از آدمای دورو با تمام سلولام متنفرم.

دست خودم نیست، اینطوری بزرگ شدم که هروقت که دلم شکست، هروقت ناراحت بودم، هروقت کسی اذیتم کرد و.. یه مدت تنها باشم، خودم حال خودم و خوب کنم و بعد طوری برگردم سمت آدما که انگار اصلا چیزی نشده:»

من وقتی شوخی میکنم کسی نمیخنده و بیشتر بابت سلامت روانم نگران میشن

:)

سیاه به تن نداشت اما همه چیزش را از دست داده بود

چیزی که تا الان فکر میکردم تنهاییه فقط سایه تنهایی بوده :) من الان خودشم خود تنهایی

‏تقریباً از همه‌چیز به کُلی کناره گرفته‌ام و بیشتر و بیشتر به تنهایی اکتفا کرده‌ام.

!

جدی نمی‌دونم برای کدوم پارت زندگیم غصه بخورم.

نه والا عصبی نیستم.. بریدم

همونقدری که آدمای دورم تنها گذاشتنو بلدن، منم تنهایی زندگی کردنو یاد گرفتم.

متاسفانه نجات دهنده حاضر نیست برای نجات دادنم درس بخونه.