eitaa logo
همرزمان ادوات21
229 دنبال‌کننده
163 عکس
18 ویدیو
1 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
به یاد شهدای جاویدالاثر گردان ادوات و شهدای قرارگاه نصرت که هیچوقت پیکر پاکشان برنگشت صلوات ختم کنید
سال ۶۰ سه روز بعد از عملیات بیت المقدس نیروهای افغانها گردان حبیب آن مظاهر از سمت چپ چهار نفر در والفجر یک به شهادت رسیدن
سال ۶۳ واحد ۱۰۶ عبدالله شاه آبادی اهواز
شماره  ۶۱۸ هوالکریم « جوان، ترسیدی؟ » راوی: حمید جوان ‌ دیده بان نویسنده: کریم حسینی قسمت دوم عملیات بیت المقدس ۲: وقتی چشمم به علی آقا داداللهی افتاد، انگار اندکی از سنگینی ترس روی سینه‌ام بر داشته شد؛ اما این آرامش چند دقیقه بیشتر دوام نیاورد. عراقی‌ها از مواضع بالاتر، محل استقرار بچه‌های ما را در قسمت تصرف‌ شده ارتفاع زیر آتش گرفته بودند و گلوله‌ها پی‌درپی فرود می‌آمدند.با علی آقا خوش‌وبش کردیم. فرصت کوتاهی بود، اما برای من همان حضور و چند کلمه صحبت‌کردن با او غنیمت به‌حساب می‌آمد. با همراه دیده‌بانم مشورت کردم و قرار شد مسئله را با علی آقا در میان بگذاریم. اول پیشنهاد کردم خودش حرف بزند، ولی گفت حرف تو را بیشتر قبول خواهد کرد. من هم جلو رفتم و شروع کردم به گفتن آنچه در دلم جمع شده بود؛ از وضعیت خطرناک ارتفاع، از تسلط دشمن و از اینکه آیا واقعاً درست است ما در چنین شرایطی بمانیم و دیده‌بانی کنیم؟ آیا حضور ما می‌تواند کمکی بکند، وقتی دشمن از بالا هر نقطه‌ای را که بخواهد زیر آتش می‌گیرد؟ حرف می‌زدم و علی آقا گوش می‌داد. نه میان حرفم پرید و نه با تندی جوابم را داد. همین سکوت و توجهش باعث شد حرف‌هایم را تا آخر بگویم. اما وقتی اعتراض‌هایم تمام شد، هنوز ترس سر جایش بود؛ من و همراه‌ام با دیدن شرایط، بیشتر از قبل مضطرب شده بودیم. علی نگاهی به من کرد و پرسید جوان، ترسیدی؟  یک لحظه ماندم چه بگویم. راستش را می‌گفتم یا خودم را شجاع نشان می‌دادم؟ کمی مکث کردم و گفتم یه چیزی اون‌ورتر! خنده‌ای کرد. همین پاسخ صادقانه و خنده‌اش، فضای سنگین میان ما را کمی شکست. بعد با آرامش شروع کرد به صحبت‌کردن. یادآوری کرد که ما دوره دیده‌ایم، مسئولیت داریم و در چنین لحظه‌هایی نباید از وظیفه‌مان فرار کنیم. گفت تو آدم با غیرتی هستی که توی این سن، شرایط کشور را درک کردی و آمدی دفاع کنی. پس اصلاً به این فکر نکن که وجودت به درد نمی‌خورد. احتمالاً امشب ادامه می‌دهند و تمام ارتفاع را می‌گیرند. ماندن شما لازم و واجب است؛ باید کمک کنید، حتی اگر لازم باشد مثل بچه‌های گردان پیاده بجنگید. حرف‌هایش فقط دل‌ داری نبود؛ مسئولیت را دوباره جلوی چشمم گذاشت. تا آن لحظه، تمام فکرم این بود که چگونه از آن وضعیت جان سالم به در ببریم؛ اما او یادآوری کرد که ما برای کاری آمده‌ایم و در آن شرایط، دیگران هم به حضور و کمک ما نیاز دارند.غروب شده بود و علی آقا باید برمی‌گشت.هنگام خداحافظی دوباره رو به ما کرد و پرسید هنوز هم به برگشتن فکر می‌کنید؟ این بار جوابمان فرق داشت. آن‌قدر از صحبت‌هایش نیرو گرفته بودیم که گفتیم نه! .خداحافظی کرد، برایمان آرزوی موفقیت کرد و رفت. من ماندم و ارتفاعی که هنوز زیر آتش بود؛ اما چیزی در درونم تغییر کرده بود. خطر همان خطر بود، دشمن همان دشمن، و احتمال شهادت هم از میان نرفته بود. بااین‌حال، دیگر آن آدم چند دقیقه پیش نبودم که در ذهنش پیوسته فرماندهان را سرزنش می‌کرد و ماندن در آنجا را بی‌فایده می‌دانست.علی آقا داداللهی با چند جمله، ترس مرا انکار نکرد؛ کمکم کرد از پشت آن ترس، وظیفه‌ام را دوباره ببینم. در جبهه، گاهی فرماندهی فقط با فرمان و نقشه معنا نمی‌شد. گاهی یک فرمانده باید خودش را به دل آتش می‌رساند، روبه‌روی رزمنده‌ای جوان می‌ایستاد، ترسش را می‌شنید و به او یادآوری می‌کرد که حضورش هنوز ارزش دارد. آن شب، من از ارتفاع پایین نیامده بودم؛ اما پیش از آنکه گلوله‌ای شلیک کنم، علی آقا داداللهی مرا از سنگر تردید بیرون آورده بود. دفاع مقدس بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام
شماره  ۶۱۹ هوالکریم « دیده‌بانی زیر آتش خودی و دشمن » راوی: حمید جوان.  دیده بان نویسنده: کریم حسینی قسمت سوم عملیات بیت المقدس۲: بعد از رفتن علی آقا داداللهی، به محل استقرارمان برگشتیم. حالا باید می‌ماندیم و کارمان را انجام می‌دادیم؛ اما با رسیدن به بالای ارتفاع، تازه فهمیدم چه وضعیتی در انتظارمان است.دنبال سنگر و پناهگاهی می‌گشتم، ولی خبری از سنگر درست‌ و حسابی نبود. دشمن همچنان منطقه‌ای را که از دست داده بود، با دوشیکا و تیربار می‌کوبید. خمپاره‌ها هم با اختلاف به اطراف سر تپه می‌خوردند.حتی بالگرد هم منطقه ما را هدف می‌گرفت. بدون سنگر و سرپناه مناسب، احساس می‌کردیم در برابر آتش دشمن کاملاً بی‌پناه مانده‌ایم. فرمانده گردان، برادر عاقبتی، مدام صدا می‌زد دیده‌بان‌ها آمدند؟  جلو رفتم و خودم را معرفی کردم. گفت بدو، ثبت بگیر! دوشیکا یا تیربارشان دارد بچه‌ها را سرویس می‌کند. من هم پرسیدم پس سنگر ما کجاست؟ بیلچه کوچکی دستم داد و گفت برو زمین را بکن، توش پناه بگیر! می‌خواهی من بیایم جلوتر برایت سنگر بکنم؟ در آن وضعیت، هم ترس بود، هم خستگی و هم شوخی تلخی که آدم برای تحمل سختی‌ها به زبان می‌آورد. من و مجتبی به بیلچه نگاه کردیم و بعد به زمینی که باید در آن پناهگاهی درست می‌کردیم. با آن ابزار کوچک، کندن زمین کار آسانی نبود؛ اما چاره‌ای نداشتیم. با زحمت، سرپناهی مختصر کندیم و برزنتی روی آن انداختیم.بعد سراغ دیده‌بانی رفتیم. هرچه نگاه می‌کردم، از مواضع دشمن فقط یکی دو سنگر دوشیکا و تیربار را می‌توانستم تشخیص بدهم که احتمالاً در تیررس ما بودند. از خمپاره‌اندازهای دشمن دید روشنی نداشتیم؛ تقریباً کور بودیم. بی‌سیم را برداشتم و با تطبیق تماس گرفتم. مشخصات را دادم، اما پاسخشان مرا سر جایم میخکوب کرد؛ این که مشخصات خودتان است! تقریباً نمی‌توانم ریسک کنم آتش را روی این نقطه بریزم. حق هم داشتند؛ نقطه‌ای که معرفی کرده بودم، به محل استقرار خودمان نزدیک بود. اگر آتش به‌اشتباه روی موضع ما فرود می‌آمد، چه کسی پاسخ‌گو بود؟ این وضعیت در آموزش‌هایی که دیده بودم، برایم روشن نشده بود و تجربه‌ای هم برای حل آن نداشتم. از یک طرف، تطبیق حاضر نبود آتش را بپذیرد؛ از طرف دیگر، برادر عاقبتی مدام فشار می‌آورد که چرا کاری نمی‌کنم. صدایش بلند می‌شد و می‌پرسید چرا آتش نمی‌گیرم تا فشار دشمن کم شود. من مانده بودم میان دو مسئولیت دشوار؛ از یک سو باید به نیروهای خودی کمک می‌کردم و از سوی دیگر، نباید آتش را بی‌محابا روی سر همان نیروها می‌ریختم.با مسئول محور:فردی به نام شیخ علی ، هم صحبت کردم و دوباره سراغ بی‌سیم رفتم. تطبیق باز هم مخالفت کرد. پس از بحث و چانه‌زنی فراوان، سرانجام پذیرفتند سه گلوله شلیک شود تا مسیر آتش را بررسی کنم و بتوانم محل اصابت را دیده‌بانی کنم. سه گلوله نخست با اختلاف از نقطه مورد نظر فرود آمدند. صدای سوتشان را که از پشت سر به گوشم رسید، به‌خوبی به خاطر دارم. در آن لحظه، فکر وحشتناکی از ذهنم گذشت؛ اگر گلوله‌ها روی سر خودمان بخورند، به فرمانده گردان چه بگویم؟ با خودم گفتم اگر چنین اتفاقی بیفتد، اصلاً چیزی نمی‌گویم و انکارش می‌کنم! شوخی تلخی بود که در دل آن همه اضطراب به ذهنم رسیده بود؛ اما واقعیت این بود که فشار آن شب از توان تجربه اندکم بیشتر بود. کم‌کم با تنظیم مشخصات و بررسی محل اصابت‌ها، بهتر می‌توانستم مسیر گلوله‌ها را تشخیص بدهم. هر بار که امکانش فراهم می‌شد، برای کنترل آتش مستقیم دشمن درخواست آتش می‌کردم؛ اما تطبیق همچنان با احتیاط و گاهی با مخالفت پاسخ می‌داد. در آن ارتفاع، دیده‌بانی فقط نگاه‌کردن به مواضع دشمن نبود. باید در میان آتش سنگین، دید محدود، بی‌پناهی و فشار فرماندهی، تصمیم می‌گرفتیم؛ تصمیم‌هایی که هرکدام می‌توانستند با جان نیروهای خودی گره بخورند.مردان ادوات خراسان در چنین لحظه‌هایی، تنها با آتش و تجهیزات سروکار نداشتند؛ باید زیر فشار، مسئولیت جان رزمندگان را هم بر دوش می‌کشیدند. برای من که جوان بودم و نخستین‌بار با چنین وضعیت دشواری روبه‌رو می‌شدم، آن شب آزمونی سخت‌تر از هر کلاس آموزشی بود.هنوز دو ساعت از کشمکش‌های من و برادر عاقبتی نگذشته بود که ناگهان صدای او دوباره بلند شد؛ دیده‌بان کجایی؟ محاصره شدیم!تا آن لحظه، فکر می‌کردم سخت‌ترین بخش شب را پشت سر گذاشته‌ام؛ اما تازه فصل دیگری از آن شب آغاز شده بود. دفاع مقدس بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام
شماره  ۶۲۰ هوالکریم « سه بار تا مرز ناامیدی » راوی:حمید جوان. دیده بان نویسنده: کریم حسینی قسمت چهارم عملیات بیت المقدس۲: صدای برادرعاقبتی دوباره بلند شده بود؛ این بار نه برای اینکه چرا آتش نمی‌گیرم، بلکه برای اعلام خبری که همه‌چیز را تغییر می‌داد، محاصره شدیم! سمت چپ ما را، گردان‌ ۳۱ لشکر عاشورا، با نیروهایی از اردبیل نگه می‌داشت. اما مسیری که از آن بالا آمده بودیم، به دست عراقی‌ها افتاده بود و ما از پشت قیچی شده بودیم. برادر عاقبتی فریاد می‌زد که آتش بگیرم. من دوباره بی‌سیم را برداشتم و مشخصات تازه را به تطبیق دادم. این بار صدای آن طرف بی‌سیم هم تغییر کرده بود. پرسیدند چه خبر شده؟ توضیح دادم که محاصره شده‌ایم. وضعیتی که تا چند لحظه پیش تنها احتمال خطر بود، حالا واقعیت میدان شده بود. باید در همان شرایط، ارتباط را حفظ می‌کردم، وضعیت را گزارش می‌دادم و برای کمک به نیروهای گرفتار تلاش می‌کردم.آن شب، محاصره یک‌ بار اتفاق نیفتاد. تا صبح، سه بار در محاصره افتادیم. هر بار، فشار روانی بیشتر می‌شد و امید به بیرون‌آمدن از آن وضعیت سخت‌تر به دست می‌آمد.در محاصره دوم، تقریباً ناامید شده بودم. احساس می‌کردم شاید دیگر راه بازگشتی وجود نداشته باشد. از طریق بی‌سیم، با بچه‌ها خداحافظی کردم و از همه حلالیت خواستم. در آن لحظه، ذهن آدم دیگر فرصت حساب‌ و کتاب ندارد؛ فقط کسانی به یادش می‌آیند که دوستشان دارد و حرف‌هایی که شاید دیگر فرصت گفتنشان را پیدا نکند.با این‌ همه، شب هنوز تمام نشده بود. باید می‌ماندیم، دیده‌بانی می‌کردیم و هر کاری از دستمان برمی‌آمد انجام می‌دادیم. آنچه علی آقا داداللهی پیش‌تر گفته بود، در ذهنم زنده بود؛ ماندن ما لازم است؛ حتی اگر شرایط به‌گونه‌ای شود که ناچار باشیم مانند نیروهای پیاده بجنگیم.بالاخره صبح شد. با روشن‌شدن هوا، فهمیدیم محاصره شکسته شده است و گردان دیگری هم برای تحویل‌ گرفتن ارتفاع به‌سمت ما می‌آید. پس از آن شب طولانی، خسته و فرسوده به عقب برگشتیم. در مسیر بازگشت، فرمانده گردان والعادیات جانباز با یک پای مصنوعی برادر مجید افقهی را دیدم که وارونه روی خر سوار شده بود و به‌سمت بالا می‌رفت و در همان حال مشغول هماهنگی نیروها و فرماندهی بود. تصویر عجیبی بود؛ بعد از آن همه آتش و اضطراب، دیدن چنین صحنه‌ای حال‌وهوای دیگری داشت. جنگ لحظه‌هایی داشت که آدم را تا مرز ناامیدی می‌برد و لحظه‌هایی که یک تصویر ساده، بی‌آنکه چیزی از خطر کم کند، لبخندی بر لب می‌آورد.اما فردای آن روز، خبری تلخ رسید. برادر مجید افقهی همان‌جا به شهادت رسید.آن شب برای من با ترس آغاز شده بود؛ با پرسش‌هایی که پاسخی برایشان نداشتم، با سنگری که به‌ سختی کنده بودیم،با آتشی که نمی‌دانستیم چگونه باید هدایتش کنیم و با محاصره‌هایی که هر بار امیدمان را تا لبه خاموشی می‌برد. اما در همان شب، معنای دیگری از حضور در جبهه را هم فهمیدم: اینکه رزمنده همیشه بی‌ترس نیست؛ گاهی می‌ترسد، به تردید می‌افتد و حتی با خودش خداحافظی می‌کند، اما باز هم تا جایی که توان دارد، وظیفه‌اش را رها نمی‌کند. در آن ارتفاع، دیده‌بان‌ها فقط مختصات نمی‌دادند؛ چشم و گوش نیروهایی بودند که در تاریکی و آتش، به راهی برای ایستادگی نیاز داشتند. مردان ادوات خراسان نیزبا همین مسئولیت سنگین، در کنار دیگر رزمندگان ایستادند؛ با امکانات محدود، فشار دشمن وتصمیم‌هایی که گاه در چند لحظه باید گرفته می‌شد.من از آن شب، هم ترس را به یاد دارم و هم صدای علی اقا داداللهی را؛ هم سوت گلوله‌هایی را که از پشت سر می‌آمدند و هم لحظه‌ای را که پس از سه بار محاصره، صبح از راه رسید. بعضی شب‌ها با طلوع آفتاب تمام می‌شوند، اما آنچه از آدم‌ها و ایستادگی‌شان در دل ما می‌ماند، به پایان آن شب محدود نیست. دفاع مقدس بانی لشکر ۲۱امام رضا علیه السلام
برادرمصطفی فردا میرم بیمارستان اعصاب وروان جانبازان امام خمینی تا بیست روز بستری میشم برای درمان هر ماه کار مان شده این یک ماه بیست روز بستریم ده روز خونه من در عملیات رمضان ترکش زیاد به بدنم اصابت کرده یک ترکش ازپشت نزدیک قلبمه هر سال گوشت های عفونتی را میتراشن وچند تا ترکش تو سرمه خیلی درد میکشم یکی شوپارسال دراوردن پنج روز از شدت درد بیهوش بودم برای عمل های جراحی پنج ساله میرم بستری میشم
همرزمان ادوات21
برادرمصطفی فردا میرم بیمارستان اعصاب وروان جانبازان امام خمینی تا بیست روز بستری میشم برای درمان هر
باسلام همرزمان گرامی متن به یکی ازهمرزمان ادواتی است که شب گذشته برای حقیرارسال کرده والتماس دعای مخصوص برای شفای ایشان یک حمدقرائت کنیدباتشکر
همرزمان ادوات21
ایستاده ازراست برادران خطیب شورگشتی عجمی نشسته سمت راست نفراول حسینعلی شمس آبادی که درسوریه به شهادت رسید لازم به ذکرشهیدمسئول واحد یده بانی توپخانه درمقطعی بود
8.9M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
🎥 رهبر شهید انقلاب: شهید شوشتری انسان مؤمن، پاک، سالم، صمیمی، فعال و زحمتکش و حقیقتاً مظهری از همین ارزش‌هایی بود که متراکم می‌شود و یک شهید را به‌وجود می‌آورد 🗓 انتشار به مناسبت سالروز شهادت سردار شهید نورعلی شوشتری 💻 Farsi.Khamenei.ir
14.8M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
📽دست پُرِ بچه های تفحص در هفته ای که گذشت... 🇮🇷گروه های تفحص شهدا موفق به کشف ۷ شهید دوران دفاع مقدس در هفته ای که گذشت شدند. این شهدا در مناطق زیر کشف شدند دو شهید چیلات یک شهید فکه مرکزی یک شهید پاسگاه روبوط یک شهید منطقه عملیاتی بدر یک شهید ام الرصاص یک شهید طلاییه
شماره هوالکریم « اعتماد در آتش » راوی: مصطفی صداقت نویسنده: کریم حسینی گاهی یک جمله کوتاه، مسیر زندگی آدم را عوض می‌کند. سال ۱۳۶۴، پس از عملیات بدر، در پادگان ۹۲ اهواز بودم. از اطلاعات و عملیات، به دلایلی جدا شده بودم و قصد داشتم به مشهد برگردم. همان‌جا، در اتفاقی ساده، علی داداللهی را همراه آقای خویشاوندی دیدم.خویشاوندی نگاهی به من کرد و به علی گفت همین مصطفی را ببر ادوات. علی،بی‌درنگ گفت از خدا می‌خواهم بیاید.من و علی بچه‌ محل و همکلاس بودیم؛ اما آن روز فهمیدم رفاقت او فقط به خاطرات مدرسه و محله محدود نمی‌شود. علی تازه مسئولیت ادوات را پذیرفته بود و به نیرویی نیاز داشت که بتواند به او اعتماد کند. برای تسویه از اطلاعات، با دشواری‌های خودش روبه‌رو شدم، اما بالاخره راه افتادم. علی هم با پرسنلی هماهنگ کرده بود.وقتی به ادوات رسیدم، شهید محمود ناظمی مسئول خمپاره ۶۰ و دوشیکا بود و قرار بود برای ادامه تحصیل برود. علی گفت شما جایگزین ایشان شوید.گفتم من اصلاً با این سلاح‌ها آشنایی ندارم.لبخند زد و گفت لازم نیست خودت با سلاح کار کنی؛ باید مدیریتشان کنی. هر واحد مسئول خودش را دارد.همین جمله، برای من معنای دیگری از ادوات را روشن کرد. ادوات فقط قبضه و گلوله نبود؛ مجموعه‌ای از مردانی بود که باید در لحظه‌های سخت، کنار هم درست تصمیم می‌گرفتند. مردانی که آتش را مدیریت می‌کردند تا رزمنده‌ای در خط، فرصت ایستادن داشته باشد.شهید ناظمی رفت دنبال درسش و من ماندم.مدتی بعد، بچه‌های اطلاعات دوباره پیغام دادند که برگردم؛ می‌گفتند قرار است گردانی تشکیل دهند و به من نیاز دارند. گفتم نه؛ دیگر برنمی‌گردم.تصمیمم را گرفته بودم.تا بعد از عملیات کربلای یک مسئولیت همان دو واحد را بر عهده داشتم. مدتی حدود سه ماه به مشهد آمدم و وقتی دوباره به اهواز برگشتم، دیدم ادوات شکل تازه‌ای پیدا کرده است؛ دو گردان ساجدین و راکعین تشکیل شده و در اندیمشک مستقر بودند.علی آمد و ساختار جدید را برایم توضیح داد ما دو گردان تشکیل داده‌ایم. شما برای ستاد گردان در نظر گرفته شده‌اید.گفتم من دنبال کار عملیاتی هستم.گفت الان اینجا به شما نیاز داریم.همین نیاز داریم ، دوباره مرا به میدان مسئولیت برگرداند.به اندیمشک رفتم و با اختیارات کامل مستقر شدم. از آن پس بسیاری از مسئولان واحدها امورشان را با من هماهنگ می‌کردند. گردان ساجدین را شهیدان تاجگلی و ناظمی مدیریت می‌کردند و گردان راکعین نیز با آقایان زال و آجلیان اداره می‌شد.آن روزها، ادوات خراسان آرام‌ آرام از یک مجموعه عملیاتی به سازمانی منسجم تبدیل می‌شد؛ سازمانی که پشت هر قبضه‌اش مردانی ایستاده بودند که هم آتش را می‌شناختند و هم مسئولیت را.و در میان آن همه رفت‌ و آمد، انتقال، تشکیل گردان و تقسیم مسئولیت، چیزی که بیش از همه در ذهنم ماند، همان جمله علی داداللهی بود که از خدا می‌خواهم بیاید آن روز نمی‌دانستم این جمله، آغاز فصل تازه‌ای از زندگی من در کنار مردان ادوات خراسان است؛ مردانی که در روزهای آتش، به یکدیگر اعتماد می‌کردند و همین اعتماد، ستون دیگری از جبهه را سرپا نگه می‌داشت. دفاع مقدس