چون صید بلاتکلیف ، در دامگه افتادم تشریف نمی‌آورد ، دلواپس صیادم .. _برقعی

سالگرد شهادت سید حسن نصرالله؟! نمی‌دونم زیادی گرمیم نمی‌فهمیم، یا زیادی یخ زدیم...

_خانه‌ی دل مارا از کرم ، عمارت کن پیش از آنکه این خانه رو نهد به ویرانی شیخ بهایی

:)

وطن را در لغت‌نامه دهخدا جست و جو می‌کنم: جای گرفتن و مقیم شدن، جائی که شخص زاییده شده و نشوونما کرده و پرورش یافته باشد. من این روزها بیشتر از روزهای قبل‌تر می‌فهمم و هر لحظه لمس می‌کنم که آدم بیرون وطن ماندن نیستم. من به دور از آغوش وطن معنایی ندارم... من را مادرم زاده که برای خوشی‌ها و لبخند های یواشکی‌ِمان میان آماج دردها، قند توی دلم آب شود و قربان صدقه وطنم بروم و به ایرانی بودنم افتخار کنم. مرا بزرگ کرده که پای تابوت شهیدانمان اشک حسرت بریزم، و برای هر زخم کوچک و بزرگی که بر سرزمینم می‌نشیند، ذره ذره آب شوم. وطن! همیشه و همواره حرف من با تو همین مصرع حافظ است: سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات... #ایران

[زیر لب، بی اختیار، می‌پرسم: یعنی این جنگ کِی تمام می‌شود؟ و می‌شنوم که کسی می‌گوید: وقتی یاد بگیریم که سرهایمان را، از نفیر گلوله‌های عابر، به غریزه ندزدیم؛ بلکه در این حال نیز به اراده امکان انتخاب بدهیم‌. و این واقعیتی‌ست که در بخش اعظم زندگی انسان، هنوز، غریزه می‌گوید «آری»، اراده فریاد می‌کشد «نه»، و انسان، غالباً، «آری» غریزه را همچون فرمانی تردید ناپذیر می‌شنود و می‌پذیرد و خود را از شرّ مشتقّات انتخابِ آگاهانه‌ی ارادی خلاص می‌کند...] •|با سرود خوان جنگ در خِطّه نام و ننگ🇮🇷🌱 _نادر ابراهیمی

[ این روزها شاهد آخرین نفس‌های سال ۱۴۰۴ هستیم، سالی که قصه های زیادی برای آیندگان خواهد داشت. آنچه از ابتدای سال بر ما گذشت را مرور می‌کنم. در آخرین روزهای بهار امسال بود که دشمن دست به ماشه برد و سنگ فرش‌ِ خیابان‌های وطنمان را لاله گون کرد . هنوز نتوانستیم یک دل سیر برای از دست دادن جان‌های گرامی که از ما گرفته شد عزاداری کنیم. جان‌هایی که هر کدام جان ایران بودند، فرزندان ایران بودند... ما دوازده روز پر از حماسه و اتحادملی را از سر گذراندیم و در نهایت به گفته رهبر انقلاب پیروز میدان ما شدیم و این دشمن بود که تسلیم قدرت ما شد. تابستان و پاییز را با غم از دست دادن بیش از هزار شهید گذراندیم. شهیدانی که مستقیم توسط رژیم صهیونیستی و آمریکا به شهادت رسیدند. زمستان ۱۴۰۴ شد . سردی دی ماه‌ی که خاطره تلخ از دست دادن حاج قاسم را دارد، به قلب دشمنانمان نفوذ کرد و بار دیگر برای از پای درآوردنمان هم‌دست شدند. آنهایی که سر سفره انقلاب بزرگ شدند و در آرامش این وطن نفس کشیدند قسی‌القلب شدند و با تبر افتادند به جان ریشه ایرانمان. چقدر سخت بود برایمان گذراندن آن چند روز که می‌دانستیم آنکه مقابلمان ایستاده فارسی حرف می‌زند و ایرانی‌ست... بار دیگر خون مردم بی‌گناه ریخته شد و ما بیش از ۲۰۰۰ کودک و جوان و پیر شهید دادیم. البته که مثل همیشه تیرشان به سنگ خورد. خون شهیدان کار خودش را کرد و کودتای آمریکایی نافرجام ماند... ما ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ را با سربلندی تمام از سرگذراندیم و باز هم خود را پیروز میدان دیدیم . [ان‌حزب‌الله هم الغالبون] چند روز پیش تصاویری از دانشگاه‌ها دیدیم که قلبمان را به درد آورد. دانشجویی که نان این نظام و انقلاب را خورد و در آرامش این کشور درس خواند و در بهترین دانشگاه‌های کشور مشغول تحصیل بود، به سمت هم‌دانشگاهی اش سنگ پرت کرد ، فحاشی کرد، چاقو دست گرفت ، و عکس شهید را در دانشگاه پاره کرد ... این مصداق بارز نمک خوردن و نمکدان شکستن نیست!؟ دانشجو تو دیگر چرا؟ تو که شهید بهشتی در موردت گفته«: دانشجو موذن جامعه است اگر خواب بماند نماز امت قضا می‌شود‌.» تو که نباید خواب می‌ماندی!.. فندک زیر پرچم ایرانمان می‌گیرید؟ پرچمی که مزین شده به الله؟ پرچمی که جان‌های گرامی شده است سرخیش و خون دل‌ها خورده شده پای سرسبزی‌اش... ما طاقت نیاوردیم که به ارزش‌هایمان جسارت شود و ساکت بمانیم. وظیفه خودمان دانستیم به عنوان دانشجو و موذن‌جامعه، این هتک حرمت‌ها را محکوم بدانیم.ما امروز از ته دل فریاد زنیم:« هر ذره این خاک همه جان و تن ماست/جمهوری اسلامی ایران وطن ماست...» ] 🇮🇷|#جانم_فدای_ایران

[خداوند راه شکست را به روی ما بسته است؛ ما به سوی میدان نبرد، پرواز می‌کنیم...] _حضرت آقا | نماز جمعه | ۱۳۵۹/۰۷/۰۴ 🇮🇷|#جانم_فدای_ایران

آرزویی که حسرت شد... _مامان من به آرزوم نرسیدم _چه آرزویی عزیزم ؟ _اینکه برم آقا رو بببینم... [ خدایا ازت ممنونم که رهبرم رو به آرزوش رسوندی حنیئا لک آقا جان ... من هم آرزوی دیدنتون تا ابد برام حسرت می مونه و درد یتیمی قلبم رو تا ابد خواهد سوزاند آقا جان عَلَی الدّنیا بعدك العفا...😭 ] الحقنا بِهم و ارزُقنا الشَهادة فی سَبیلک یا مولای #رهبر_شهیدم💔