جدایی خیلی پدیده‌ی عجیبیه، یکی هست هست هست؛ بعد یهو یجوری نیست انگار هیچوقت نبوده، ی‌جوری همچی عادیه انگار همش ی رویا بوده؛ انگار یه لحظه تو خیابون شونه‌م خورد به شونه‌ش؛ عذر خواهی و تموم...

شعور واقعا خیلی چیز مهمیه

حتی خاطرات زشتتم به یه عالم نمی‌دم.

+

دایره آدمایی که باهاشون حال میکنم و حوصلشون و دارم، نقطه شده

من خیلی آدم "میفهمم داری دروغ میگی ولی به روت نمیارم" ی هستم

اگه قرار باشه من هر دفعه تلاش کنم که بگم وجود دارم ترجیح میدم فراموش شم.

:)

شاید تقصیر تو نیست، تقصیر لوکیشنته، تقصیر خانوادته، شرایطته، وضعیت مالیته، تقصیر تمام چیزایی که خودت انتخابشون نکردی. پس ی بارم که شده حق رو به خودت بده.

مگه آدم یادش میره بهش چی گذشت تا گذشت؟!

به ظاهر همه چیز خوبه، ولی همه چیز به ظاهر نیست

بخدا همینه