دبیرخانه مرکزی کنگره ۱۸۰۰۰ شهید استان خراسان رضوی
🔻آدرس سایت و آیدی ما در ایتا:
yadvarane.ir
https://eitaa.com/congress18000
دبیرخانه مرکزی کنگره ۱۸۰۰۰ شهید استان خراسان رضوی
🔻آدرس سایت و آیدی ما در ایتا:
yadvarane.ir
https://eitaa.com/congress18000
شماره ۴۵۶
هوالکریم
« جای خالی رفیقان »
راوی: پیمان جبلی ـ دیدهبان ادوات خراسان
نویسنده: کریم حسینی
هنوز صدای بعضی شبها از گوش آدم بیرون نمی رود، حتی اگر سالها از آن گذشته باشد. برای من یکی از آن شبها، شبهای عملیات کربلای پنج بود. شبی که انگار همه چیز، از زمین و آسمان گرفته تا دل آدم ها بوی امتحان بزرگی می داد. دو هفته از کربلای چهار نگذشته بود. چهارده روز هم نشده بود که بسیاری از دوستان قدیمیمان نامشان را در فهرست شهدا شنیده بودیم؛ شهید امیر غفوری، شهید صدوقی، شهید رضاییراد و شهید شرفزاده... بعضی از آنان دوستان نزدیک و حتی همکلاسیهای ما بودند؛ جوانانی که چند روز پیشتر، لباس غواصی پوشیده و دل به آب زده بودند و دیگر بازنگشته بودند. جای خالیشان هنوز در دل ما تازه بود. اما جبهه، فرصت زیادی برای ماندن در غم نمیداد. حالا ما در کانالی نشسته بودیم؛ در انتظار فرمان حرکت. سکوت سنگینی بر کانال افتاده بود. هر کس با خودش خلوت کرده بود و شاید هر کدام، در دل، نام رفیقی را زمزمه میکرد که چند روز پیش کنارش بود. قرار نبود کسی برگردد. گردانی که وارد میدان میشد، پیش میرفت تا آنجا که توان و تعدادش اجازه میداد؛ بعد، گردان بعدی وارد میشد و جای خالی شهدا و مجروحان را پر میکرد.در آن شبها، جای خالی رفیق، خودش یک مأموریت بود. یا باید آن جای خالی را پر میکردی، یا دشمن از همان شکاف عبور میکرد. ناگهان صدای علی دولو را شنیدم.رو به من کرد و با آرامشی عجیب گفت تو همینجا بمان! نارنجکها را آماده کن و تیربار را بده به من. میروم روی خاکریز؛ باید بعثیهایی را که در کانال روبهرو ماندهاند، از بین ببرم تا راه گردان باز شود. شما هم از همین حالا نارنجکها را بریزید؛ آتش تهیه را فراهم کنید! حرفهایش نه شبیه سفارش بود و نه خداحافظی.یک فرمان بود؛ فرمان ادامه دادن.تیربار را گرفت و به سوی خاکریز رفت.ما نارنجکها را آماده کردیم. چند لحظه بعد، صدای انفجارها در فضای کانال پیچید. آتش، خاک و دود بالا میرفت و علی، قدمبهقدم به خاکریز نزدیک میشد.هنوز چشم از او برنداشته بودم.همین که به بالای خاکریز رسید.صدای گلوله آمد. علی بر زمین افتاد.همه چیز در چند ثانیه اتفاق افتاد؛ اما برای من، آن لحظه انگار زمان ایستاده بود.دو هفته پیش، دوستانمان رفته بودند.حالا یکی دیگر از مردان این راه، درست در همان لحظهای که میخواست مسیر را برای دیگران باز کند، بر خاک افتاده بود.
اما عجیب این بود که با شهادت علی، راه متوقف نشد.آخرین سخنش هنوز میان کانال زنده بود نارنجکها را آماده کنید.آتش تهیه را فراهم کنید. ما حرکت کردیم.راه ادامه یافت.
یکی شهید میشد و دیگری جای او را میگرفت؛ یکی مجروح میشد و رزمندهای دیگر قدم در جای خالیاش میگذاشت. آن شب، در میان آتش و کانال و خاکریز، معنای دیگری از رفاقت را فهمیدم.رفیق واقعی کسی نبود که فقط کنار تو بماند؛
گاهی رفیق، جلوتر از تو میرود راه را باز میکند و خودش میافتد تا تو بمانی و ادامه بدهی.آن شب، مردان ادوات خراسان نیز مانند دیگر رزمندگان، تنها با سلاح نمیجنگیدند؛ آنان بار جای خالی رفیقانشان را بر دوش میکشیدند.هر شهیدی که میرفت، جای خالیاش خالی نمیماند؛یک دل دیگر، یک قدم دیگر و یک مرد دیگر، برمیخاست و راه او را ادامه میداد.و کربلای پنج، از همین جای خالیها ساخته شد؛از رفیقانی که رفتند و از مردان ادواتی که ماندند تا بگویند راه روشن آینده هنوز باز است.همه دفاع مقدس قله های بزرگی داشت. اما کربلای پنج خط الراس آن قله ها بود.وقتی راه بر زمین بسته می شود اگر دل به خدا سپرده باشی، راهی از آسمان باز خواهد شد.
8.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
برگه تسویه #خدمت_سربازی اش همراهش بود .همه امضاهای تسویه را جمع کرده بود ولی ماند در جبهه و برنگشت و جاودانه شد
این شhید عزیز روز گذشته در منطقه #فکه تفحص شد
شادی ارواح طیبه شهدا صلوات
همرزمان ادوات21
سلام لطفا اسامي رزمندگان این قاب را به پی وی من ارسال بفرمایید
باسلام برادران عباس زال وسط اکبر خرابی واصغر کرابی