شماره ۶۱۷
هوالکریم
« مرخصی به ارتفاع الاغلو »
راوی: حمید جوان. دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت اول عملیات بیت المقدس ۲:
بعد از آنکه حضور گردان ما در عملیات مرصاد لغو شد، شیرعلی همه نیروها را به مرخصی فرستاد تا به شهرهایشان برگردند. من هم خوشحال بودم؛ مدت زیادی بود مشهد نرفته بودم و فکر میکردم بالاخره فرصتی پیدا شده تا نفسی تازه کنم و دلتنگیام برای خانه را کم کنم.اما سهم من و مجید هاشمی، معاون گردان، چیز دیگری بود. شیرعلی ما را صدا زد و گفت شما تویوتا را بردارید و بروید بانه؛ آنجا نیرو لازم دارند.
قرار بود پس از تصرف گردهرش، دشت هرمدان و ارتفاع قمیش، ارتفاع الاغلو هم فتح شود. بچهها راهی مرخصی شدند و ما دو نفر از محل استقرارمان در ایلام، بهسمت بانه حرکت کردیم. خوشحالی مرخصی خیلی زود جایش را به مأموریتی تازه داد؛مأموریتی که هنوز نمیدانستیم چه شب دشواری در انتظارمان گذاشته است.در دشت هرمدان مستقر شدیم و من به بچههای دیدهبانی پیوستم. چند روزی از روی ارتفاع قمیش، الاغلو را زیر نظر گرفتیم. هرچه به زمان عملیات نزدیکتر میشدیم، نگاهکردن به آن ارتفاع معنای دیگری پیدا میکرد؛ دیگر فقط یک نقطه روی نقشه نبود، جایی بود که قرار بود پا روی آن بگذاریم و در برابر آتشی که از بالا میبارید، دوام بیاوریم.شب عملیات، پیاده از مقرمان در دشت هرمدان بهطرف الاغلو حرکت کردیم.شب قبل، ارتفاع تصرف شده بود، اما کار هنوز تمام نشده بود. در مسیر، فرمانده برادر اسماعیل قاآنی را دیدم که از ارتفاع پایین میآمد. ایستادیم، سلام و علیکی کردیم و او مختصری ما را با وضعیت منطقه آشنا کرد. آن وقت بود که فهمیدم تصورم از پیشروی نیروها درست نبوده است. خیال میکردم ارتفاع بهطور کامل گرفته شده؛ اما آنچه در انتظارمان بود، ارتفاعی نیمه تصرفشده بود که دشمن هنوز بر بخشهای بالاتر آن تسلط داشت. عصر به قسمتی از ارتفاع رسیدیم که در اختیار نیروهای خودی بود. گردان الحدید هم با فرماندهی برادر عاقبتی در منطقه حضور داشت. حجم آتش دشمن بسیار سنگین بود. از نیمه راه، ترس آرام آرام به جانم افتاده بود؛ ترسی که هرچه بیشتر به بالای ارتفاع نزدیک میشدیم، ریشهدارتر میشد. با خودم میگفتم چطور میخواهیم این ارتفاع را تا صبح نگه داریم؟ دشمن از بالا به ما مسلط است! برای اینکه بدانم همراه دیدهبانم چه حالی دارد، سر صحبت را باز کردم و نظرش را پرسیدم. هنوز حرفم تمام نشده بود که فهمیدم او هم درست مثل من مضطرب است. دیدن ترس او نه تنها آرامم نکرد، بلکه نگرانیام را بیشتر کرد. ذهنم پر از اعتراض شده بود؛چرا فرماندهان میخواهند ارتفاعی با این وضعیت را نگه دارند؟ مگر قرار است همه نیروها اینجا از دست بروند؟ در آن لحظات، صدای آتش و هجوم فکرهای نگرانکننده در هم آمیخته بود. ما آمده بودیم دیدهبانی کنیم و وظیفهمان را انجام بدهیم، اما حالا خودمان در محاصره ترس و تردید گرفتار شده بودیم.
درست در همین وضعیت بود که علی آقا داداللهی خودش را به ما رساند؛ همان فرماندهای که دیدنش قرار بود حالوهوای آن شب را برای من عوض کند. آن لحظه هنوز نمیدانستم چند جمله از او میتواند با دل آدم کاری کند که صدای آتش دشمن، دستکم برای مدتی، دیگر تنها صدای حاکم بر میدان نباشد.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر۲۱امام رضاع
#دندانپزشک حمیدجوان مطب مشهد احمدآباد
به یاد شهدای جاویدالاثر گردان ادوات و شهدای قرارگاه نصرت که هیچوقت پیکر پاکشان برنگشت صلوات ختم کنید