همرزمان ادوات21
برادران حسن ابوالفظلیان شاهچراغي ابراهیم زاده وشهیدان داداللهی وتقی مددی
همرزمان ادوات21
برادران افخمی گندمی نوعی اخلاقی بازرگان جوان بهرامی شریف نوعی مرحوم وطن دوست محسنیان
شماره ۵۸۴
هوالکریم
« نامی که به اشتباه شهید شد »
روایت: احمد پورمؤمن (زرده) ـ رزمنده ادوات
نویسنده: کریم حسینی
بعد از بمباران، یکی دو روز در سایت سرگردان بودیم. دیگر نه جای درست و حسابی برای خواب داشتیم و نه سفرهای که دورش جمع شویم. گاهی شب هنگام به قسمتهای دیگر میرفتیم و اگر از غذای دوستان چیزی مانده بود، همان ته دیگ و لقمههای باقیمانده را با شرمندگی میخوردیم.بعد گردان کوثر را به پادگان ۹۲ زرهی اهواز منتقل کردند. چند روزی در نمازخانه میخوابیدیم و غذایمان را از ایستگاه صلواتی میگرفتیم.سایت ۵ دیگر شناسایی شده بود و تیپ، نیروها را به پشت رود کرخه، در منطقه شوش دانیال، منتقل کرد.من چند بار به تعاون مراجعه کردم و هر بار گفتم من در صحنه بمباران بودهام، اما سالم ماندهام. مواظب باشید اسمم اشتباهی جزو آسیبدیدهها ثبت نشود.با این حال، چندی نگذشت که نامهای از برادرم محمد به دستم رسید. او هم پاسدار و در توپخانه لشکر ۵ نصر، پادگان حمیدیه، مستقر بود.نوشته بود در روستا شایع شده تو شهید شدهای؛ چند روز مرخصی بگیر و بیا شهرستان.همان لحظه نزد فرمانده گردان، شهید بزرگوار حسین بصیر رفتم. جلوی تانکر آب مشغول شستن سرش بود. ماجرا را برایش تعریف کردم.
لبخندی زد و گفت در جبهه از این مسائل زیاد پیش میآید. برو و توجهی نکن.من هم برگشتم.حدود یک ماه بعد، برای نیروهای پیاده یک هفته مرخصی اعلام شد و با هواپیما به مشهد مقدس برگشتیم.آن وقت فهمیدم برادرم بیخبر نگفته بود. شایعه شهادتم واقعاً در روستا پیچیده بود.اما من زنده مانده بودم؛ نه برای اینکه آن روز را فراموش کنم، بلکه برای اینکه هرچه بیشتر قدر آن مردانی را بدانم که کنارم بودند و دیگر برنگشتند. حسینعلی براتی، حجی رمضانی، محمدعلی پاکدل و دیگر شهدای آن روز، سهم خود را از آسمان گرفته بودند و من مانده بودم تا روایتگر گوشهای از غربت و مظلومیتشان باشم. آن روزها به من آموخت که در جبهه، همه بازماندنها تصادف نیست و همه رفتنها نیز پایان نیست.گاهی یک رزمنده از میان آتش بیرون میآید تا بعدها شهادت یارانش را روایت کند؛ تا نامشان در غبار زمان گم نشود؛ تا بداند مردان ادوات خراسان، حتی وقتی قبضه خاموش بود، با دلهای روشنشان نگهبانان حقیقت بودند.من از آن بمباران برگشتم؛ اما بخشی از دلم همانجا، کنار آن چادرهای سوخته و خاکریزهای خونین، ماند.و هنوز وقتی به چهاردهم دیماه ۱۳۶۳ فکر میکنم، صدای آن انفجارها را میشنوم و در دل میگویم؛
خدایا، ما را ببخش که زنده ماندیم؛ و شهیدانمان را بپذیر که برای ماندنِ ما، از جان خویش گذشتند.
#خاطرات دفاع مقدس
شماره ۵۶۹
هوالکریم
« تفدیر آنسوی اشتباه »
راوی: بهروز شکیبا ـ سرباز شهید سپهبد موسوی
نویسنده: کریم حسینی
جیپ در جادهای خاکی پیش میرفت. ستواندوم سید عبدالرحیم موسوی کنار سرباز شکیبا نشسته بود؛ همان سربازی که سالها بعد، هرگاه از آن روز یاد میکرد، هنوز باورش نمیشد یک اشتباه کوچک چگونه میتواند مرز میان ماندن و رفتن باشد.سر یک دوراهی، فرمانده گفت از چپ برو. اما شکیبا، بیآنکه قصدی داشته باشد، فرمان را اشتباه فهمید و به راست پیچید. هنوز چند ثانیه نگذشته بود که خمپاره دشمن درست در همان نقطه ای فرود آمد که اگر به چپ میرفتند، از آن عبور میکردند.صدای انفجار پیچید.گرد و خاک بالا رفت.جیپ اما همچنان میرفت.شکیبا چند لحظه مات مانده بود. فرمانده آرام، همان شعر معروف تکاوران را زمزمه کرد از مرگ حذر کردن، دو روز روا نیست؛
روزی که قضا باشد و روزی که قضا نیست..
شکیبا لبخند تلخی زد و گفت قربان ! چند روز پیش هم اتفاقی افتاد که انگار همین حرف را ثابت میکرد.بعد ماجرای دو رزمنده آتشبار را تعریف کرد؛ قوامی، مردی درشت اندام، و میرزایی، رزمندهای لاغراندام.جلوی ورودی سنگر خوابیده بودند؛ قوامی رو به بیرون و میرزایی در سمت داخل.
خمپارهای نزدیک سنگر فرود آمد.میرزایی گفت من مجروح شدم. قوامی با تعجب نگاهش کرد من که طرف بیرون خوابیده بودم، چیزیام نشد؛ تو که پشت سر من بودی، چطور مجروح شدی؟ پاسخ را ترکش داده بود. قوامی هنگام خواب پاهایش را جمع کرده بود؛ ترکش از میان فضای خالی گذشته و به پاهای دراز میرزایی اصابت کرده بود. فرمانده لحظهای سکوت کرد.دستش را روی شانه شکیبا گذاشت و گفت این است راز جبهه، شکیبا. گاهی آدم فکر میکند پناه گرفته، اما تقدیر راه خودش را پیدا میکند؛ گاهی هم یک اشتباه، آدم را از دل مرگ بیرون میکشد.نگاهی به جاده انداخت.بعد آرام گفت اینجا گلولهها هم به اندازه خودشان حساب و کتاب دارند. آنکه باید بماند، میماند؛ و آنکه وقت رفتنش رسیده باشد، راهش را پیدا میکند.شکیبا آن روز فهمید جبهه فقط میدان محاسبه آتش و گرا و هدف نبود؛ میدان شگفت تقدیر بود.جایی که یک پیچ اشتباه میتوانست نشانهای از لطف خدا باشد و یک سنگر، با همه استواریاش، همیشه پناه نهایی انسان نبود.و شاید مردان بزرگ جنگ، مانند شهید سپهبدسیدعبدالرحیم موسوی، برای همین در برابر مرگ آرام بودند؛ میجنگیدند، احتیاط میکردند، اما دلشان را به خدا سپرده بودند.در آن جاده، شکیبا به راست پیچید؛ و گلوله به چپ رفت.فاصله میان این دو، شاید فقط چند متر بود؛اما گاهی سرنوشت انسان، در همین چند متر نوشته میشود.
#خاطرات دفاع مقدس
شماره ۵۶۸
هوالکریم
« مرخصی برای آتش »
راوی: بهروز شکیبا ـ سرباز شهید سپهبد موسوی
نویسنده: کریم حسینی
جنگ، گاهی پیش از آنکه گلوله به جسم آدم برسد، تن را از درون فرسوده میکند.
ستواندوم سید عبدالرحیم موسوی در یکی از همان روزهای سخت، بیمار شد. تب، توانش را گرفته بود و بدنش رمقی برای ماندن در میدان نداشت؛ اما خودش هنوز ایستاده بود.نه شکایتی میکرد، نه میدان را رها میکرد. وقتی دید در آتشبار خودش امکان مداوا نیست، شبانه و بیسروصدا، همراه رانندهاش سرباز بهروز شکیبا، راهی آتشبار ۱۳۰ شد؛ همان جایی که پیشتر در آن خدمت کرده بود.هیچکس نمیدانست فرمانده کجاست. فقط شکیبا میدانست. چند روز گذشت.حال فرمانده که بهتر شد، بیهیاهو برگشت؛ همانطور که رفته بود، آرام و بیادعا.اما این بار، انگار آتش هم میدانست فرمانده دوباره برگشته است.برای او بیماری پایان مأموریت نبود؛ وقفهای کوتاه برای بازگشت دوباره به میدان بود. حتی مرخصی هم نمیتوانست او را از جبهه جدا کند.مرخصی که میگرفت، لباس خاکی بسیجی میپوشید و به خطوط مقدم میرفت؛ کنار رزمندگان بسیجی وتوپچیهای سپاه میایستاد و آنچه را از سالها تجربه توپخانه آموخته بود، بیدریغ در اختیارشان میگذاشت.انگار برای موسوی، استراحت معنای دیگری داشت: استراحت از جنگ نبود؛ استراحت برای جنگ بود.هر فرصتی که مییافت، چیزی به کسی میآموخت؛ گرا، آتش، تجربه، دقت و آنچه میتوانست جان یک رزمنده را در میدان حفظ کند. و اینجاست که راز ماندگاری او روشن میشود.
او فقط فرمانده یک آتشبار نبود؛ مردی بود که تجربهاش را برای خودش نگه نمیداشت. آنچه میدانست، به سرباز میسپرد؛آنچه آموخته بود، به توپچی منتقل میکرد؛و آنچه از میدان گرفته بود، دوباره به میدان بازمیگرداند.شکیبا سالها بعد، وقتی به آن روزها فکر میکرد، میدانست چرا یک سرباز جوان اینچنین به فرماندهاش دل بسته بود.
سپهبد شهیدموسوی فرماندهی بود که میان خودش و سربازانش دیواری نکشیده بود؛دانش را میبخشید، سختی را خودش تحمل میکرد و میدان را پیش از همه ترک نمیکرد.مردان ادوات و توپخانه خراسان، در چنین مکتبی آموختند که قبضه فقط آهن و آتش نیست؛ مسئولیتی است که اگر به دست انسان مؤمن سپرده شود، میتواند حافظ جان یک سنگر باشد.سپهبد شهید موسوی از آن مردانی بود که حتی بیماری نتوانست از میدان جداشان کند و حتی مرخصی، آنان را از خدمت بازنداشت.او هر بار که از آتش فاصله میگرفت، برای خاموشی نمیرفت؛ برای آن میرفت که دوباره روشنتر، نیرومندتر و آمادهتر برگردد. و چه زیباست نام فرماندهای که هنوز، سالها پس از رفتنش، در دل سربازش با اشک زنده میشود؛ موسوی رفت، اما مکتبش ماند؛ در آتشبارها، در توپخانه،و در مردانی که از او آموختندبرای وطن، تا آخرین نفس باید ایستاد.
#خاطرات دفاع مقدس
شماره ۵۶۷
هوالکریم
« فرماندهای که خستگی را پنهان میکرد »
راوی: بهروز شکیبا ـ سرباز شهید سپهبد موسوی
نویسنده: کریم حسینی
در یکی از روزهای عملیات والفجر ۹، در دل خاک عراق، پشت دشت شیلر، میان بانه و چوارتا، سرباز شکیبا راننده آتشبار بود و فرمانده را به سوی ارتفاعات لَری میبرد.
راه طولانی بود و خستگی بر شانههای فرمانده سنگینی میکرد.سپهبد شهید سید عبدالرحیم موسوی که آن زمان ستواندوم بود در صندلی خودرو به خواب رفت؛ خوابی سنگین، شبیه بیهوشی. سرش به یک سو افتاده بود و صدای نفسهایش در فضای خودرو میپیچید.شکیبا یک لحظه به او نگاه کرد.دلش لرزید. با خود گفت شاید حال فرمانده خوب نیست.فرمان خودرو را آرام تغییر داد و به سمت بیمارستان شهید رضائیان برد.چند دقیقه بعد، فرمانده چشم باز کرد. مسیر را دید و پرسید کجا میروی؟
شکیبا گفت بیمارستان.فکر کردم حالتان خوب نیست. فرمانده آرام گفت خوبم؛ برگرد به مسیر.شکیبا برگشت. اما نگرانی از دلش بیرون نرفت.بار دیگر فرمانده به خواب رفت؛ دوباره سرش افتاد و نفسهایش با صدایی سنگین همراه شد. شکیبا باز مسیر را به سمت بیمارستان برد. و باز، فرمانده بیدار شد گفتم خوبم.به مسیر برگرد. این ماجرا چند بار تکرار شد؛ یک طرف، سربازی که دلش نمیآمد فرماندهاش را با آن حال ببیند و طرف دیگر، فرماندهای که حتی در اوج خستگی نمیخواست لحظهای از مسئولیت میدان فاصله بگیرد. سرانجام به ارتفاعات لَری رسیدند.اما شکیبا هنوز آرام نشده بود.
فرمانده دوباره در خودرو به خوابی عمیق فرو رفته بود؛ خوابی که از شدت خستگی، بیشتر به بیهوشی میمانست.شکیبا خودش را به آتشبار سوم گردان ۳۴۹ رساند و ماجرا را برای بچهها تعریف کرد.شهید دهقان، معاون گردان ۳۵۸، خود را به خودرو رساند.
وقتی وضعیت سپهبد موسوی را دید، او را بیدار کرد و با اطمینان گفت امور آتشبار را من هدایت میکنم. شما بروید استراحت کنید.فرمانده این بار ناگزیر پذیرفت.شکیبا آن لحظه فهمید پشت آن چهره آرام و فرماندهانه، مردی ایستاده که خستگی را تا آخرین توان به دوش میکشد تا بار مسئولیت بر زمین نماند. برای همین بود که سرباز شکیبا آنقدر دلبسته فرماندهش شده بود؛ سپهبد شهید موسوی، فرماندهی بود که سربازانش از او نمیترسیدند؛نگرانش میشدند. و این یکی از عمیقترین نشانههای فرماندهی او بود:فرماندهی که دلها را با دستور نگرفت؛ با ایمان، رفتار و فداکاری به دست آورد.
#خاطرات دفاع مقدس