شماره ۶۱۷
هوالکریم
« مرخصی به ارتفاع الاغلو »
راوی: حمید جوان. دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت اول عملیات بیت المقدس ۲:
بعد از آنکه حضور گردان ما در عملیات مرصاد لغو شد، شیرعلی همه نیروها را به مرخصی فرستاد تا به شهرهایشان برگردند. من هم خوشحال بودم؛ مدت زیادی بود مشهد نرفته بودم و فکر میکردم بالاخره فرصتی پیدا شده تا نفسی تازه کنم و دلتنگیام برای خانه را کم کنم.اما سهم من و مجید هاشمی، معاون گردان، چیز دیگری بود. شیرعلی ما را صدا زد و گفت شما تویوتا را بردارید و بروید بانه؛ آنجا نیرو لازم دارند.
قرار بود پس از تصرف گردهرش، دشت هرمدان و ارتفاع قمیش، ارتفاع الاغلو هم فتح شود. بچهها راهی مرخصی شدند و ما دو نفر از محل استقرارمان در ایلام، بهسمت بانه حرکت کردیم. خوشحالی مرخصی خیلی زود جایش را به مأموریتی تازه داد؛مأموریتی که هنوز نمیدانستیم چه شب دشواری در انتظارمان گذاشته است.در دشت هرمدان مستقر شدیم و من به بچههای دیدهبانی پیوستم. چند روزی از روی ارتفاع قمیش، الاغلو را زیر نظر گرفتیم. هرچه به زمان عملیات نزدیکتر میشدیم، نگاهکردن به آن ارتفاع معنای دیگری پیدا میکرد؛ دیگر فقط یک نقطه روی نقشه نبود، جایی بود که قرار بود پا روی آن بگذاریم و در برابر آتشی که از بالا میبارید، دوام بیاوریم.شب عملیات، پیاده از مقرمان در دشت هرمدان بهطرف الاغلو حرکت کردیم.شب قبل، ارتفاع تصرف شده بود، اما کار هنوز تمام نشده بود. در مسیر، فرمانده برادر اسماعیل قاآنی را دیدم که از ارتفاع پایین میآمد. ایستادیم، سلام و علیکی کردیم و او مختصری ما را با وضعیت منطقه آشنا کرد. آن وقت بود که فهمیدم تصورم از پیشروی نیروها درست نبوده است. خیال میکردم ارتفاع بهطور کامل گرفته شده؛ اما آنچه در انتظارمان بود، ارتفاعی نیمه تصرفشده بود که دشمن هنوز بر بخشهای بالاتر آن تسلط داشت. عصر به قسمتی از ارتفاع رسیدیم که در اختیار نیروهای خودی بود. گردان الحدید هم با فرماندهی برادر عاقبتی در منطقه حضور داشت. حجم آتش دشمن بسیار سنگین بود. از نیمه راه، ترس آرام آرام به جانم افتاده بود؛ ترسی که هرچه بیشتر به بالای ارتفاع نزدیک میشدیم، ریشهدارتر میشد. با خودم میگفتم چطور میخواهیم این ارتفاع را تا صبح نگه داریم؟ دشمن از بالا به ما مسلط است! برای اینکه بدانم همراه دیدهبانم چه حالی دارد، سر صحبت را باز کردم و نظرش را پرسیدم. هنوز حرفم تمام نشده بود که فهمیدم او هم درست مثل من مضطرب است. دیدن ترس او نه تنها آرامم نکرد، بلکه نگرانیام را بیشتر کرد. ذهنم پر از اعتراض شده بود؛چرا فرماندهان میخواهند ارتفاعی با این وضعیت را نگه دارند؟ مگر قرار است همه نیروها اینجا از دست بروند؟ در آن لحظات، صدای آتش و هجوم فکرهای نگرانکننده در هم آمیخته بود. ما آمده بودیم دیدهبانی کنیم و وظیفهمان را انجام بدهیم، اما حالا خودمان در محاصره ترس و تردید گرفتار شده بودیم.
درست در همین وضعیت بود که علی آقا داداللهی خودش را به ما رساند؛ همان فرماندهای که دیدنش قرار بود حالوهوای آن شب را برای من عوض کند. آن لحظه هنوز نمیدانستم چند جمله از او میتواند با دل آدم کاری کند که صدای آتش دشمن، دستکم برای مدتی، دیگر تنها صدای حاکم بر میدان نباشد.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر۲۱امام رضاع
#دندانپزشک حمیدجوان مطب مشهد احمدآباد
به یاد شهدای جاویدالاثر گردان ادوات و شهدای قرارگاه نصرت که هیچوقت پیکر پاکشان برنگشت صلوات ختم کنید
شماره ۶۱۸
هوالکریم
« جوان، ترسیدی؟ »
راوی: حمید جوان دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت دوم عملیات بیت المقدس ۲:
وقتی چشمم به علی آقا داداللهی افتاد، انگار اندکی از سنگینی ترس روی سینهام بر داشته شد؛ اما این آرامش چند دقیقه بیشتر دوام نیاورد. عراقیها از مواضع بالاتر، محل استقرار بچههای ما را در قسمت تصرف شده ارتفاع زیر آتش گرفته بودند و گلولهها پیدرپی فرود میآمدند.با علی آقا خوشوبش کردیم. فرصت کوتاهی بود، اما برای من همان حضور و چند کلمه صحبتکردن با او غنیمت بهحساب میآمد. با همراه دیدهبانم مشورت کردم و قرار شد مسئله را با علی آقا در میان بگذاریم. اول پیشنهاد کردم خودش حرف بزند، ولی گفت حرف تو را بیشتر قبول خواهد کرد. من هم جلو رفتم و شروع کردم به گفتن آنچه در دلم جمع شده بود؛ از وضعیت خطرناک ارتفاع، از تسلط دشمن و از اینکه آیا واقعاً درست است ما در چنین شرایطی بمانیم و دیدهبانی کنیم؟ آیا حضور ما میتواند کمکی بکند، وقتی دشمن از بالا هر نقطهای را که بخواهد زیر آتش میگیرد؟ حرف میزدم و علی آقا گوش میداد. نه میان حرفم پرید و نه با تندی جوابم را داد. همین سکوت و توجهش باعث شد حرفهایم را تا آخر بگویم. اما وقتی اعتراضهایم تمام شد، هنوز ترس سر جایش بود؛ من و همراهام با دیدن شرایط، بیشتر از قبل مضطرب شده بودیم. علی نگاهی به من کرد و پرسید جوان، ترسیدی؟ یک لحظه ماندم چه بگویم. راستش را میگفتم یا خودم را شجاع نشان میدادم؟ کمی مکث کردم و گفتم یه چیزی اونورتر! خندهای کرد. همین پاسخ صادقانه و خندهاش، فضای سنگین میان ما را کمی شکست. بعد با آرامش شروع کرد به صحبتکردن. یادآوری کرد که ما دوره دیدهایم، مسئولیت داریم و در چنین لحظههایی نباید از وظیفهمان فرار کنیم.
گفت تو آدم با غیرتی هستی که توی این سن، شرایط کشور را درک کردی و آمدی دفاع کنی. پس اصلاً به این فکر نکن که وجودت به درد نمیخورد. احتمالاً امشب ادامه میدهند و تمام ارتفاع را میگیرند. ماندن شما لازم و واجب است؛ باید کمک کنید، حتی اگر لازم باشد مثل بچههای گردان پیاده بجنگید. حرفهایش فقط دل داری نبود؛ مسئولیت را دوباره جلوی چشمم گذاشت. تا آن لحظه، تمام فکرم این بود که چگونه از آن وضعیت جان سالم به در ببریم؛ اما او یادآوری کرد که ما برای کاری آمدهایم و در آن شرایط، دیگران هم به حضور و کمک ما نیاز دارند.غروب شده بود و علی آقا باید برمیگشت.هنگام خداحافظی دوباره رو به ما کرد و پرسید هنوز هم به برگشتن فکر میکنید؟ این بار جوابمان فرق داشت. آنقدر از صحبتهایش نیرو گرفته بودیم که گفتیم نه! .خداحافظی کرد، برایمان آرزوی موفقیت کرد و رفت. من ماندم و ارتفاعی که هنوز زیر آتش بود؛ اما چیزی در درونم تغییر کرده بود. خطر همان خطر بود، دشمن همان دشمن، و احتمال شهادت هم از میان نرفته بود. بااینحال، دیگر آن آدم چند دقیقه پیش نبودم که در ذهنش پیوسته فرماندهان را سرزنش میکرد و ماندن در آنجا را بیفایده میدانست.علی آقا داداللهی با چند جمله، ترس مرا انکار نکرد؛ کمکم کرد از پشت آن ترس، وظیفهام را دوباره ببینم. در جبهه، گاهی فرماندهی فقط با فرمان و نقشه معنا نمیشد. گاهی یک فرمانده باید خودش را به دل آتش میرساند، روبهروی رزمندهای جوان میایستاد، ترسش را میشنید و به او یادآوری میکرد که حضورش هنوز ارزش دارد. آن شب، من از ارتفاع پایین نیامده بودم؛ اما پیش از آنکه گلولهای شلیک کنم، علی آقا داداللهی مرا از سنگر تردید بیرون آورده بود.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام
شماره ۶۱۹
هوالکریم
« دیدهبانی زیر آتش خودی و دشمن »
راوی: حمید جوان. دیده بان
نویسنده: کریم حسینی
قسمت سوم عملیات بیت المقدس۲:
بعد از رفتن علی آقا داداللهی، به محل استقرارمان برگشتیم. حالا باید میماندیم و کارمان را انجام میدادیم؛ اما با رسیدن به بالای ارتفاع، تازه فهمیدم چه وضعیتی در انتظارمان است.دنبال سنگر و پناهگاهی میگشتم، ولی خبری از سنگر درست و حسابی نبود. دشمن همچنان منطقهای را که از دست داده بود، با دوشیکا و تیربار میکوبید. خمپارهها هم با اختلاف به اطراف سر تپه میخوردند.حتی بالگرد هم منطقه ما را هدف میگرفت. بدون سنگر و سرپناه مناسب، احساس میکردیم در برابر آتش دشمن کاملاً بیپناه ماندهایم. فرمانده گردان، برادر عاقبتی، مدام صدا میزد دیدهبانها آمدند؟ جلو رفتم و خودم را معرفی کردم. گفت بدو، ثبت بگیر! دوشیکا یا تیربارشان دارد بچهها را سرویس میکند. من هم پرسیدم پس سنگر ما کجاست؟
بیلچه کوچکی دستم داد و گفت برو زمین را بکن، توش پناه بگیر! میخواهی من بیایم جلوتر برایت سنگر بکنم؟ در آن وضعیت، هم ترس بود، هم خستگی و هم شوخی تلخی که آدم برای تحمل سختیها به زبان میآورد. من و مجتبی به بیلچه نگاه کردیم و بعد به زمینی که باید در آن پناهگاهی درست میکردیم. با آن ابزار کوچک، کندن زمین کار آسانی نبود؛ اما چارهای نداشتیم. با زحمت، سرپناهی مختصر کندیم و برزنتی روی آن انداختیم.بعد سراغ دیدهبانی رفتیم. هرچه نگاه میکردم، از مواضع دشمن فقط یکی دو سنگر دوشیکا و تیربار را میتوانستم تشخیص بدهم که احتمالاً در تیررس ما بودند. از خمپارهاندازهای دشمن دید روشنی نداشتیم؛ تقریباً کور بودیم. بیسیم را برداشتم و با تطبیق تماس گرفتم. مشخصات را دادم، اما پاسخشان مرا سر جایم میخکوب کرد؛ این که مشخصات خودتان است! تقریباً نمیتوانم ریسک کنم آتش را روی این نقطه بریزم. حق هم داشتند؛ نقطهای که معرفی کرده بودم، به محل استقرار خودمان نزدیک بود. اگر آتش بهاشتباه روی موضع ما فرود میآمد، چه کسی پاسخگو بود؟ این وضعیت در آموزشهایی که دیده بودم، برایم روشن نشده بود و تجربهای هم برای حل آن نداشتم. از یک طرف، تطبیق حاضر نبود آتش را بپذیرد؛ از طرف دیگر، برادر عاقبتی مدام فشار میآورد که چرا کاری نمیکنم. صدایش بلند میشد و میپرسید چرا آتش نمیگیرم تا فشار دشمن کم شود. من مانده بودم میان دو مسئولیت دشوار؛ از یک سو باید به نیروهای خودی کمک میکردم و از سوی دیگر، نباید آتش را بیمحابا روی سر همان نیروها میریختم.با مسئول محور:فردی به نام شیخ علی ، هم صحبت کردم و دوباره سراغ بیسیم رفتم. تطبیق باز هم مخالفت کرد. پس از بحث و چانهزنی فراوان، سرانجام پذیرفتند سه گلوله شلیک شود تا مسیر آتش را بررسی کنم و بتوانم محل اصابت را دیدهبانی کنم. سه گلوله نخست با اختلاف از نقطه مورد نظر فرود آمدند. صدای سوتشان را که از پشت سر به گوشم رسید، بهخوبی به خاطر دارم. در آن لحظه، فکر وحشتناکی از ذهنم گذشت؛ اگر گلولهها روی سر خودمان بخورند، به فرمانده گردان چه بگویم؟ با خودم گفتم اگر چنین اتفاقی بیفتد، اصلاً چیزی نمیگویم و انکارش میکنم! شوخی تلخی بود که در دل آن همه اضطراب به ذهنم رسیده بود؛ اما واقعیت این بود که فشار آن شب از توان تجربه اندکم بیشتر بود. کمکم با تنظیم مشخصات و بررسی محل اصابتها، بهتر میتوانستم مسیر گلولهها را تشخیص بدهم. هر بار که امکانش فراهم میشد، برای کنترل آتش مستقیم دشمن درخواست آتش میکردم؛ اما تطبیق همچنان با احتیاط و گاهی با مخالفت پاسخ میداد.
در آن ارتفاع، دیدهبانی فقط نگاهکردن به مواضع دشمن نبود. باید در میان آتش سنگین، دید محدود، بیپناهی و فشار فرماندهی، تصمیم میگرفتیم؛ تصمیمهایی که هرکدام میتوانستند با جان نیروهای خودی گره بخورند.مردان ادوات خراسان در چنین لحظههایی، تنها با آتش و تجهیزات سروکار نداشتند؛ باید زیر فشار، مسئولیت جان رزمندگان را هم بر دوش میکشیدند. برای من که جوان بودم و نخستینبار با چنین وضعیت دشواری روبهرو میشدم، آن شب آزمونی سختتر از هر کلاس آموزشی بود.هنوز دو ساعت از کشمکشهای من و برادر عاقبتی نگذشته بود که ناگهان صدای او دوباره بلند شد؛ دیدهبان کجایی؟ محاصره شدیم!تا آن لحظه، فکر میکردم سختترین بخش شب را پشت سر گذاشتهام؛ اما تازه فصل دیگری از آن شب آغاز شده بود.
#خاطرات دفاع مقدس
#دیده بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام