همرزمان ادوات21
ازچپ برادران شاهچراغي شهیدتاجگلی سیدحسن میررضائی امیریوسفیان نمی شناسم
همرزمان ادوات21
برادران حسن ابوالفظلیان شاهچراغي ابراهیم زاده وشهیدان داداللهی وتقی مددی
همرزمان ادوات21
برادران افخمی گندمی نوعی اخلاقی بازرگان جوان بهرامی شریف نوعی مرحوم وطن دوست محسنیان
شماره ۵۸۴
هوالکریم
« نامی که به اشتباه شهید شد »
روایت: احمد پورمؤمن (زرده) ـ رزمنده ادوات
نویسنده: کریم حسینی
بعد از بمباران، یکی دو روز در سایت سرگردان بودیم. دیگر نه جای درست و حسابی برای خواب داشتیم و نه سفرهای که دورش جمع شویم. گاهی شب هنگام به قسمتهای دیگر میرفتیم و اگر از غذای دوستان چیزی مانده بود، همان ته دیگ و لقمههای باقیمانده را با شرمندگی میخوردیم.بعد گردان کوثر را به پادگان ۹۲ زرهی اهواز منتقل کردند. چند روزی در نمازخانه میخوابیدیم و غذایمان را از ایستگاه صلواتی میگرفتیم.سایت ۵ دیگر شناسایی شده بود و تیپ، نیروها را به پشت رود کرخه، در منطقه شوش دانیال، منتقل کرد.من چند بار به تعاون مراجعه کردم و هر بار گفتم من در صحنه بمباران بودهام، اما سالم ماندهام. مواظب باشید اسمم اشتباهی جزو آسیبدیدهها ثبت نشود.با این حال، چندی نگذشت که نامهای از برادرم محمد به دستم رسید. او هم پاسدار و در توپخانه لشکر ۵ نصر، پادگان حمیدیه، مستقر بود.نوشته بود در روستا شایع شده تو شهید شدهای؛ چند روز مرخصی بگیر و بیا شهرستان.همان لحظه نزد فرمانده گردان، شهید بزرگوار حسین بصیر رفتم. جلوی تانکر آب مشغول شستن سرش بود. ماجرا را برایش تعریف کردم.
لبخندی زد و گفت در جبهه از این مسائل زیاد پیش میآید. برو و توجهی نکن.من هم برگشتم.حدود یک ماه بعد، برای نیروهای پیاده یک هفته مرخصی اعلام شد و با هواپیما به مشهد مقدس برگشتیم.آن وقت فهمیدم برادرم بیخبر نگفته بود. شایعه شهادتم واقعاً در روستا پیچیده بود.اما من زنده مانده بودم؛ نه برای اینکه آن روز را فراموش کنم، بلکه برای اینکه هرچه بیشتر قدر آن مردانی را بدانم که کنارم بودند و دیگر برنگشتند. حسینعلی براتی، حجی رمضانی، محمدعلی پاکدل و دیگر شهدای آن روز، سهم خود را از آسمان گرفته بودند و من مانده بودم تا روایتگر گوشهای از غربت و مظلومیتشان باشم. آن روزها به من آموخت که در جبهه، همه بازماندنها تصادف نیست و همه رفتنها نیز پایان نیست.گاهی یک رزمنده از میان آتش بیرون میآید تا بعدها شهادت یارانش را روایت کند؛ تا نامشان در غبار زمان گم نشود؛ تا بداند مردان ادوات خراسان، حتی وقتی قبضه خاموش بود، با دلهای روشنشان نگهبانان حقیقت بودند.من از آن بمباران برگشتم؛ اما بخشی از دلم همانجا، کنار آن چادرهای سوخته و خاکریزهای خونین، ماند.و هنوز وقتی به چهاردهم دیماه ۱۳۶۳ فکر میکنم، صدای آن انفجارها را میشنوم و در دل میگویم؛
خدایا، ما را ببخش که زنده ماندیم؛ و شهیدانمان را بپذیر که برای ماندنِ ما، از جان خویش گذشتند.
#خاطرات دفاع مقدس
شماره ۵۶۹
هوالکریم
« تفدیر آنسوی اشتباه »
راوی: بهروز شکیبا ـ سرباز شهید سپهبد موسوی
نویسنده: کریم حسینی
جیپ در جادهای خاکی پیش میرفت. ستواندوم سید عبدالرحیم موسوی کنار سرباز شکیبا نشسته بود؛ همان سربازی که سالها بعد، هرگاه از آن روز یاد میکرد، هنوز باورش نمیشد یک اشتباه کوچک چگونه میتواند مرز میان ماندن و رفتن باشد.سر یک دوراهی، فرمانده گفت از چپ برو. اما شکیبا، بیآنکه قصدی داشته باشد، فرمان را اشتباه فهمید و به راست پیچید. هنوز چند ثانیه نگذشته بود که خمپاره دشمن درست در همان نقطه ای فرود آمد که اگر به چپ میرفتند، از آن عبور میکردند.صدای انفجار پیچید.گرد و خاک بالا رفت.جیپ اما همچنان میرفت.شکیبا چند لحظه مات مانده بود. فرمانده آرام، همان شعر معروف تکاوران را زمزمه کرد از مرگ حذر کردن، دو روز روا نیست؛
روزی که قضا باشد و روزی که قضا نیست..
شکیبا لبخند تلخی زد و گفت قربان ! چند روز پیش هم اتفاقی افتاد که انگار همین حرف را ثابت میکرد.بعد ماجرای دو رزمنده آتشبار را تعریف کرد؛ قوامی، مردی درشت اندام، و میرزایی، رزمندهای لاغراندام.جلوی ورودی سنگر خوابیده بودند؛ قوامی رو به بیرون و میرزایی در سمت داخل.
خمپارهای نزدیک سنگر فرود آمد.میرزایی گفت من مجروح شدم. قوامی با تعجب نگاهش کرد من که طرف بیرون خوابیده بودم، چیزیام نشد؛ تو که پشت سر من بودی، چطور مجروح شدی؟ پاسخ را ترکش داده بود. قوامی هنگام خواب پاهایش را جمع کرده بود؛ ترکش از میان فضای خالی گذشته و به پاهای دراز میرزایی اصابت کرده بود. فرمانده لحظهای سکوت کرد.دستش را روی شانه شکیبا گذاشت و گفت این است راز جبهه، شکیبا. گاهی آدم فکر میکند پناه گرفته، اما تقدیر راه خودش را پیدا میکند؛ گاهی هم یک اشتباه، آدم را از دل مرگ بیرون میکشد.نگاهی به جاده انداخت.بعد آرام گفت اینجا گلولهها هم به اندازه خودشان حساب و کتاب دارند. آنکه باید بماند، میماند؛ و آنکه وقت رفتنش رسیده باشد، راهش را پیدا میکند.شکیبا آن روز فهمید جبهه فقط میدان محاسبه آتش و گرا و هدف نبود؛ میدان شگفت تقدیر بود.جایی که یک پیچ اشتباه میتوانست نشانهای از لطف خدا باشد و یک سنگر، با همه استواریاش، همیشه پناه نهایی انسان نبود.و شاید مردان بزرگ جنگ، مانند شهید سپهبدسیدعبدالرحیم موسوی، برای همین در برابر مرگ آرام بودند؛ میجنگیدند، احتیاط میکردند، اما دلشان را به خدا سپرده بودند.در آن جاده، شکیبا به راست پیچید؛ و گلوله به چپ رفت.فاصله میان این دو، شاید فقط چند متر بود؛اما گاهی سرنوشت انسان، در همین چند متر نوشته میشود.
#خاطرات دفاع مقدس