شماره ۵۹۰
هوالکریم
« از زخمِ آب تا انتقام تیربار »
راوی: بهروز شکیبا . رزمنده مینی کاتیوشا
نویسنده : کریم حسینی
پس از مدتی خدمت در واحد مینیکاتیوشا، بهدلیل نیاز منطقه، برای مدتی مسئول محور جزیره شمالی مجنون انتخاب شدم و مأموریت یافتم جای آقای شریفمنش را بگیرم. با وسیله عمومی و ماشین غذای لشکر به سنگر مسئول محور و تطبیق آتش رفتم. آن روزها باوری عمیق در سپاه حاکم بود مسئولیت پیش از آن که فرمان دادن باشد پاسخگو بودن و انجام کار به بهترین شکل بود.بعد از نماز صبح، همراه آقای شریفمنش، آقا حسین علیحسینی گناباد و آقای جامعی فردوس، برای توجیه منطقه به سمت پدهای استقرار قبضهها رفتیم. هوا هنوز گرگ و میش بود. یک کمپرسی مایلر از جاده منحرف شده بود و مشغول گلمالی و استتار آن شدیم. ولی دیده بان عراقی متوجه شده بود و ناگهان گلولهای با فاصله زیاد در آب فرود آمد. هنوز متوجه خطر نشده بودیم که گلوله دوم حدود پنجاه متری ما اصابت کرد. من از ناحیه دست و دوستانم از پا مجروح شدند. آمبولانس آمد، اما زیر آتش دشمن نتوانست بماند و برگشت. من داخل آب افتاده بودم. وقتی بیرون آمدم، دیدم خون از پای آقای جامعی فوران میکند. ژاکتم را دور پایش بستم، اما خون بند نمیآمد. گفتم باید بروم وسیلهای بیاورم.جامعی با نگرانی گفت لطفاً فرار نکن! از حرفش ناراحت شدم چگونه می توانستم دوستانم را رها کنم. به سمت سنگرنیروهای گردان پیاده قائم رفتم. بچهها با پای پیاده خودشان را به ما رساندند و مجروحان را از زیر آتش بیرون آوردند. بعد با تویوتای گازوئیلی به بیمارستان فاطمهالزهرا و سپس شهید بقایی منتقل شدیم. و از آن روز فقط تلفنی با آقای علی حسینی و شریف منش ارتباط دارم. در بیمارستان، پزشک معالج مرحوم دکتر مظفری فرزند حاجی ببرخان شیروانی بود. روی تختم نوشته بودند اعزامی از شیروان. وقتی فهمید شیروانیام، با چند کلمه کردی مرا شناخت و گفت برایت استعلاجی مینویسم، برو شهرستان.گفتم من برمیگردم محور.بدون خدا حافظی رفت
و برگشتم؛ چون در خط، جای خالی هر رزمنده، جای خالی یک سنگر بود.یک روز در خط مقدم، بچهها گفتند تیربار دشمن خیلی اذیتمان میکند. از بچه های تانک لشکر ۷ ولی عصر کمک خواستیم نوجوانی حدود چهاردهساله جلو آمد و گفت اگر از من حمایت آنش میکنی، میآیم برش میدارم. پرسیدم توپچی هستی؟ با اشاره تأیید کرد.
گفتم کلاس چندمی؟ گفت دوم راهنمایی.
سنش کم بود، اما دلش بزرگتر از میدان جنگ.با اجرای آتش ادوات، جلو رفت، کمین کرد و تیربار دشمن را از کار انداخت. آن روز، آتش یک نوجوان با آتش ادوات درآمیخت و داغ سنگینی بر دل دشمن گذاشت.مدتی بعد، همراه مجید شلوغکار با موتور به خط رفتیم. مجید به بچهها هشدار داد عراق تلافی میکند؛ از سنگر بیرون نیایید. برگشتیم و مشغول ناهار بودیم که بیسیم صدا کرد آمدید شلوغ کردید، حالا کجایید؟ مجید با همان زبان مخصوص خودش جواب داد و بیدرنگ راه افتادیم سمت خط.آنچه دیدیم، تلخ بود؛ جیپ از روی سکو به بیرون پرت شده بود. راننده، سرباز نودهی، با آسیبهای شدید و حجت دانشمند نیز با جراحات سنگین به شهادت رسیده بودند .بعد فهمیدیم دشمن تانک را طعمه کرده بود. بچهها برای اجرای آتش با توپ ۱۰۶ روی جیپ در سکو مستقر شده بودند، غافل از اینکه تانک دیگری در کمین است. همین که در تیررس قرار گرفتند، دشمن آتش گشود.تلافی آن تیربار را گرفته بود.جنگ گاهی همینقدر بی رحم بود . اما دشمن یک چیز را نمیدانست رزمندهای که برای خدا به خط آمده، با یک زخم از میدان بیرون نمیرود. آن روزها، ادوات فقط آتش نمیریخت؛امید میریخت. و پشت هر قبضه، مردانی ایستاده بودند که میان خون و آتش، میان رزمنده و خاک ، میان دل های کوچک و آرمان های بززگ ، با خدا عهد کرده بودند تا آخرین توان، چراغ خط را روشن نگه دارند.
اما صدای قبضه ها، بی سیم ها، منورها و گامهای رزمندگان هنوز در حافظه این سرزمین مانده است؛ تا یادمان باشد مردانی بودند که از دل آتش گذشتند تا چراغ خانه ها خاموش نشود.
#خاطرات دفاع مقدس
باسلام خدمت همرزمان گرامی باتوجه به اینکه اکثردوستان خاطرات ناگفته دارندوبعضاتمایل دارندآنهارابیان وبصورت مکتوب نگارش شودچنانچه دوستانی هستندکه می توانند راین زمینه همکاری نمایند اعلام کنندتا دوستان رابه آنهامعرفی نمائیم وپس ازنگارش درهمین کانال اطلاع رسانی نمائید
جهت هماهنگی باشماره09151111675درخدمت شماهستیم باتشکر
ازراست برادران مجتبی امجدی مهردادقوامی نمی شناسم حجه الاسلام ماندگاری مصطفی صداقت نمی شناسم نشسته سازمند
ازراست جوادقرائی صداقت خطیبی آهنگران جورکش شاهچراغي قاضی زاده حسین زاده قوامی سیدمجید هاشمی نمی شناسم حسین علی حسینی سیدمصطفی نعمتی تعدادی رانمی شناسم
این تصویرمربوط به ایام پذیرش قطعنامه است که حاج صادق توسط برادر زینال پوردعوت شدشب شنبه ای بودکه اتفاقاهواهم بهم ریخت
دوستان چنانچه عکسهای دوران دفاع مقدسی درمنزل داریدبه همراه توضیحات برای حقیر بفرستیدتا بانام شمادر کانال ارسال نمایم باتشکر
همرزمان ادوات21
با سلام خدمت دوستان گردان ادوات با اینکه خاطرات زیادی از مدت۴ سالی که در خدمت گردان ادوات دارم از شهید سید محمد تقوی یادآوری میکنم نحوه شهادت شأن را درست چندروزازعید سال ۱۳۶۵گذشته بود صبح با پاتک سنگین دشمن روبرو شدیم من و شهید تقوی در یک سنگر بودیم آتش دشمن شدید بود از سنگر اومدم بیرون رفتم روی خاکریز دیدم یک تانک عراقی داره به خاکریز نزدیک میشه شهید تقوی را صدا زدم اومد بیرون گفتم حواست به تیربار چی تانک باشه من از کنار کانال میرم از بغل با ارپچی تانک رو میزنم من رفتم به طرف تانک به شهید تقوی گفته بودم نرو سرخاکریزتانک نزدیکه میزنه من که وسط راه بودم شهید تقوی میره داخل سنگر که با موشک مالیاتکا تانک رو بزنه توپچی تانک تقوی رو میبینه مستقیم میزنه به سنگر سایت موشکی وقتی که شنی تانک رو زدم اومدم دیدم سنگر سایت موشکی رو تانک زده تقوی رو صدا زدم جواب نداد متوجه شدم تقوی شهیدشده تیکه های شهید تقوی رو جمع کردم به رضامقدم گفتم جنازه رو بزاریم داخل پتو یهو یک خمپاره خورد کنارم که مورد اثابت ترکش قرار گرفتم منتقل شدم به بیمارستان شهید بقایی روز بعد به اراک انتقال شدم از اراک هم به مشهد این قسمت رو بخوانید با قطار از اراک اومدم مشهد از قطار پیاده شدم با عصا بودم اومدم کنار خیابان جلوی راه آهن منتظر ماشین بودم بیام خانه دیدم یک شورلت سفید رنگ دنده عقب گرفت رسید به من گفت بشین داخل ماشین تا برسونمت من هم سوار شدم از من سوال کرد کجا مجروح شدی گفتم منطقه فاو پرسید کدام لشگر بودی گفتم لشگر ۲۱ امام رضا گردان ادوات سوال کرد سید محمد تقوی میشناسی گفتم بله از حال واحوال شهید تقوی پرسید سوال کردم چه نصبتی با سید محمد دارید گفت من پدرش هستم مات ومبهوت ماندم چه جوابی بدم هنوز ازشهادت سید محمد بی اطلاع بودن با سوالات که ازم کرد محبور شدم اطلاع بدم منو برد منزلشان گفت برای مادر سید محمد هم تعریف کن نحوه شهادتش را بعد از اینکه تعریف کردم پدر و مادر شهید سید محمد تقوی دستشان را رو به خدا گرفتن به درگاه خداوند گفتن خدایا امانتی که به ما دادی با شهدای کربلا محشور فرما بله عزیزان خلاصه شهادت سید محمد تقوی به این روایت است باز هم برایتان از خاطرات شب عملیات فاو برایتان ارسال میکنم
حقیر اصغر کریمی