eitaa logo
همرزمان ادوات21
229 دنبال‌کننده
163 عکس
18 ویدیو
1 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
سال ۶۳ سوسنگرد از سمت چپ کاشی پز غلامرضا بابایی اصغر کریمی
سال ۶۲ آبادان نیروهای قرارگاه نصرت اصغر کریمی شهید عراقی عبدالحمید سعیدی شهید محسن عاشوری
سال ۶۳ پنج طبقه اهواز اصغر کریمی ولی رحمتی
سال ۶۳ چند روز قبل از عملیات میمک اصغر کریمی امیر یوسفیان
سال ۶۲ آبادان قرار گاه سری نصرت
شهید سید مهدی مشتاقیان از نیروهای مخلص خمپاره ۶۰
سال ۶۲ آبادان نیروهای قرارگاه نصرت از سمت چپ اصغر کریمی شهیدمهدی باقری برادر سردار حسن باقری شهید محسن عاشوری
سال ۶۳ اهواز واحد ۱۰۶ حبیب حسین زاده اصغر کریمی
سال ۶۲ آبادان نیروهای قرارگاه نصرت از سمت چپ اصغر کریمی شهیدمهدی باقری برادر سردار حسن باقری شهید محسن عاشوری
سال ۶۱ تنگه چزابه نیروهای خمپاره ۶۰ تیپ ۲۱ امام رضا
ایستاده ازراست شهيد حدادیان سیدحمیدموسوی باقرجليليان شهیدنیک اندیش نشسته نفروسط حمیدشیران سال62 باتشکرازبرادرحمیدشیران که عکس ارسال نمودن
شماره  ۶۱۷ هوالکریم « مرخصی‌ به ارتفاع الاغلو » راوی: حمید جوان. دیده بان نویسنده: کریم حسینی قسمت اول عملیات بیت المقدس ۲: بعد از آنکه حضور گردان ما در عملیات مرصاد لغو شد، شیرعلی همه نیروها را به مرخصی فرستاد تا به شهرهایشان برگردند. من هم خوشحال بودم؛ مدت زیادی بود مشهد نرفته بودم و فکر می‌کردم بالاخره فرصتی پیدا شده تا نفسی تازه کنم و دلتنگی‌ام برای خانه را کم کنم.اما سهم من و مجید هاشمی، معاون گردان، چیز دیگری بود. شیرعلی ما را صدا زد و گفت شما تویوتا را بردارید و بروید بانه؛ آنجا نیرو لازم دارند. قرار بود پس از تصرف گرده‌رش، دشت هرمدان و ارتفاع قمیش، ارتفاع الاغلو هم فتح شود. بچه‌ها راهی مرخصی شدند و ما دو نفر از محل استقرارمان در ایلام، به‌سمت بانه حرکت کردیم. خوشحالی مرخصی خیلی زود جایش را به مأموریتی تازه داد؛مأموریتی که هنوز نمی‌دانستیم چه شب دشواری در انتظارمان گذاشته است.در دشت هرمدان مستقر شدیم و من به بچه‌های دیده‌بانی پیوستم. چند روزی از روی ارتفاع قمیش، الاغلو را زیر نظر گرفتیم. هرچه به زمان عملیات نزدیک‌تر می‌شدیم، نگاه‌کردن به آن ارتفاع معنای دیگری پیدا می‌کرد؛ دیگر فقط یک نقطه روی نقشه نبود، جایی بود که قرار بود پا روی آن بگذاریم و در برابر آتشی که از بالا می‌بارید، دوام بیاوریم.شب عملیات، پیاده از مقرمان در دشت هرمدان به‌طرف الاغلو حرکت کردیم.شب قبل، ارتفاع تصرف شده بود، اما کار هنوز تمام نشده بود. در مسیر، فرمانده برادر اسماعیل قاآنی را دیدم که از ارتفاع پایین می‌آمد. ایستادیم، سلام‌ و علیکی کردیم و او مختصری ما را با وضعیت منطقه آشنا کرد. آن‌ وقت بود که فهمیدم تصورم از پیشروی نیروها درست نبوده است. خیال می‌کردم ارتفاع به‌طور کامل گرفته شده؛ اما آنچه در انتظارمان بود، ارتفاعی نیمه‌ تصرف‌شده بود که دشمن هنوز بر بخش‌های بالاتر آن تسلط داشت. عصر به قسمتی از ارتفاع رسیدیم که در اختیار نیروهای خودی بود. گردان الحدید هم با فرماندهی برادر عاقبتی در منطقه حضور داشت. حجم آتش دشمن بسیار سنگین بود. از نیمه راه، ترس آرام‌ آرام به جانم افتاده بود؛ ترسی که هرچه بیشتر به بالای ارتفاع نزدیک می‌شدیم، ریشه‌دارتر می‌شد. با خودم می‌گفتم چطور می‌خواهیم این ارتفاع را تا صبح نگه داریم؟ دشمن از بالا به ما مسلط است! برای اینکه بدانم همراه دیده‌بانم چه حالی دارد، سر صحبت را باز کردم و نظرش را پرسیدم. هنوز حرفم تمام نشده بود که فهمیدم او هم درست مثل من مضطرب است. دیدن ترس او نه‌ تنها آرامم نکرد، بلکه نگرانی‌ام را بیشتر کرد. ذهنم پر از اعتراض شده بود؛چرا فرماندهان می‌خواهند ارتفاعی با این وضعیت را نگه دارند؟ مگر قرار است همه نیروها اینجا از دست بروند؟ در آن لحظات، صدای آتش و هجوم فکرهای نگران‌کننده در هم آمیخته بود. ما آمده بودیم دیده‌بانی کنیم و وظیفه‌مان را انجام بدهیم، اما حالا خودمان در محاصره ترس و تردید گرفتار شده بودیم. درست در همین وضعیت بود که علی آقا داداللهی خودش را به ما رساند؛ همان فرمانده‌ای که دیدنش قرار بود حال‌وهوای آن شب را برای من عوض کند. آن لحظه هنوز نمی‌دانستم چند جمله از او می‌تواند با دل آدم کاری کند که صدای آتش دشمن، دست‌کم برای مدتی، دیگر تنها صدای حاکم بر میدان نباشد. دفاع مقدس بانی لشکر۲۱امام رضاع حمیدجوان مطب مشهد احمدآباد