باسلام همرزمان عزیزوگرامی لطفاهمت کنیدخاطرات وتصاویر خودتان درخصوص حقیرارسال تادرکانال ارسال کنم باتشکر
شماره مجازی حقیرهم09151111675است
باخدمت دوستان چنانچه شماره تلفن همرزمان ادوات21راداریدبرای حقیرارسال نمائیدباتشکر
🔔 از روایت عملیات عاشورا تا تشریح ابتکارات ادوات لشکر ۲۱ امام رضا (ع)
🔶 همزمان با گرامیداشت چهلوششمین هفته دفاع مقدس و سالروز عملیاتهای ثامنالائمه (ع)، مسلم بن عقیل و عاشورا، محفل انس پیشکسوتان ادوات لشکر ۲۱ امام رضا (ع) با مرور خاطرات و ابتکارات رزمندگان این یگان در دوران دفاع مقدس، در مشهد برگزار شد.
🔗 متن کامل خبر👇🏻
https://dnws.ir/003dXU
#محفل_انس | #پیشکسوتان_دفاع_مقدس | #عملیات_عاشورا | #ادوات | #لشکر_21_امام_رضا | #هفته_دفاع_مقدس | #مشهد
@defapress_ir_khr
شماره ۵۶۳
هوالکریم
« آخرین نماز شهید صالح پور »
راوی: بهروز شکیبا ـ رزمنده ادوات
نویسنده: کریم حسینی
بعد از آزادسازی شهرک دوییجی، خبر پیروزی در کشور پیچید. حتی در خطبههای نماز جمعه تهران، از دوییجی به عنوان گورستان ماشینهای عراقی یاد شد و ابعاد موفقیت رزمندگان برای مردم بازگو شد. اما در جبهه، پیروزی پایان کار نبود. فرماندهان احتمال پاتک دوباره دشمن را میدادند و برای تقویت و تثبیت خط مقدم، نیروهای داوطلب را به منطقه فرستادند. من هم، به قول خودمان، خوششانسی آوردم و همراه یک تیم داوطلب راهی شدم. شب به منطقه رسیدیم؛ تاریکی همهجا را گرفته بود. داخل نخلستان، قبضه را با گرای ارسالی از تطبیق آتش روانه کردیم و همانجا مستقر شدیم. صبح، بعد از نماز، رفتم وضعیت قبضه را بررسی کنم.نقاط آماج و اطلاعات آتش را با محل استقرار تطبیق دادم.یک نخل درست در مسیر تیر بود.یک درخت ساده، اما در میدان جنگ میتوانست تفاوت میان اصابت و خطا باشد.فرصت جابهجایی قبضه نبود. تصمیم گرفتم خودم مشکل را حل کنم. دور از چشم بچهها، یک گلوله بدون ماسوره داخل لوله شماره شش گذاشتم. عدسی چشمی را در امتداد نخل قرار دادم و شلیک کردم. صدای انفجار که خواب نخلستان را شکافت، مانع تیر هم از میان رفت.در آنجا، گاهی برای باز شدن راه آتش، باید یک درخت را از سر راه برداشت؛ و مردان ادوات، پیش از آنکه آتش را به سوی دشمن بفرستند، باید خودشان راه آتش را پیدا میکردند.سنگر ما سقف کوتاهی داشت؛ آنقدر کوتاه که فقط در گوشهای از آن میشد نشسته نماز خواند.ده روز مأموریت داشتیم و من برای حفظ جان بچهها سختگیری میکردم؛ حتی در خوردن و آشامیدن، چون نمیخواستیم رفتوآمد زیاد به بیرون سنگر، بچهها را در معرض آتش دشمن قرار دهد. هشت نفر بودیم.دو نفر دو نفر پای قبضه میرفتند. من و حسین کرامتی بیشتر از بقیه کنار قبضه میماندیم.ساعتها آتش میریختیم. گاهی آنقدر درگیر کار میشدیم که نوبت نفرات بعد هم میگذشت.یک روز یکی از بچهها از سنگر بیرون آمد و با تعجب گفت چرا ما را بیدار نکردند؟ گفتم سریع نمازتان را بخوانید و بیایید.»بچهها رفتند. من وضو گرفتم.داشتم وارد سنگر میشدم که صالحپور از سنگر بیرون آمد. گفت میخواهم به بچهها کمک کنم. خندیدم و گفتم برو! .چند لحظه بیشتر نگذشته بود.برای گرفتن مجوز استراحت و رفتن برای شام، سراغ بیسیم رفتم. ناگهان صدای اصابت گلوله آمد.صدای فریاد بچهها بلند شد. پشت بی سیم گفتم چکش که رمز درخواست آمبولانس بود! از جا پریدم و بیرون رفتم. صالحپور..صالحپور عزیز، شهید شده بود. ترکش به سر مبارکش اصابت کرده بود.همان رزمندهای که چند لحظه پیش، ساده و بیتکلف گفته بود میخواهم به بچهها کمک کنم. در جبهه، فاصله میان یک لبخند و شهادت، از فاصله یک سنگر تا سنگر دیگر هم کمتر بود. هنوز صدای آن لحظه در گوشم هست.ما هشت نفر بودیم؛اما آن روز فهمیدم هر رزمنده، یک جهان است.
یک نفر مهمات میرساند،یک نفر قبضه را میگرداند، یکی بیسیم را در دست میگیرد، یکی برای نماز وضو میگیرد، و یکی بیخبر از همهچیز، از سنگر بیرون میآید تا کمکی به بچهها بکند. و همین خصلت، راز مردان ادوات خراسان بود؛
آنها در میدان جنگ فقط به فکر شلیک و هدف و آتش نبودند؛ دلشان برای رفیق میتپید. صالحپور برای یک کار بزرگ از سنگر بیرون نیامد. فقط گفت میخواهم به بچهها کمک کنم. بعضی جملهها، آخرین وصیت آدم میشوند؛ بیآنکه خودش بداند. او رفت و ما ماندیم؛با یک قبضه، یک نخل که دیگر مانع تیر نبود، یک سنگر کوتاه،و جای خالی مردی که تا چند لحظه پیش، کنار ما ایستاده بود. مردان ادوات خراسان، در آن روزها با آتش میجنگیدند؛اما سرمایه اصلیشان، دلهایی بود که برای هم میسوخت. و صالحپور، با همان جمله ساده، از میان ما رفت؛میخواهم به بچهها کمک کنم. خدایا، او را با شهیدان ادوات محشور کن؛و انشاءالله شفیع همه ما باشد.
#خاطرات دقاع مقدس