تا همت عشق است چرا منت مرگ؟ باید به شهیدان تو پیوست حسین! _میلادعرفان‌پور

_خیلی زشته که یه عالمه انسان مسلمان رو تو گرما گرسنگی بدن ، تو صف گرفتن آب و غذا بهشون تیراندازی کنن و ما انسان های دیگه برامون رنج مردم مظلوم غزه یه قصه ی تکراری شده باشه و دردمون نگیره...

یک مصرع است حاصل عمری که داشتم یار آمد و گرفت و به بندم کشید و برد...

بهترین روزهای عمرم بود... کام من شد به خاک تو شیرین تربت کربلا مگر رطبی :.)

چون صید بلاتکلیف ، در دامگه افتادم تشریف نمی‌آورد ، دلواپس صیادم .. _برقعی

سالگرد شهادت سید حسن نصرالله؟! نمی‌دونم زیادی گرمیم نمی‌فهمیم، یا زیادی یخ زدیم...

_خانه‌ی دل مارا از کرم ، عمارت کن پیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی شیخ بهایی

:)

وطن را در لغت‌نامه دهخدا جست و جو می‌کنم: جای گرفتن و مقیم شدن، جائی که شخص زاییده شده و نشوونما کرده و پرورش یافته باشد. من این روزها بیشتر از روزهای قبل‌تر می‌فهمم و هر لحظه لمس می‌کنم که آدم بیرون وطن ماندن نیستم. من به دور از آغوش وطن معنایی ندارم... من را مادرم زاده که برای خوشی‌ها و لبخند های یواشکی‌ِمان میان آماج دردها، قند توی دلم آب شود و قربان صدقه وطنم بروم و به ایرانی بودنم افتخار کنم. مرا بزرگ کرده که پای تابوت شهیدانمان اشک حسرت بریزم، و برای هر زخم کوچک و بزرگی که بر سرزمینم می‌نشیند، ذره ذره آب شوم. وطن! همیشه و همواره حرف من با تو همین مصرع حافظ است: سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات... #ایران

[زیر لب، بی اختیار، می‌پرسم: یعنی این جنگ کِی تمام می‌شود؟ و می‌شنوم که کسی می‌گوید: وقتی یاد بگیریم که سرهایمان را، از نفیر گلوله‌های عابر، به غریزه ندزدیم؛ بلکه در این حال نیز به اراده امکان انتخاب بدهیم‌. و این واقعیتی‌ست که در بخش اعظم زندگی انسان، هنوز، غریزه می‌گوید «آری»، اراده فریاد می‌کشد «نه»، و انسان، غالباً، «آری» غریزه را همچون فرمانی تردید ناپذیر می‌شنود و می‌پذیرد و خود را از شرّ مشتقّات انتخابِ آگاهانه‌ی ارادی خلاص می‌کند...] •|با سرود خوان جنگ در خِطّه نام و ننگ🇮🇷🌱 _نادر ابراهیمی