eitaa logo
همرزمان ادوات21
229 دنبال‌کننده
163 عکس
18 ویدیو
1 فایل
مشاهده در ایتا
دانلود
باخدمت دوستان چنانچه شماره تلفن همرزمان ادوات21راداریدبرای حقیرارسال نمائیدباتشکر
🔔 از روایت عملیات عاشورا تا تشریح ابتکارات ادوات لشکر ۲۱ امام رضا (ع) 🔶 همزمان با گرامیداشت چهل‌وششمین هفته دفاع مقدس و سالروز عملیات‌های ثامن‌الائمه (ع)، مسلم بن عقیل و عاشورا، محفل انس پیشکسوتان ادوات لشکر ۲۱ امام رضا (ع) با مرور خاطرات و ابتکارات رزمندگان این یگان در دوران دفاع مقدس، در مشهد برگزار شد. 🔗 متن کامل خبر👇🏻 https://dnws.ir/003dXU | | | | | | @defapress_ir_khr
این تصویر متعلق به منطقه عملیاتی والفجر8 خط فاواست اسامی درتصویرعبارت ازشهید داداللهی اصغر کریمی خودم وکیل غلامی اصغربرقبانی مسئول محورلشکروجوادیعقوبیان به نظرتعدادی ازبچه هادرپاتک سنگین روزچهارم عید66به شهادت رسیدن
شماره  ۵۶۳ هوالکریم « آخرین نماز شهید صالح پور » راوی: بهروز شکیبا ـ رزمنده ادوات نویسنده: کریم حسینی بعد از آزادسازی شهرک دوییجی، خبر پیروزی در کشور پیچید. حتی در خطبه‌های نماز جمعه تهران، از دوییجی به عنوان گورستان ماشین‌های عراقی یاد شد و ابعاد موفقیت رزمندگان برای مردم بازگو شد. اما در جبهه، پیروزی پایان کار نبود. فرماندهان احتمال پاتک دوباره دشمن را می‌دادند و برای تقویت و تثبیت خط مقدم، نیروهای داوطلب را به منطقه فرستادند. من هم، به قول خودمان، خوش‌شانسی آوردم و همراه یک تیم داوطلب راهی شدم. شب به منطقه رسیدیم؛ تاریکی همه‌جا را گرفته بود. داخل نخلستان، قبضه را با گرا‌ی ارسالی از تطبیق آتش روانه کردیم و همان‌جا مستقر شدیم. صبح، بعد از نماز، رفتم وضعیت قبضه را بررسی کنم.نقاط آماج و اطلاعات آتش را با محل استقرار تطبیق دادم.یک نخل درست در مسیر تیر بود.یک درخت ساده، اما در میدان جنگ می‌توانست تفاوت میان اصابت و خطا باشد.فرصت جابه‌جایی قبضه نبود. تصمیم گرفتم خودم مشکل را حل کنم. دور از چشم بچه‌ها، یک گلوله بدون ماسوره داخل لوله شماره شش گذاشتم. عدسی چشمی را در امتداد نخل قرار دادم و شلیک کردم. صدای انفجار که خواب نخلستان را شکافت، مانع تیر هم از میان رفت.در آنجا، گاهی برای باز شدن راه آتش، باید یک درخت را از سر راه برداشت؛ و مردان ادوات، پیش از آنکه آتش را به سوی دشمن بفرستند، باید خودشان راه آتش را پیدا می‌کردند.سنگر ما سقف کوتاهی داشت؛ آن‌قدر کوتاه که فقط در گوشه‌ای از آن می‌شد نشسته نماز خواند.ده روز مأموریت داشتیم و من برای حفظ جان بچه‌ها سختگیری می‌کردم؛ حتی در خوردن و آشامیدن، چون نمی‌خواستیم رفت‌وآمد زیاد به بیرون سنگر، بچه‌ها را در معرض آتش دشمن قرار دهد. هشت نفر بودیم.دو نفر دو نفر پای قبضه می‌رفتند. من و حسین کرامتی بیشتر از بقیه کنار قبضه می‌ماندیم.ساعت‌ها آتش می‌ریختیم. گاهی آن‌قدر درگیر کار می‌شدیم که نوبت نفرات بعد هم می‌گذشت.یک روز یکی از بچه‌ها از سنگر بیرون آمد و با تعجب گفت چرا ما را بیدار نکردند؟ گفتم سریع نمازتان را بخوانید و بیایید.»بچه‌ها رفتند. من وضو گرفتم.داشتم وارد سنگر می‌شدم که صالح‌پور از سنگر بیرون آمد. گفت می‌خواهم به بچه‌ها کمک کنم. خندیدم و گفتم برو! .چند لحظه بیشتر نگذشته بود.برای گرفتن مجوز استراحت و رفتن برای شام، سراغ بی‌سیم رفتم. ناگهان صدای اصابت گلوله آمد.صدای فریاد بچه‌ها بلند شد. پشت بی سیم گفتم چکش که رمز درخواست آمبولانس بود! از جا پریدم و بیرون رفتم. صالح‌پور..صالح‌پور عزیز، شهید شده بود. ترکش به سر مبارکش اصابت کرده بود.همان رزمنده‌ای که چند لحظه پیش، ساده و بی‌تکلف گفته بود می‌خواهم به بچه‌ها کمک کنم. در جبهه، فاصله میان یک لبخند و شهادت، از فاصله یک سنگر تا سنگر دیگر هم کمتر بود. هنوز صدای آن لحظه در گوشم هست.ما هشت نفر بودیم؛اما آن روز فهمیدم هر رزمنده، یک جهان است. یک نفر مهمات می‌رساند،یک نفر قبضه را می‌گرداند، یکی بی‌سیم را در دست می‌گیرد، یکی برای نماز وضو می‌گیرد، و یکی بی‌خبر از همه‌چیز، از سنگر بیرون می‌آید تا کمکی به بچه‌ها بکند. و همین خصلت، راز مردان ادوات خراسان بود؛ آنها در میدان جنگ فقط به فکر شلیک و هدف و آتش نبودند؛ دلشان برای رفیق می‌تپید. صالح‌پور برای یک کار بزرگ از سنگر بیرون نیامد. فقط گفت می‌خواهم به بچه‌ها کمک کنم. بعضی جمله‌ها، آخرین وصیت آدم می‌شوند؛ بی‌آنکه خودش بداند. او رفت و ما ماندیم؛با یک قبضه، یک نخل که دیگر مانع تیر نبود، یک سنگر کوتاه،و جای خالی مردی که تا چند لحظه پیش، کنار ما ایستاده بود. مردان ادوات خراسان، در آن روزها با آتش می‌جنگیدند؛اما سرمایه اصلی‌شان، دل‌هایی بود که برای هم می‌سوخت. و صالح‌پور، با همان جمله ساده، از میان ما رفت؛می‌خواهم به بچه‌ها کمک کنم. خدایا، او را با شهیدان ادوات محشور کن؛و  ان‌شاءالله شفیع همه ما باشد. دقاع مقدس
این تصویردرزمان سال تحویل1365درخط فاوکه درتصویر شهيد سیدمحمدتقوی ووکیل غلامی هستنددرشب پاتک سنگین شب چهارم عیدبنابه گفته همرزمان درخط شهيدتقوی درهمین سنگربه شهادت رسید البته این سنگرمتعلق به سنگرساکرموشک مالیوتکابود
شماره  ۵۷۰ هوالکریم « پفکِ سفره رفاقت » راوی: بهروز شکیبا. رزمنده مینی کاتیوشا نویسنده: کریم حسینی من با علی‌آقا داداللهی یک سفر رفت‌ و برگشت از جنوب به غرب و دوباره از غرب به جنوب همسفر بودم. سفر با علی‌آقا برای من فقط هم‌ سفری نبود؛ آدمی بود که در همان مسیرهای طولانی، می‌شد گوشه‌هایی از شخصیتش را شناخت.قرآن زیادمی‌خواند. آن روزها انگار با مادرش مسابقه گذاشته بود که کدام زودتر دوره قرآنشان را کامل کنند. حتی در سفر هم به قول و قرار خودش با قرآن پایبند بود.یک روز جمعی از رزمندگان ادوات ، از یگان دریایی برمی‌گشتیم، هوس بستنی هویج کردیم. شوخی‌مان گرفته بود و هرکدام سبقت می‌گرفتیم که پول بستنی‌ها را حساب کنیم. من بالاخره خودم را رساندم پای صندوق که حساب کنم. ناگهان صدای علی‌آقا آمد شکیبا! بیا اینجا. گفتم اطاعت از فرماندهی واجب است! رفتم.علی‌آقا حساب کرد و ما هم برگشتیم.تا مدت‌ها بچه‌های ستاد این ماجرا را دست می‌انداختند و می‌خندیدند؛ یک بستنی ساده، اما برای ما تبدیل شده بود به یکی از همان خاطرات کوچکی که سال‌ها بعد، از میان صدها روز سخت جنگ، هنوز لبخند روی لب آدم می‌آورد.خانواده علی‌آقا، خانواده آقای زال و آقای میرزایی و چند خانواده دیگر، در دزفول همسایه بودند. یک شب علی‌آقا ما هم رزمانش را برای شام دعوت کرد. من بودم، آقای کرابی، آقای حسن فیضی و چند نفر دیگر.رسم رفاقت این بود که مهمان دست خالی نرود.برای همه اعضای خانواده کادو گرفتیم؛ حتی برای دختر کوچک علی‌آقا که هنوز یک سالش نشده بود. شب قبل از شام، از سر کنجکاوی پیشنهاد کردم کادوها را باز کنند. آن‌قدر اصرار کردیم که بالاخره آوردند. کادوی اول باز شد. داخلش یک بسته پفک نمکی بود!همه زدیم زیر خنده. آن‌قدر خندیدیم که خانم‌ها سریع کادوها را جمع کردند تا ما بیشتر از این ماجرا را کش ندهیم.اما قصه هنوز تمام نشده بود.شب شام، خانم علی‌آقا همراه خانم‌های دیگر، خورشت مرغ را آماده کرده بودند و برای تزئین، همان پفک‌ها را روی غذا ریخته بودند؛ چیزی شبیه تزئین خوراک میگو. آنهایی که خبر داشتند، دوباره شروع کردند به خندیدن.غذا را خوردیم و مجلس گرم بود که یکی از بچه‌ها لقمه آخرش را برداشت و تازه فهمید آن چیزی که روی غذا خورده، همان پفکی بوده که قرار بود کادوی خنده‌دار آن شب باشد!باز صدای خنده بلند شد. این خاطره برای من، با همه سادگی‌اش، هنوز زنده است.ما مردان ادوات و رزمنده‌ها، روزهای زیادی را میان آتش، خاکریز، بی‌خوابی و اضطراب گذراندیم؛ اما در کنار آن همه سختی، همین رفاقت‌های کوچک بود که دل‌هایمان را زنده نگه می‌داشت. گاهی یک بستنی هویج، گاهی یک شوخی ساده، گاهی یک بسته پفک،و گاهی سفره‌ای که با همان پفک‌ها رنگ دیگری گرفته بود.جنگ، از ما مردانی سخت ساخته بود؛ اما رفاقت نگذاشته بود دل‌ هایمان سخت شود.علی‌آقا داداللهی برای من فقط یک همرزم نبود؛ از همان مردانی بود که در کنار دیگر مردان ادوات خراسان، میان خاک و آتش، هم سنگر را می‌شناختند و هم لبخند را.امروز که سال‌ها از آن روزها گذشته، وقتی به علی‌آقا فکر می‌کنم، قبل از صدای انفجار، صدای خنده بچه‌ها یادم می‌آید.و چه خوب که بعضی خاطره‌ها، بوی باروت نمی‌دهند؛ بوی رفاقت می‌دهند. دفاع مقدس
نوه های شهید علی آقا داداللهی
همرزمان ادوات21
باسلام این عکس مربوط به سال62 درموقعیت شهیدحیدری است زمانی که حقیردر اطلاعات وعملیات21بودم درتصویرشهیدان سیدابوالفضل حسینی محمدعلی گوهری محمدجابری وبرادرپاسدارهستندالبته به نظربرادرپاسدارهم شهیدشده
دوستان منتظرارسال تصاویروخاطرات شماهستم تادرکانال ارسال کنم