من اونی که ترس از دست دادنش رو داشتم رو خودم ول کردم، اتفاقا خیلی آدم بیا با هم درستش میکنیمی هستم، ولی اینکه دائم مشغول شستن کوهی از ظرف‌های یکبار مصرف باشم بنظرم کار بیهوده‌ایه، اینکه قرار باشه هر بار تلاش کنم که بگم وجود دارم فراموش شدن رو ترجیح میدم.

بنده بسیار آدم "میدانستم زهر است و چشیدم" ای هستم.

آدم جدید؟ نه ممنون همون قبلیا درس‌های قشنگی دادن.

از تیغ بی ملاحظه ی آه ما بترس

شایدم اصلا تو آینده ای که نگرانشم، نباشم

بزرگترین ترس زندگیم سوسکه و همین یک دقیقه پیش رو دستم اومد:))) سکته در کمین است*

الان دلم میخواد دست قشنگم و از آرنج به بعد قطع کنم نانِ خورش سگ های دوزخ کنم:)))

Day;21

‏باید درموردش سکته‌ی مغزی کنم.

بالغ بودن برای یک انسان یه سرو گردن از بقیه ویژگی‌ها مهم‌تره؛ آدم بالغ ناراحته؟ حرف میزنه. قهر باشید با هم؟ بازم حواسش بهته. تصمیمش؟ عاقلانه و دل‌قرص‌کننده اس. مخالفه باهات؟ مؤدبانه عنوانش میکنه. عصبانی باشه؟ احترام رو حفظ میکنه. حتی قطع ارتباطش محترمانه اس، هر چیزی بینتون بوده امن میمونه و آسیبی نمیزنه.