شماره ۶۱۷
هوالکریم
« مرخصی به ارتفاع الاغلو »
راوی: حمید جوان. دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت اول عملیات بیت المقدس ۲:
بعد از آنکه حضور گردان ما در عملیات مرصاد لغو شد، شیرعلی همه نیروها را به مرخصی فرستاد تا به شهرهایشان برگردند. من هم خوشحال بودم؛ مدت زیادی بود مشهد نرفته بودم و فکر میکردم بالاخره فرصتی پیدا شده تا نفسی تازه کنم و دلتنگیام برای خانه را کم کنم.اما سهم من و مجید هاشمی، معاون گردان، چیز دیگری بود. شیرعلی ما را صدا زد و گفت شما تویوتا را بردارید و بروید بانه؛ آنجا نیرو لازم دارند.
قرار بود پس از تصرف گردهرش، دشت هرمدان و ارتفاع قمیش، ارتفاع الاغلو هم فتح شود. بچهها راهی مرخصی شدند و ما دو نفر از محل استقرارمان در ایلام، بهسمت بانه حرکت کردیم. خوشحالی مرخصی خیلی زود جایش را به مأموریتی تازه داد؛مأموریتی که هنوز نمیدانستیم چه شب دشواری در انتظارمان گذاشته است.در دشت هرمدان مستقر شدیم و من به بچههای دیدهبانی پیوستم. چند روزی از روی ارتفاع قمیش، الاغلو را زیر نظر گرفتیم. هرچه به زمان عملیات نزدیکتر میشدیم، نگاهکردن به آن ارتفاع معنای دیگری پیدا میکرد؛ دیگر فقط یک نقطه روی نقشه نبود، جایی بود که قرار بود پا روی آن بگذاریم و در برابر آتشی که از بالا میبارید، دوام بیاوریم.شب عملیات، پیاده از مقرمان در دشت هرمدان بهطرف الاغلو حرکت کردیم.شب قبل، ارتفاع تصرف شده بود، اما کار هنوز تمام نشده بود. در مسیر، فرمانده برادر اسماعیل قاآنی را دیدم که از ارتفاع پایین میآمد. ایستادیم، سلام و علیکی کردیم و او مختصری ما را با وضعیت منطقه آشنا کرد. آن وقت بود که فهمیدم تصورم از پیشروی نیروها درست نبوده است. خیال میکردم ارتفاع بهطور کامل گرفته شده؛ اما آنچه در انتظارمان بود، ارتفاعی نیمه تصرفشده بود که دشمن هنوز بر بخشهای بالاتر آن تسلط داشت. عصر به قسمتی از ارتفاع رسیدیم که در اختیار نیروهای خودی بود. گردان الحدید هم با فرماندهی برادر عاقبتی در منطقه حضور داشت. حجم آتش دشمن بسیار سنگین بود. از نیمه راه، ترس آرام آرام به جانم افتاده بود؛ ترسی که هرچه بیشتر به بالای ارتفاع نزدیک میشدیم، ریشهدارتر میشد. با خودم میگفتم چطور میخواهیم این ارتفاع را تا صبح نگه داریم؟ دشمن از بالا به ما مسلط است! برای اینکه بدانم همراه دیدهبانم چه حالی دارد، سر صحبت را باز کردم و نظرش را پرسیدم. هنوز حرفم تمام نشده بود که فهمیدم او هم درست مثل من مضطرب است. دیدن ترس او نه تنها آرامم نکرد، بلکه نگرانیام را بیشتر کرد. ذهنم پر از اعتراض شده بود؛چرا فرماندهان میخواهند ارتفاعی با این وضعیت را نگه دارند؟ مگر قرار است همه نیروها اینجا از دست بروند؟ در آن لحظات، صدای آتش و هجوم فکرهای نگرانکننده در هم آمیخته بود. ما آمده بودیم دیدهبانی کنیم و وظیفهمان را انجام بدهیم، اما حالا خودمان در محاصره ترس و تردید گرفتار شده بودیم.
درست در همین وضعیت بود که علی آقا داداللهی خودش را به ما رساند؛ همان فرماندهای که دیدنش قرار بود حالوهوای آن شب را برای من عوض کند. آن لحظه هنوز نمیدانستم چند جمله از او میتواند با دل آدم کاری کند که صدای آتش دشمن، دستکم برای مدتی، دیگر تنها صدای حاکم بر میدان نباشد.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر۲۱امام رضاع
#دندانپزشک حمیدجوان مطب مشهد احمدآباد
به یاد شهدای جاویدالاثر گردان ادوات و شهدای قرارگاه نصرت که هیچوقت پیکر پاکشان برنگشت صلوات ختم کنید
شماره ۶۱۸
هوالکریم
« جوان، ترسیدی؟ »
راوی: حمید جوان دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت دوم عملیات بیت المقدس ۲:
وقتی چشمم به علی آقا داداللهی افتاد، انگار اندکی از سنگینی ترس روی سینهام بر داشته شد؛ اما این آرامش چند دقیقه بیشتر دوام نیاورد. عراقیها از مواضع بالاتر، محل استقرار بچههای ما را در قسمت تصرف شده ارتفاع زیر آتش گرفته بودند و گلولهها پیدرپی فرود میآمدند.با علی آقا خوشوبش کردیم. فرصت کوتاهی بود، اما برای من همان حضور و چند کلمه صحبتکردن با او غنیمت بهحساب میآمد. با همراه دیدهبانم مشورت کردم و قرار شد مسئله را با علی آقا در میان بگذاریم. اول پیشنهاد کردم خودش حرف بزند، ولی گفت حرف تو را بیشتر قبول خواهد کرد. من هم جلو رفتم و شروع کردم به گفتن آنچه در دلم جمع شده بود؛ از وضعیت خطرناک ارتفاع، از تسلط دشمن و از اینکه آیا واقعاً درست است ما در چنین شرایطی بمانیم و دیدهبانی کنیم؟ آیا حضور ما میتواند کمکی بکند، وقتی دشمن از بالا هر نقطهای را که بخواهد زیر آتش میگیرد؟ حرف میزدم و علی آقا گوش میداد. نه میان حرفم پرید و نه با تندی جوابم را داد. همین سکوت و توجهش باعث شد حرفهایم را تا آخر بگویم. اما وقتی اعتراضهایم تمام شد، هنوز ترس سر جایش بود؛ من و همراهام با دیدن شرایط، بیشتر از قبل مضطرب شده بودیم. علی نگاهی به من کرد و پرسید جوان، ترسیدی؟ یک لحظه ماندم چه بگویم. راستش را میگفتم یا خودم را شجاع نشان میدادم؟ کمی مکث کردم و گفتم یه چیزی اونورتر! خندهای کرد. همین پاسخ صادقانه و خندهاش، فضای سنگین میان ما را کمی شکست. بعد با آرامش شروع کرد به صحبتکردن. یادآوری کرد که ما دوره دیدهایم، مسئولیت داریم و در چنین لحظههایی نباید از وظیفهمان فرار کنیم.
گفت تو آدم با غیرتی هستی که توی این سن، شرایط کشور را درک کردی و آمدی دفاع کنی. پس اصلاً به این فکر نکن که وجودت به درد نمیخورد. احتمالاً امشب ادامه میدهند و تمام ارتفاع را میگیرند. ماندن شما لازم و واجب است؛ باید کمک کنید، حتی اگر لازم باشد مثل بچههای گردان پیاده بجنگید. حرفهایش فقط دل داری نبود؛ مسئولیت را دوباره جلوی چشمم گذاشت. تا آن لحظه، تمام فکرم این بود که چگونه از آن وضعیت جان سالم به در ببریم؛ اما او یادآوری کرد که ما برای کاری آمدهایم و در آن شرایط، دیگران هم به حضور و کمک ما نیاز دارند.غروب شده بود و علی آقا باید برمیگشت.هنگام خداحافظی دوباره رو به ما کرد و پرسید هنوز هم به برگشتن فکر میکنید؟ این بار جوابمان فرق داشت. آنقدر از صحبتهایش نیرو گرفته بودیم که گفتیم نه! .خداحافظی کرد، برایمان آرزوی موفقیت کرد و رفت. من ماندم و ارتفاعی که هنوز زیر آتش بود؛ اما چیزی در درونم تغییر کرده بود. خطر همان خطر بود، دشمن همان دشمن، و احتمال شهادت هم از میان نرفته بود. بااینحال، دیگر آن آدم چند دقیقه پیش نبودم که در ذهنش پیوسته فرماندهان را سرزنش میکرد و ماندن در آنجا را بیفایده میدانست.علی آقا داداللهی با چند جمله، ترس مرا انکار نکرد؛ کمکم کرد از پشت آن ترس، وظیفهام را دوباره ببینم. در جبهه، گاهی فرماندهی فقط با فرمان و نقشه معنا نمیشد. گاهی یک فرمانده باید خودش را به دل آتش میرساند، روبهروی رزمندهای جوان میایستاد، ترسش را میشنید و به او یادآوری میکرد که حضورش هنوز ارزش دارد. آن شب، من از ارتفاع پایین نیامده بودم؛ اما پیش از آنکه گلولهای شلیک کنم، علی آقا داداللهی مرا از سنگر تردید بیرون آورده بود.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام