرد چندین ساعت درگیر دوختُ دوزُ، شستن کت و شلوار بود که برق تمیزیُ زیبایی اش چشم را میزد، با خنده در را باز کرد به سوی قبرستان قطعه‌ی ۲۶۸ به راه افتاد. -سامِر ‌

رفیق قدیمی اش بهمن را لای انگشتان چاک خورده‌اش گذاشت، روشن کرد که شاید بعد از چند شُرب شات قوی نیکوتین‌سیگار روحش را از گداختگی درآورد؛ پک اول، دوم، سوم، با پک عمیقی سیگار از لابه‌لای انگشتانش به سرامیکِ پلهای ساختمان برخورد کرد، چشمانش به ارامی درحال بسته شدن بود، نگاهش را به سقف انداخت و با لبخند گفت: هِی مامان، دارم میام پیشت. چندروز بعد اعلامیه های چاپ شده خبر از فوت شدنِ پیرمرد موی سفیدی را میداد که سی‌سال تنهایی در ساختمانِ متروکه ‌ای زندگی میکرد. -سامِر ‌