یه پست برای من توی یه چنل اسلام‌فوبیک گذاشته شده بود با تصویر چهره‌ی من؛ برای تخلیه‌ی فتیش جنسی خودشون روی یک زن. و این کار از طرف چه کسایی؟ از همون‌هایی که دم از «زن، زندگی، آزادی» می‌زنن و مدام می‌گن اسلام دین مریضیه، بعد خودشون ما رو متهم می‌کنن که مریض جنسی‌ایم. بعد از سر عقده، می‌افتن به جان یکی مثل من و دست به تجاوز روحی و روانی می‌زنن؛ همون آدمای اسلام‌ستیز! مریض جنسی‌تر از برانداز نیست. :))

:))))

مغزم میسوزه

فکر کن چقدر بهت فشار اومده و فیها خالدونت ازهم گسسته شده که میایی ... پس مونده های حرومزاده لقمه حروم

کی کار به کسب و کار ننه ی فا*شه ی تو گرفته حرومزاده

ای بابا ما کی اینقد بی ادب شدیم

حرف‌ها دارم...

واشقانی از جنایت علیه کودکان حرف می‌زد، و آقامیری با خونسردی می‌پرسید: «تو از کی انقلابی شدی بابا؟» اینجا دقیقاً همون نقطه‌ایه که “فن گفت‌وگوی اپوزیسیون ایرانی” خودش رو نشون می‌ده، وقتی جواب ندارن، «با حزب الهی و عرزشی و انقلابی» برچسب می‌زنن؛ اما واقعیت اینه که این کلمات بار نجابت، غیرت و وجدان ملی دارن، نه چیزی برای خجالت. و سؤال همیشگی: «به چی وصلی؟» دفاع از خاک و مردم، ربطی به جناح یا ارگان خاصی نداره. این یه حس درونیه، ریشه‌دار توی وجدان هر آدم آزاده‌ای. رسالتِ واقعیِ، وصله‌زدن دل‌هاست، نه دامن‌زدن به جدایی. افتادن توی چرخه‌ی تکرار، حرف‌های طوطی‌وار، تحلیل‌های آماده، تکیه بر ناامیدی. آدم‌هایی که به جای ساختن، دنبال خراب‌کردنن، چون خودشون چیزی برای ارائه ندارن. ازشون سیاه‌نمایی جمهوری اسلامی رو بگیر، چیزی نمی‌مونه جز تکرار و تقلید. بیچاره اون‌هایی که هنوز فکر می‌کنن نجات از مسیر آدم‌هایی مثل آقامیری، زیبا‌کلام یا سینا ولی‌الله می‌گذره. واقعیت اینه همین واشقانی‌ها، سحر امامی‌ها و هزارها آدم گمنام تا آخر خاک ریز با دشمن می‌جنگن نه امثال اون چلغوزهایی که شلوار خودشونو نمی‌تونن بالا بکشن!