راهنوشتههای یک کفترِ آرمانجو
صبر میکنم تا برسیم نجف...
آخ از نجف... آخ...
«اما شنیده بودم نجف طور دیگری است؛ سبک و آرام. انگار در خانهٔ پدریات نشستهای و در خنکای نسیم محبت، آرام میشوی.»
- کهکشان نیستی