خوب سوال امروز: میگین ما معتقدیم که خداوند به همه چیز چه گذشته و چه آینده و چه حال علم داره خوب پس خداوند خوب میدونه با علم خودش من این گناهو انجام خواهم داد پس چطور انتظار داره من خلاف علم خداوندعمل کنم و اون گناهو نکنم؟ و بخاطر این کارم منو عذاب میکنه؟! خوب بازم منتظر جواباتون تو ویراستی هستم😊👇 https://virasty.com/samadzadeh_ir/1688110314228097536

خوب جواب این سوال هم خیلی راحته و با کمی تعقل میشه بهش رسید: باید گفت که علم خداوند نسبت به افعال ما منافاتی با اختیار انسان ندارد. علم داشتن یک چیز است مجبور کردن به یک فعلی چیزی دیگر. برای فهم دقیق تر یک مثال میزنم تا راحت تر این مطلب را متوجه بشین: مثلا شما معلمی را در نظر بگیرین که یک امتحان گرفته است و با توجه به شناختی که در طول سال از دانش اموزان خود دارد میداند یکی نمره بهتری خواهد گرفت و بکی دیگر نمره کم. خوب آیا در اینجا معلم اجباری میکند که دانش آموز کم بگیرد یا او با اختیار خودش ان نمره را کسب میکند؟! آیا علم معلم تاثیری در عمل دانش اموز دارد؟! معلوم است نه، دانش اموز خودش برکه را مینویسد و معلم هم میداند کم میگیرد ولی دخالتی در این امر ندارد. یا مثال دیکر مثلا سریال حضرت یوسف را شما بارها دیده اید و سکانس هارا حفظ کردین و میدانید در این قسمت برادران یوسف او را در چاه میندازند آیا علم شما به این قضیه باعث میشود که روند سریال عوض شود یا مثلا چیزی تغییر کند؟! پس علم خدا هم نسبت به افعال ما همین شکل است و هیچ جبری نمی باشد یعنی خداوند به عمل اختیاری ما و همان اختیار ما علم دارد نه فقط به اعمال ما کذشته از آن ما فقط مامور به تکلیف هستیم و باید راه درست را برویم. مگر انسان میداند که خدا به چه چیزی علم دارد که بکوید میداند من گناه خواهم کرد یا نه؟! ما با قوه عقل و اختیار مکلف به راه درست و عمل هستیم و نتیجه در دست ما نیست پس این شبهه هم اشتباه است که خداوند میداند و انتظار دارد خلافش عمل کنیم نه علم خدا ربطی به اختیار انسان ندارد و انسان کاملا مختار و ازاد در افعالش هست. امیدوارم مفید بوده باشه و من الله التوفیق یاعلی

خوب سلام سوال امروز در مورد گردن گیری خداست😊 طبق این آیه خداوند میفرماید مَّا أَصَابَکَ مِنْ حَسَنَهٍ فَمِنَ اللَّهِ وَمَا أَصَابَکَ مِن سَیِّئَهٍ فَمِن نَّفْسِکَ وَأَرْسَلْنَاکَ لِلنَّاسِ رَسُولًا وَکَفَىٰ بِاللَّهِ شَهِیدًا ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﻧﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻧﭽﻪ ﺍﺯ ﺑﺪﻱ ﺑﻪ ﺗﻮ ﺭﺳﺪ ، ﺍﺯ ﺳﻮﻱ ﺧﻮﺩ ﺗﻮﺳﺖ . ﻭ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﺮﺩم ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻣﺒﺮﻱ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻳﻢ ، ﻭ ﮔﻮﺍﻩ ﺑﻮﺩﻥ ﺧﺪﺍ ﻛﺎﻓﻲ ﺍﺳﺖ. یعنی چی الان؟! آقا چرا هرچی خوبیه میگه از منه هر چی شره از شما😐 ها چجوری میشه مگه همه چی دست خدا نیس؟ چرا هر کار بد و شری میشه میندازه گردن ما هر چی خوبیه به اسم خودش میزنه؟! جواب👇

محمد صمدزاده: جواب این سوال هم با یکم دقت و تامل حل میشود. خوب شر از لحاظ عقلی از موجود محدود نیازمند رزائل اخلاقی دار جهل دار عاجز و... سر می زند در حالی که خداوند متعال غنی مطلق صفات حسنه عالم مطلق قادر مطلق است. پس اقتضای ایجابی شر را حضرت ایشان ندارند. پس شر از ایشان صدر نمی شود برای همین با توجه به این مسئله خداوند خود را منبع خیر معرفی میکند اما سوال این است پس خداوند که منبع خیر است این شر ها از کجا بوجود امده و منبع شر کجاست؟! در این مسئله باید به فلسفه وجود خیر و شر بپردازیم دانشمندان و فلاسفه و متکلمین شر را عدم خیر معرفی میکنند پس بحث خیر و شر بحث وجودی و عدمی هست یعنی نبود خیر باعث شر میشود. ما خیر مطلق داریم که همان خداوند متعال است و گفته شد اما شر مطلق نداریم حتی شیطان هم با اون همه شرارت شر مطلق نیست پس شیطان وقتی شر شد که با اختیار خود از خیر دوری کرد پس در اینجا خداوند شیطان را از اول شر نیافریده و بعد خود او شر شده است بنابر این شر مطلقی وجود ندارد که بگوییم که اری مثل خیر منشا شر و خالق شر هم خداست. یک مثال دیگر مثلا حیات و بینایی، چون امر وجودی اند، خیرند؛ ولی کوری و مرگ، از آن جهت که به نیستی و عدم برمی گردند، شرند. کوری، عدم بینایی است و مرگ، عدم حیات؛ اما برخی از موجودات مانند گزندگان، درندگان، سیل ها و زلزله ها وجود دارند که آن‏ها را شر می دانیم؛ ولی ذاتاً عدم نیستند، بلکه وجودهایی هستند که مستلزم نیستی و عدمند؛ یعنی موجب مرگ یا از دست دادن عضوی از بدن یا مانع رشد و رسیدن استعدادها به کمال می گردند. خوب پس آیا اگر آن‏ها موجب مرگ و بیماری نمی شدند، بد بودند؟! جواب واضح است خیر به خودی خود بد نیستند اکر موجب اینها نشنود در حقیقت آنچه ذاتاً بد است، همان فقدان حیات است. اگر درنده وجود داشته باشد و درندگی نکند، یعنی موجب فقدان حیات کسی نشود بد و شر نیست. اما یکی از اشکالات این است که عالمی یعنی عالم ماده که در آن خیر غالب بر شرور است، چرا به گونه ای خلق نشده است که اصلا شری در آن نباشد، به طوری که موجودات، همه خیر محض باشند؟ جواب این است که اگر عالم خیر محض باشد، دیگر این عالم، عالم ماده نخواهد بود، بلکه عالمی دیگر می شود. اگر سوال شود که چرا آتش که یکی از انواع موجودات مادی است که خیر آن بیش از شرش است، به گونه ای آفریده نشده است که هیچ شری به دنبال نداشته باشد؟ این سوال مثل آن است که بگویی که چرا آتش، غیرآتش قرار داده نشده است و مسخره به نظر می اید خوب محال است که آتش غیرآتش قرار داده شود جنس و خلقت اتش این است که بسوزاند و این سوختن می تواند برای غذا پختن باشد که خیر است و میتواند برای سوزاندن کسی باشد که شر است پس اینجاهم اتش به خودی خود شر نشده استفاده ان که چگونه است خیر و شرش را رقم میزند. خلاصه همه مطالب این شد که خداوند خیر مطلق است و بنابر این همه چیز را در عین خیر و خوبی خلق کرده حتی شیطان را اما گفته شد با توجه به اختیار برخی موجودات و انتخاب انها و یا جهل باعث ایجاد شر میشود پس خداوند حق دارد که بکوید من تماما خیرم و شر از خود شماست امیدوارم مفید بوده باشه مطالب یاعلی

ی کانال آوردم نگم براتون عالیه😍 همه چی توش هست هر چی بخوای استوری پروفایل هر چی بگی فقط کافیه دستتو بزنی روی این لینک پایین 👇👇👇👇👇 https://eitaa.com/megdad16

خوب بریم سراغ سوال امروز آیا خداوند عادله ؟ اگر هست پس چرا مثلا یک انسانی در یه خانواده مرفه بدون هیچ استرس زندگی به دنیا اومده و یکی در یه خانواده کارگر ؟ یا چرا یکی فلج به دنیا میاد یکی سالم؟! این چه عدالتیه؟!

جواب سوال امشب عدالت الهی یکی از مباحث پر حاشیه بوده از اول و خیلی شبهاتم بهش وارده اما در مورد عدل الهی ابتدا باید عدل رو معنی کنیم عدل یعنی چی؟! عدل به معنای قرار دادن چیزی در جای خودش است یا دادن حق کسی به خودش پس عدل در مقابله ظلم قرار میگیره و اگر حق کسی به کسی داده نشه طرف مقابل میشه ظالم. خوب اینجا سوال پیش میکنیم آیا کسی که از خدا میپرسه چرا منو نا بینا افریدی یا فلج افریدی یا مثلا منو تو خانواده فقیر به دنیا اوردی حقی داره؟! بهتره اینجوری بگم کسی که قبل از اینکه پا به عرصه وجود بزاره حقی براش هست؟!! خوب جواب عقلی اینه که نه موجودی که هنوز وجود نداره حقیم نداره پس نمیتونه چیزی از خدا طلب داشته باشه. خوب پس خداوند وقتی حق کسی گردنش نیست و کسی از خدا نمیتونه طلب داشته باشه پس عدالتش ثابته اینجوری به صورت عقلی بگم وقتی کسی حقی از خدا طلب نداره یعنی خدا بهش ظلمی نکرده کسیم که ظلم نکنه پس عادله خداوند هم پس عادله در اینجا پس اثبات میشه عدالت خدا یعنی اینکه خدا به کسی ظلم نمیکند. مطلب بعدی اینه کت برای فهم دقیق عدالت با معاد بهتر میشود به نتیجه رسید چگونه با معاد گفته شده که خداوند بر اساس داده هایی که به انسان داده از او حساب خواهد گرفت پس کسی که بیشتر داره بیشتر حساب پس میده کسی که نعمت کمتری داشته کمتر از او سوال میشه پس عدالت حقیقی خداوند در اون دنیا محقق خواهد شد داده های این دنیا هم بر اساس حکمت و اتفاقه نه لیاقت شاید کسی مثلا لیاقت اون ثروت رو نداشته باشه اما در این دنیا ثروتنمده ولی کسی دارای لیاقت باشه ولی فقیر باشه پس این دنیا استحقاقی نیست اتباقیه بر لساس روایت امیرالمومنین هم این مطلب اثبات میشه. ولی در اون دنیا همه چیز بر اساس استحقاقه و خداوند باید بر اساس عملکرد پاداش بده پس عدالت الهی در معاد نیز تحقق دارد مسئله بعدی هم جدا سازی عدالت از مساواته ما عدالت رو به معنای مساوات میگیریم گاهی اما چنین نیست مساوات عدالت نیست مگر جایی که افراد یکسان با حقوق یکسان برخوردار باشند در مورد مساوات و کم و کاستی هاهم بهتر میشود به عدل الهی جواب داد نوب ما برض کنیم همه سالم و همه پولدار و همه در عین رفاه به دنیا می امدند دیگر چه تکلیفی و چه زندگی اجتماعی ما خواهیم داشت؟! اگر کسی نیازمند پول نباشد ایا به دنبال حرفه برای کسب در امد خواهد رفت نخیر پس حکمت الهی است که برای این دنیا و مشاغل و رفع امور مردم همه را با خصوصیات متفاوت افریده و بر اساس این تفاوت انهارا قضاوت خواهد کرد ما نمیتوانیم بگوییم چون متفاوت هستیم از جهت داشته و یا استعداد خداوند عادل نیست گفتیم ما حقی نداریم اما میتوانیم بگوییم که اگر خدا با ما همه به طور یکسان برخورد کرد بپرسیم چرا با ما برخورد یکسانی داری کسی که سالم است حسابش با کسی که ناقص است جداست کسی که پولدار است با فقیر جداست و... پس اگر خدا با اینها یکسان برخورد کند ظالم است نه اینکه به انها به صورت یکسان داده و استعداد نداده است. امیدوارم مطالب رو فهمیده باشین یاعلی

خوب سوال امروز در نهج البلاغه است که حضرت علی(ع) به تحقیر زنان متهم شده فرازی از نامه آن حضرت به امام حسن(ع) است که با نام خطبه 31 شناخته می شود. در این فراز می خوانیم که حضرت میفرماید از مشاوره با زنان بپرهيز كه رأى آنها ناقص و تصميم شان سست است‏. خوب آیا این توهین به زنان نیست؟!

جواب سوال: ببینید نهج البلاغه یک کتاب روائی نیست و صرفا با نگاه حدیثی و اینکه کلام امیرالمومنین هست بهش نگاه کرد. یک کتاب جامع است که در ان پر از اتفاقات سیاسی تاریخی و هم توصیه های عرفانی توحیدی را میتوان یافت. اولا تمام خطبه ها و نامه ها یا کلمات قصار نهج البلاغه را بدون شرح و شان ان که در کجا و چه زمانی و برای چه چیزی گفته شده نمیتوان فهمید و صرف ظاهر ممکن است مثل همین سوال مارا به خطا بندازه. دوم اینکه تقریبا وصیت نامه حضرت است به فرزند خود که زمام داری جامعه اسلامی و امامت را بر عهده خواهند داشت پس توصیه هایی که حضرت کردند صرفا نامه پدر و فرزند نیست یک سیاست مدار و حاکم میخواهند تربیت کنند و برای ایندکان نیز این توصیه ها باقی بماند. سوم اینکه این توهین به زنان نیست اصلا و بیانکر خلقت انها است که موجود لطیف و با احساس خلق شده اند و کاملا مشهود است که کسی که احساسش بر عقلش غلبه میکند نمیتواند مشاور خوبی باشد پس توصیه حضرت از باب توهین نیست و این نقصان رای و سستی رای هم دلیل بر این نیست که زنان خلقتشان ناقص است اتفاقا احساسی بودن و لطیف بودن زن حسن حساب میشود. شما فکر کنید زنان همیشه عاقلانه تصمیم میکرفتند و احساسی نداشتند آیا واقعا خانواده ای تشکیل میشد؟! فرزندی که به دنیا می امد بدون حس مادری و لطافت ایا درست تربیت میشد؟! پس این نوع رفتار نه تنها ناقص بودن نیست بلکه حسن برای بانوان است. ومطلب چهارم قطعا هر حکم عامی استثنائتی هم دارد و هستند زن هایی میتوانند به خوبی تصمیم گیری ها کمک کنند ولی حرف حضرت بر غالب زنان هست که موجودات احساسی هستند و رای شان ثابت نیست پس در مشورت در کار های مهم نباید بر روی احساس تکیه کرد. امیدوارم این مطلب هم مفید بوده باشه یاعلی.

سوال امروز پیامبر ص وقتی از مکه به مدینه هجرت کرد ابوبکر را همراه با خودش برد و او را نجات داد، و از طرفی علی را در معرض خطر و نابودی قرار داد و از او خواست در جایش بخوابد ... پس اگر علی امام و وصی و خلیفه منصوب از سوی خدا بوده است آیا چنین کسی در معرض مرگ قرار داده میشود و جان ابوبکر که اگر بمیرد برای امامت ضرری نیست نجات داده میشود ..... و سوال اینجاست که کدام یک سزاوارتر است که خاری به پایش نخورد و در معرض مرگ قرار نگیرد؟

خب جواب سوال امروز: در مورد این مسئله که یار غار پیامبر که بوده حتی در نزد خود اهل سنت هم شک جدی وجود دارد. مثلا در بدایه و النهایه آمده: یار غار حضرت پیامبرـ صلى الله علیه و سلّم ابن بکر عبداللّه بن بکر بن اریقط ـ همان راهنما و دلیل پیامبرـ صلى الله علیه و سلّم ـ بوده و نه حضرت ابوبکر. (البدایة و النهایة ۳: ۱۷۶ ) و این تشابه و تقارب إسمى سبب شده که آنرا اشتباه ابوبکر بدانیم. چون اولاً: ابوبکر در هیچ کجا به این فضیلت اعتراف نکرده است، در حالیکه در روز سقیفه به کمتر از آن اشاره کرد. نحن عشیرة رسول اللّه و اوسط العرب أنسابا و لیست قبیلة من قبائل العرب الا و لقریش فیها ولاده (البدایة و النهایة ۶: ۲۰۵ ) ثانیاً: به گفته عسقلانى، از تابعین کسانى بودند که منکر ارتباط داشتن آیة غار با ابوبکر بودند همانند ابوجعفر مؤمن طاق (لسان المیزان ۵: ۱۱۵ ) ثالثاً: عائشه تصریح دارد که هرگز آیه اى در حق خاندان ما نازل نشده است لم ینزل اللّه فینا شیئاً من القرآن. (صحیح بخارى ۶: ۴۲ ـ تاریخ ابن الاثیر ۳: ۱۹۹ ـ البدایة و النهایة ۸: ۹۶ ـ الاغانی ۱۶: ۹۰ ) رابعاً: معروف است که ابوبکر در مدینه به استقبال پیامبرـ صلى الله علیه و سلّم ـ آمد و این بدان معناست که ابوبکر همراه پیامبر اکرم ـ صلى الله علیه و سلّم ـ نبوده است. خامساً: وجود حدیث صحیح دال بر اینکه به هنگام هجرت به غار، حضرت تنها بود (البدایة و النهایة ۶: ۲۰۵ ) سادساً: آن قیافه شناس فقط آثار و جاى پاى پیامبر اکرم ـ صلى الله علیه و سلّم ـ را دید و هرگز سخن از ابوبکر به میان نیاوردو از یحیى بن معین تشکیک در آن فهمیده مى شود.( فتوح البلدان ۱: ۶۴ ) سابعاً: طبق روایت بخارى و دیگران، ابوبکر جزء اولین گروه از مهاجرین بوده و قبل از پیامبر ـ صلى الله علیه و سلّم ـ وارد مدینه شده و در نماز جماعت گروه اول از مهاجرین شرکت مى کرد (صحیح بخارى ۱: ۱۲۸، کتاب الاذان ج ۴ ص ۲۴۰، کتاب الاحکام باب إستقضاء الموالی و استعمالهم، سنن البیهقى ۳: ۸۹، فتح البارى ۱۳: ۱۷۹ ج ۷: ۲۶۱ و ۳۰۷ ) یا از گفته بعضی از بزرگان اهل سنت که گفته اند پیامبر ابوبکر را به خاطر ترس از اینکه ابوبکر او را دیده و با خود برده است تا به منافقان خبر ندهد ( فرار او در جنگهای صدر اسلام ) چرا ما مقام حضرت علی را که از ابتدای کودکی با پیامبر بوده نادیده گرفته و فقط چند ساعت همنشینی ابوبکر با پیامبر در غار را میبینیم ؟ اما با توجه به اینکه فرار ابوبکر و عمر در جنگهای صدر اسلام مسلم است ایا نمی شود متوجه شد که پیامبر ابوبکر را به خاطر اینکه ابوبکر پیامبر را دید و پیامبر هم به خاطر ترس از اینکه ابوبکر در اثر شکنجه یا ... جای پیامبر را به کفار نگوید و نگوید پیامبر از کدام راه رفت ؛ با خود برده است. ؟ پس سوال ما از شما اینجاشت که چرا در سوره فتح ایه ۱۰ و توبه ایه ۱۰ ارامش و تسکین بر پیامبر و مومنین نازل شده است ؛ اما در اینجا یعنی سوره توبه فقط بر پیامبر ؟ مگر نه اینکه شما میگویید ابوبکر به خاطر جان پیامبر ناراحت بوده است پس چرا سکینه بر او نیز نازل نشده است ؟ لطفا توجیه ابن تیمیه ای نشود. اما اینکه چرا پیامبر ان شب حضرت علی را میخواست به کشتن دهد : دوست عزیز ایا تا به حال از خود سوال کرده ای که اگر حضرت علی ان شب در جای پیامبر نمیخوابید ، چه کسی جز او میتوانست این کار را انجام دهد؟ ایا ابوبکر یا عمر یا عثمان همچین جرئتی داشتند ؟ یا نه اصلا چرا پیامبر حضرت علی را میخواست در جنگ خندق به کشتن دهد یا جنگ خیبر یا ... اصلا به این مسائل فکر کرده اید؟ پس ما میبینیم تا زمانی که پیامبر در میان امت اسلامی میباشد حفظ جان پیامبر از حفظ جان جانشین بسیار مهمتر میباشد. و اما کشته شدن حضرت در ان شب احتمالش بسیار زیاد بود و اگر باز هم فرض محال بگیریم که پیامبر میدانست که حضرت علی کشته نمیشود ؛ شما دلیلی دارید که حضرت علی را پیامبر از این واقعه خبر کرده باشد.اصلا نه شما بگویید که ایا اگر ابوبکر یا عمر حتی پیامبر به انها میگفت شما امشب کشته نمیشوید انها باز هم جرعت خوابیدن داشتند ؟ مثلا ابوبکر در هیچ جنگی حتی یک پشه هم از روی دوش پیامبر نپرانده و برای همین است که ابن تیمیه این توجیه زیبا را میکند : جنگ باید گاهی با دعاست ؛ همانطور که گاهی با دست صورت می گیرد ؛ رسول خدا صلی الله علیه ( وآله ) وسلم فرموده اند : آیا غیر این است که شما با دعا و نیایش واخلاص ضعیفانتان روزی داده شده و یاری می شوید ؟ اینو تو منهاج السنة اورده لابد ابوبکر با این دعاهایی که در زمان جنگ میکرده ، چندین لشکر دشمن را شکست داده و باید تمامی پیروزیهای رسول خدا در جنگهای بدر ، خیبر ، خندق ، حنین و ... به نام ابوبکر نوشت ؛ چرا که اون بوده که در گوشهای دور از میدان نبرد می نشسته و برای شکست دشمن دعا می کرده !!!

باز در جای دیگر با تحریف در معنای «شجاعت » میگوید : إذا کانت الشجاعة المطلوبة من الأئمة شجاعة القلب، فلا ریب أن أبا بکر کان أشجع من عمر، وعمر أشجع من عثمان وعلی وطلحة والزبیر، وکان یوم بدر مع النبی فی العریش . منهاج السنة ، ج ۸ ، ج ۷۹ . اگر شجاعت مورد نیاز رهبران ، شجاعت قلبی باشد ، پس شکی در این نیست که ابو بکر از عمر شجاع تر بوده و عمر نیز از عثمان و علی و طلحه و زبیر شجاع تر بود ؛ و او در روز بدر همراه با رسول خدا در خیمه نشسته بود!!! پس در این صورت ، شجاعت بر دو قسم است : ۱. شجاعت به معنایی که همه عرب ها از شجاعت میفهمد ؛ ۲. شجاعت به معنایی که ابن تیمیه فهمیده که همان قوت قلب باشد ! واقعا مسخرس حالا سؤال ما از ابن تیمیه این است که اگر ابوبکر شجاعت به معنای قوت قلب را بیش از همه داشته است ، چرا در جنگ خیبر ، احد و حنین فرار کرده است ؟ آیا قوت قلب با پشت کردن به دشمن ، قابل جمع است ؟ پس در فرض اینکه حتی بگیرم بله یار لار پیامبر ابوبکر بوده بخاطر فضلیت نبوده بخاطر ترس از او بوده که جان پیامبر به خطر نیفته و طبق ایه قرآن لیلة المبیت یک فضیلت برای امیرالمومنین است که حاضر بوده حان خود را فدای پیامبر کند. پس با توجه به مژالب فوق 1.ابتدا باید ثابت کنیم که کسی که همراه با پیامبر بوده است، ابوبکر بوده است و آیه غار در مورد ابوبکر است؛ در حالی که در منابع اهل سنت آمده است که کسی که همراه پیامبر آمده بود ابوبکر نبوده است و عائشه می‌گوید: به جز آیه افک در مورد ما هیچ آیه‌ای نازل نشده است پس آیه غار ربطی به ابوبکر ندارد. 2. به فرض که بپذیریم شخصی که پیامبر را همراهی می‌کرده است، ابوبکر بوده است، باید ثابت شود که آیا پیامبر ابوبکر را با خود برده است و یا این که ابوبکر به دنبال پیامبر رفته است، در منابع اهل سنت آمده است که بعد از این که پیامبر به سمت مدینه حرکت کرد، ابوبکر به دنبال پیامبر می‌گشت و دنبال او راه افتاد تا این که به پیامبر رسید و پیامبر هم برای این که ابوبکر مکان او را به کفار نشان دهد، مجبور شد که ابوبکر را با خود ببرد؛ پس هیچ روایتی نداریم که پیامبر به ابوبکر دستور داده باشد که ابوبکر با من بیا. 3. به فرض این که شخصی که همراه پیامبر بوده است ابوبکر است و به فرض این که پیامبر دستور داده تا ابوبکر با او بیاید، باز نمی‌توان از این جریان برتری ابوبکر را ثابت کرد؛ چون ابوبکر در جریان همراهی با پیامبر همیشه محزون بود و می‌ترسید که کفار قریش آن‌ها را بگیرند و پیامبر هم همیشه به او می‌گفت: محزون نباش که خدا با ما است؛ ولی ابوبکر به حرف پیامبر ایمان نداشت و باز هم محزون بود و این نشان از عدم ایمان ابوبکر به صحبت‌های رسول الله است؛ در حالی که وقتی پیامبر به امیر المؤمنین دستور می‌دهد که در جای من بخواب و به او می‌گوید: هیچ آسیبی در این جریان به تو نمی‌رسد، امیر المؤمنین به خاطر ایمانی که به صحبت‌های رسول الله دارد، بدون هیچ حزن و ترسی در جای پیامبر می‌خوابد و خداوند هم از این حرکت امیر المؤمنین در قرآن در آیه 207 سوره بقره تجلیل می‌کند. پس نتیجه می‌گیریم که جریان غار و همراهی ابوبکر با پیامبر نه تنها دلالت بر خلافت ابوبکر نمی‌کند؛ بلکه دلالت بر برتری ابوبکر بر امیر المؤمنین هم نمی‌کند. امیدوارم مطالب مفید بوده باشه یاعلی مدد