!

ساعت دیواری تیک تاک ممتد و من در انتظار لحظه‌ای که زمان برای یک بار هم که شده به میل قلبم بگذرد.

فوراً نه ولی حتماً

پرسید :«سخت‌ترین لحظه ی زندگی چه لحظه ایه؟ » چروک گوشه ی چشمم آرام آرام از بین رفت.کوتاه گفتم :«لحظه ی ناباوری.» گفت :«ناباوری؟» «آره، مثلاً ناباوری وقتی که برای اولین بار میفهمی ستاره ی مورد علاقت توی آسمون دکل برقه. مثلاً ناباوری وقتی که میفهمی جایزه های کلاس اول مدرسه رو بابا و مامان خریده بودن .ناباوری وقتی که واسه اولین بار زندگی واقعیتشو میکوبه توی صورتت و میبینی اونقدرا که فکر میکردی رویایی نیست . یا ... یا ناباوری وقتی که فهمیدی هیچوقت دوستت نداشت ...»

رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم در لابلای دامن شبرنگ زندگی رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی

تاریکی ها اندک روشناییِ به جا مانده را، ناشیانه می بلعیدند. آرامش در جوّی ناپایدار بود؛ رخت می بست و جایش را با نگرانی عوض می کرد. عشق در میانِ ما غریبه و غرورش شکسته بود، فکر فرار را به عمل تبدیل می کرد و تنفر به ریشِ ما می خندید! غالبِ همهمه ها در باطنِ خود از سکوتی عظیم رنج می بردند و توانِ خودنمایی نداشتند! در این میان؛ تنها \امید\ سرپا مانده و در آرزوی تولدی دوباره بود! با تمامِ دوگانگی و تردیدش، قد علم نمی کرد! امید با پوست و استخوانِ ما عجین شده بود…

هنوز ، پیش مرگتم من ؛بمیرم تو نَمیری خوشم با خاطرااتم,اینو از من نگیری ! 2:14

از تمنای نگاهم تا نگاهش...نقطه چین آرزوی بوسه تا میل گناهش...نقطه چین در دل هر نقطه چینی صد هزاران راز و رمز چشم من مانده به در تا پیچ راهش...نقطه چین عشق میخواهد دلم، شعر و شراب و نقطه چین! از نوک انگشت او تا روی ماهش...نقطه چین حرفهای ناتمامت نقطه چینی تا خداست از سکوت قلب من تا سوز آهش...نقطه چین دکمه ی پیراهن او ...نقطه چین تا شرم من از دلم تا برق چشمان سیاهش ...نقطه چین داغ بوسه اشتباها خورد بر لبهای او... از خطای دید من تا اشتباهش...نقطه چین _نام شاعر رو به یاد ندارم_