همرزمان ادوات21
ازچپ برادران شاهچراغي شهیدتاجگلی سیدحسن میررضائی امیریوسفیان نمی شناسم
همرزمان ادوات21
برادران حسن ابوالفظلیان شاهچراغي ابراهیم زاده وشهیدان داداللهی وتقی مددی
همرزمان ادوات21
برادران افخمی گندمی نوعی اخلاقی بازرگان جوان بهرامی شریف نوعی مرحوم وطن دوست محسنیان
شماره ۵۸۴
هوالکریم
« نامی که به اشتباه شهید شد »
روایت: احمد پورمؤمن (زرده) ـ رزمنده ادوات
نویسنده: کریم حسینی
بعد از بمباران، یکی دو روز در سایت سرگردان بودیم. دیگر نه جای درست و حسابی برای خواب داشتیم و نه سفرهای که دورش جمع شویم. گاهی شب هنگام به قسمتهای دیگر میرفتیم و اگر از غذای دوستان چیزی مانده بود، همان ته دیگ و لقمههای باقیمانده را با شرمندگی میخوردیم.بعد گردان کوثر را به پادگان ۹۲ زرهی اهواز منتقل کردند. چند روزی در نمازخانه میخوابیدیم و غذایمان را از ایستگاه صلواتی میگرفتیم.سایت ۵ دیگر شناسایی شده بود و تیپ، نیروها را به پشت رود کرخه، در منطقه شوش دانیال، منتقل کرد.من چند بار به تعاون مراجعه کردم و هر بار گفتم من در صحنه بمباران بودهام، اما سالم ماندهام. مواظب باشید اسمم اشتباهی جزو آسیبدیدهها ثبت نشود.با این حال، چندی نگذشت که نامهای از برادرم محمد به دستم رسید. او هم پاسدار و در توپخانه لشکر ۵ نصر، پادگان حمیدیه، مستقر بود.نوشته بود در روستا شایع شده تو شهید شدهای؛ چند روز مرخصی بگیر و بیا شهرستان.همان لحظه نزد فرمانده گردان، شهید بزرگوار حسین بصیر رفتم. جلوی تانکر آب مشغول شستن سرش بود. ماجرا را برایش تعریف کردم.
لبخندی زد و گفت در جبهه از این مسائل زیاد پیش میآید. برو و توجهی نکن.من هم برگشتم.حدود یک ماه بعد، برای نیروهای پیاده یک هفته مرخصی اعلام شد و با هواپیما به مشهد مقدس برگشتیم.آن وقت فهمیدم برادرم بیخبر نگفته بود. شایعه شهادتم واقعاً در روستا پیچیده بود.اما من زنده مانده بودم؛ نه برای اینکه آن روز را فراموش کنم، بلکه برای اینکه هرچه بیشتر قدر آن مردانی را بدانم که کنارم بودند و دیگر برنگشتند. حسینعلی براتی، حجی رمضانی، محمدعلی پاکدل و دیگر شهدای آن روز، سهم خود را از آسمان گرفته بودند و من مانده بودم تا روایتگر گوشهای از غربت و مظلومیتشان باشم. آن روزها به من آموخت که در جبهه، همه بازماندنها تصادف نیست و همه رفتنها نیز پایان نیست.گاهی یک رزمنده از میان آتش بیرون میآید تا بعدها شهادت یارانش را روایت کند؛ تا نامشان در غبار زمان گم نشود؛ تا بداند مردان ادوات خراسان، حتی وقتی قبضه خاموش بود، با دلهای روشنشان نگهبانان حقیقت بودند.من از آن بمباران برگشتم؛ اما بخشی از دلم همانجا، کنار آن چادرهای سوخته و خاکریزهای خونین، ماند.و هنوز وقتی به چهاردهم دیماه ۱۳۶۳ فکر میکنم، صدای آن انفجارها را میشنوم و در دل میگویم؛
خدایا، ما را ببخش که زنده ماندیم؛ و شهیدانمان را بپذیر که برای ماندنِ ما، از جان خویش گذشتند.
#خاطرات دفاع مقدس