من خودم تصمیم می‌گیرم واسه کی احمق باشم واسه کی نه.

چرا وقتی دیگه ذره ای حس بهشون ندارم برمی‌گردن؟!

آستین هستم، برای دیدن نمونه مارهام به زندگیم‌ مراجعه کنین.

مرگ و جدایی خیلی پدیده‌ی عجیبیه یکی هست، هست، هست، هست بعد یهو یجوری نیست انگار هیچ وقت نبوده. یجوری همچی عادیه انگار همش یه رویا بوده. انگار یه لحظه تو خیابون شونه‌ ام خورد به شونه‌ اش، عذر خواهی و تموم!

هرچی میگردم ذوقی پیدا نمیکنم که بخواد کور بشه، پس راحت باشید هر طور میخواید رفتار کنید

تا میام نفس بکشم کلاسام شروع میشه، باز خوبه دیگه ترم آخره:/

‏من درونگرا نیستم، رو کیفیت گفت‌وگو حساسم.

‏میدونم “زندگی ادامه داره” عزیزم، برای همون اشکم در اومده.

من هر وقت حس کردم فرداش بهم ثابت شد.