باسلام ارسالی توسط برادردهقان واحدتبلیغات عکسهامربوط به سال66شهیدعلیپوربانه
10.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
الله اکبر❗️ الله اکبر❗️
لطفا این کلیپ را تا انتها گوش کنید
میدونستید اهل دل و اصحاب سرّ مراسم تشییع امام شهیدمون رو پیشبینی کرده بودند؟؟؟
⭕️ پیشبینی آیتالله بهاءالدینی، آیتالله سید عبدالکریم کشمیری، آیتالله آقاجان سیداحمد نجفی و میرزا اسماعیل دولابی
درباره تشییع امام شهید در عراق را ببینید...
#رهبر_شهید
#مرگ_بر_آمریکا
#مرگ_بر_اسرائیل
اخبار لحظه ای جنگ👇
کانال فرهنگے،خبری و تحلیلی نسل ظهور
https://eitaa.com/Nasle_zohoor59
꧁꧂🌿꧁꧂🌿꧁꧂
« یک وجب تا آسمان »
راوی:علیرضا ملک بهاباد.خدمه خمپارهانداز
نویسنده: کریم حسینی
در میمک، آسمان آرامش نداشت و زمین، زیر آتش دشمن میلرزید. عملیات عاشورا لو رفته بود و دشمن با حجم سنگینی از آتش، منطقه را میکوبید. بنا بر آنچه در خاطرم مانده، حدود نهصد قبضه توپ در آن منطقه مستقر کرده بودند؛ گلولهها پیدرپی فرود میآمدند و زمین را وجببهوجب شخم میزدند.من همراه رضا مقنیزاده به خط مقدم رفته بودم. آنجا از سنگر و پناهگاه خبری نبود. با دست، حفرهای در خاک کندیم؛ گودالی باریک، حدود نیم متر عرض و دو متر طول، با عمقی نزدیک به نیم متر. بیشتر به قبر میمانست تا سنگری برای زندهماندن. هر وقت آتش دشمن شدت میگرفت، دو نفری به سختی در آن جا میشدیم و خودمان را به خاک میچسباندیم؛ به امید آنکه موج انفجار از بالای سرمان بگذرد و فرصت دیگری برای ادامه مأموریت داشته باشیم. در آن موضع، قبضههای خمپارهانداز با فاصلهای حدود یک و نیم تا دو متر از هم قرار گرفته بودند. آتش دشمن آنقدر سنگین بود که رساندن مهمات به ما به تأخیر میافتاد. بااینهمه، باید آماده میماندیم؛ چون در آن سوی میدان، رزمندگانی چشم انتظار آتش پشتیبانی ما بودند. مردان ادوات خراسان در چنین لحظههایی، میان خطر و مسئولیت ایستاده بودند؛ نه امکان آسودن داشتند و نه میتوانستند چشم از مأموریت بردارند.
ناگهان صدای سوت خمپاره در فضا پیچید؛ صدایی که پیش از انفجار، جان آدم را میلرزاند. بیدرنگ روی زمین خوابیدیم. لحظهای بعد، انفجار در فاصلهای نزدیک، حدود یک متری ما، رخ داد. موج انفجار به من برخورد کرد و ترکشها به اطراف پاشیدند. برای چند لحظه، همهچیز در غبار و صدای مهیب انفجار گم شد.وقتی سر بلند کردم، منظرهای دیدم که هیچگاه از ذهنم پاک نشد. سر شهید بزرگوار حیدری، از رزمندگان بجنورد، روی جعبه مهمات قرار داشت. با ناباوری به سویش رفتم. ترکش، بخشی از سرش را همراه با کلاه آهنی جدا کرده بود. من در لحظه اصابت فقط دیده بودم چیزی به هوا پرتاب شد؛ اما حالا حقیقت تلخ پیش چشمم بود. همرزمی که تا لحظاتی پیش در کنار ما، در همان فاصله اندک میان قبضهها، ایستاده بود، در یک لحظه به کاروان شهیدان پیوسته بود.در آن میدان، فرصت گریستن هم بهآسانی پیدا نمیشد. صدای آتش همچنان میآمد و مأموریت ادامه داشت؛ اما بعضی صحنهها در جان آدم حک میشوند و دیگر هیچوقت از آن بیرون نمیروند. شهادت حیدری برای من فقط از دستدادن یک همرزم نبود؛ دیدن بهای سنگینی بود که مردان این سرزمین برای دفاع از خاک و باورشان میپرداختند. آن روز، در آن حفره کوچک که تنها پناه ما بود، معنای ایستادگی را با تمام وجود لمس کردم. مردان ادوات خراسان، در کنار رزمندگان دیگر، زیر آتش سنگین دشمن کار میکردند؛ مهمات میرساندند، قبضهها را آماده نگه میداشتند و در دل خطر، از پشتیبانی خط مقدم دست نمیکشیدند. هرکدام میدانستند ممکن است لحظهای بعد نوبت خودشان باشد، اما تا وقتی توان داشتند، مسئولیتشان را رها نمیکردند. میمک برای من با نام شهید حیدری گره خورده است؛ مردی از بجنورد که در باران آتش، جانش را در راه دفاع فدا کرد. یاد او و همه مردان ادواتی که در آن روزهای سخت، بیادعا و استوار ایستادند، در حافظه دفاع مقدس زنده میماند؛ آنان که گاه تنها یک وجب خاک میانشان و مرگ فاصله بود، اما دلشان به وسعت ایمان، به خدا و عهدشان با همرزمانشان تکیه داشت.
#خاطرات دفاع مقدس