شماره ۵۷۰
هوالکریم
« پفکِ سفره رفاقت »
راوی: بهروز شکیبا. رزمنده مینی کاتیوشا
نویسنده: کریم حسینی
من با علیآقا داداللهی یک سفر رفت و برگشت از جنوب به غرب و دوباره از غرب به جنوب همسفر بودم. سفر با علیآقا برای من فقط هم سفری نبود؛ آدمی بود که در همان مسیرهای طولانی، میشد گوشههایی از شخصیتش را شناخت.قرآن زیادمیخواند. آن روزها انگار با مادرش مسابقه گذاشته بود که کدام زودتر دوره قرآنشان را کامل کنند. حتی در سفر هم به قول و قرار خودش با قرآن پایبند بود.یک روز جمعی از رزمندگان ادوات ، از یگان دریایی برمیگشتیم، هوس بستنی هویج کردیم. شوخیمان گرفته بود و هرکدام سبقت میگرفتیم که پول بستنیها را حساب کنیم. من بالاخره خودم را رساندم پای صندوق که حساب کنم. ناگهان صدای علیآقا آمد شکیبا! بیا اینجا. گفتم اطاعت از فرماندهی واجب است! رفتم.علیآقا حساب کرد و ما هم برگشتیم.تا مدتها بچههای ستاد این ماجرا را دست میانداختند و میخندیدند؛ یک بستنی ساده، اما برای ما تبدیل شده بود به یکی از همان خاطرات کوچکی که سالها بعد، از میان صدها روز سخت جنگ، هنوز لبخند روی لب آدم میآورد.خانواده علیآقا، خانواده آقای زال و آقای میرزایی و چند خانواده دیگر، در دزفول همسایه بودند. یک شب علیآقا ما هم رزمانش را برای شام دعوت کرد. من بودم، آقای کرابی، آقای حسن فیضی و چند نفر دیگر.رسم رفاقت این بود که مهمان دست خالی نرود.برای همه اعضای خانواده کادو گرفتیم؛ حتی برای دختر کوچک علیآقا که هنوز یک سالش نشده بود. شب قبل از شام، از سر کنجکاوی پیشنهاد کردم کادوها را باز کنند. آنقدر اصرار کردیم که بالاخره آوردند. کادوی اول باز شد. داخلش یک بسته پفک نمکی بود!همه زدیم زیر خنده.
آنقدر خندیدیم که خانمها سریع کادوها را جمع کردند تا ما بیشتر از این ماجرا را کش ندهیم.اما قصه هنوز تمام نشده بود.شب شام، خانم علیآقا همراه خانمهای دیگر، خورشت مرغ را آماده کرده بودند و برای تزئین، همان پفکها را روی غذا ریخته بودند؛ چیزی شبیه تزئین خوراک میگو.
آنهایی که خبر داشتند، دوباره شروع کردند به خندیدن.غذا را خوردیم و مجلس گرم بود که یکی از بچهها لقمه آخرش را برداشت و تازه فهمید آن چیزی که روی غذا خورده، همان پفکی بوده که قرار بود کادوی خندهدار آن شب باشد!باز صدای خنده بلند شد. این خاطره برای من، با همه سادگیاش، هنوز زنده است.ما مردان ادوات و رزمندهها، روزهای زیادی را میان آتش، خاکریز، بیخوابی و اضطراب گذراندیم؛ اما در کنار آن همه سختی، همین رفاقتهای کوچک بود که دلهایمان را زنده نگه میداشت. گاهی یک بستنی هویج، گاهی یک شوخی ساده، گاهی یک بسته پفک،و گاهی سفرهای که با همان پفکها رنگ دیگری گرفته بود.جنگ، از ما مردانی سخت ساخته بود؛ اما رفاقت نگذاشته بود دل هایمان سخت شود.علیآقا داداللهی برای من فقط یک همرزم نبود؛ از همان مردانی بود که در کنار دیگر مردان ادوات خراسان، میان خاک و آتش، هم سنگر را میشناختند و هم لبخند را.امروز که سالها از آن روزها گذشته، وقتی به علیآقا فکر میکنم، قبل از صدای انفجار، صدای خنده بچهها یادم میآید.و چه خوب که بعضی خاطرهها، بوی باروت نمیدهند؛ بوی رفاقت میدهند.
#خاطرات دفاع مقدس
همرزمان ادوات21
باسلام این عکس مربوط به سال62 درموقعیت شهیدحیدری است زمانی که حقیردر اطلاعات وعملیات21بودم درتصویرشهیدان سیدابوالفضل حسینی محمدعلی گوهری محمدجابری وبرادرپاسدارهستندالبته به نظربرادرپاسدارهم شهیدشده